Comirnaty of illuminati

Als je de COVID-19_5G app download en de code 26-575-18-19-8-10sfcatb invoert, dan kan je mij daarmee vanaf gisteren beïnvloeden. Dat is toch bijzonder geinig hè; de techniek staat voor niets. Als bijkomend voordeel zie ik dat ik me niet zo schuldig meer hoef te voelen als ik iets verkeerd doe, dan kan ik vanaf nu de schuld geven aan de hogere machten die de controle over mij hebben overgenomen.
Tot zover de wappie-theorie, waarbij ik nog wel zo toeschietelijk wil zijn om toe te geven dat Comirnaty toch een beetje klinkt als illuminati.

Na voor mijn gevoel lang wachten was ik gisteren eindelijk aan de beurt en heb Comirnaty toegediend gekregen, het mRNA-vaccin van BioNTech/Pfizer. Op mijn gemakkie – nou ja, ik trapte eigenlijk vol ongeduld flink door – zwoegde ik tegen een stevige wind in naar de priklocatie, een kleine tweeëneenhalve kilometer vanaf mijn huis. Veel te vroeg reed ik het terrein op en vroeg een verkeersregelaar waar ik mijn fiets het best neer zou kunnen zetten. Hij gaf me als tip om de fiets bij de uitgang te zetten, die zich aan de andere kant van het gebouw bevond dan de ingang. Na nog even een babbeltje, want het was uitgestorven op het terrein, en een vriendelijk bedankje fietste ik naar het aangewezen fietsenrek. Daar trof ik een tweede verkeersregelaar aan. Hij stond te genieten van het lekkere zonnetje dat net voor mijn vertrek van huis, na een bui, door was gebroken.

Rustig wandelde ik om het gebouw heen, deed mijn mondkapje voor en betrad het gebouw waar ik uiterst gastvrij door een dame werd ontvangen, ware het alsof ik een restaurant betrad. Ze vroeg of ik een ingevulde gezondheidsverklaring bij me had én of ik alles met nee had kunnen beantwoorden. Toen ik bevestigend had geantwoord werd ik doorverwezen naar een hokje waar ik Hans aantrof, een aardige man die ook wel van een praatje bleek te houden. Na het één en ander gecontroleerd te hebben kreeg ik mijn eerste vaccinatiebewijs en werd doorverwezen naar het echte werk. Hiertoe mocht ik een gangetje volgen dat achter Hans langs liep.
“Kijk, we wachten je met z’n drieën op, je begrijpt natuurlijk wel dat dit wat extra kost.”, kreeg ik vrolijk van een dame te horen. ‘Leg uw portemonnee daar maar op tafel.’, zei een tweede dame.
‘Dat wil ik met alle liefde doen, maar alleen mijn rijbewijs zit erin.’, verklaarde ik. Met die informatie mocht ik toch doorlopen, mijn jas en trui uitdoen en plaatsnemen. Het prikje was letterlijk gezet voordat ik het in de gaten had; maar goed dat ik niet betaald heb, want als je er niets van voelt….

Zo werd ik doorverwezen naar een ruimte waar zo’n honderd stoelen stonden, waarvan slechts een handvol bezet was. Een stoel werd aangewezen en mijn mondkapje mocht af zodat ik beter in de gaten gehouden kon worden mocht ik mij niet senang voelen. Na een kwartier kon ik de zaal op eigen initiatief verlaten, mits ik me goed voelde, zo kreeg ik geïnstrueerd.
Druppelsgewijs vertrok en kwam de één na de ander, waarbij me opviel dat ik ruim de oudste was. Eén van de jongelui was in opleiding bij de politie, waarom de anderen nu al aan de beurt waren weet ik niet. Ik was gewoon aan de beurt omdat ik zo enorm oud ben, zo voelde het een beetje, maar dat is in ieder geval beter dan tot een medische risicogroep te behoren.

Dat het goed was dat het mondkapje af mocht bewees de jongedame naast me, die er al voor mij zat. ‘Voel je je nog goed?’, vroeg de man die ons in de gaten hield vriendelijk en zorgzaam. Ze voelde zich vreemd en warm vertelde ze, en trok haar jas uit. Mijn enige zorg was dat ze zich maar niet misselijk voelde, want als het dan misgaat dan doe ik al snel vrolijk mee. Tot aan mijn vertrek ging het gelukkig goed, ze zag er al beter uit en was spraakzamer. Na het afgesproken kwartiertje constateerde ik buiten dat het zonnetje nog steeds lekker scheen.

De verkeersregelaar begroette mij vrolijk en ik wenste hem toe dat het weer die dag zo zou blijven als op dat moment. Toen ik op mijn fiets sprong en koers richting de straat zette, sprong hij tot mijn verbazing midden op de rijbaan, wees met gestrekte arm richting een naderende auto die vaart minderde. Ineens realiseerde ik me, toen ik al rechtsaf sloeg, dat hij mij in de gelegenheid wilde stellen om veilig over te steken. Door zijn vriendelijke gebaar voelde ik me bijna wat lullig, maar om nou speciaal hiervoor de verkeerde kant op te fietsen vond ik wat overdreven. Met mijn hand omhoog gestoken riep ik hem nog een dankwoord toe en trapte tevreden naar huis, waar ik de deur binnen stapte toen de eerste regendruppels alweer begonnen te vallen.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s