Moederdag aan zee

Het is vandaag moederdag. Mijn moeder hebben we van de week al bezocht en een vervroegd moederdagpresentje bezorgt. Om onze kinderen een welverdiend dagje rust te bezorgen ben ik vandaag met hun moeder op stap gegaan. Het hoogtepunt zou een wandeling van Egmond aan Zee naar Bergen aan Zee en vise versa worden.

Buienradar beloofde voor vandaag rondom Egmond aan Zee hoofdzakelijk droog weer en zonneschijn, af een toe een buitje én een gevoelstemperatuur van een graatje of twintig. Nou, dat zijn wij de laatste tijd niet gewend geweest! Vol goede moed had ik dus mijn korte broek aangeschoten plus een poloshirt om het geheel af te maken.

De wandeling richting Bergen aan Zee liepen we over het strand. Al snel kon ik constateren dat er slechts een enkeling net zo luchtig gekleed was als ik; het merendeel droeg een lange broek en had zelfs een jas aan. Tot mijn opluchting liep ik niet te blauwbekken, waarvoor ik aanvankelijk toch even vreesde toen ik mensen zag lopen alsof elk moment een sneeuwbui kon vallen. Het bleek gelukkig bijzonder aangenaam en voor het eerst sinds weken zat er niet zo’n stiekeme koude stroming in de wind.
Al naar gelang wij Bergen aan Zee naderden brak het zonnetje meer en meer door, totdat het boven zee steeds heviger begon te rommelen en er samengepakte dreigende wolken richting het strand dreven. Wat grote spetters begonnen te vallen, mijn vrouw trok haar jas aan en trok de capuchon over haar hoofd. Stiekem begon ik te overwegen om mijn paraplu uit mijn rugzak te plukken, maar het spetteren werd al snel minder en de zon brak weer door.


Bij het keerpunt van onze wandeltocht zochten we een terrasje op, waar – doemdenker als ik kan zijn – tot mijn verwondering een tafeltje vrij was, zodat wij alras van een lekker kopje koffie en een welverdiend appelgebakje mét slagroom konden genieten.

De weg terug besloten wij door het duingebied te lopen. Het eerste stuk liep over een fietspad, maar wat verderop sloegen we een zandpad in. Vonden wij, als bewoners van de Veluwe, de tocht over het strand al prachtig, door dit duingebied was het werkelijk waar fantastisch. De verscheidenheid aan begroeiing, de hoge duinen waar we tussendoor en overheen liepen, de vele vogels, konijnen en insecten. Zelfs het pimpelpaarse poepvlindertje zagen we enkele malen. Hoe het echt heet weet ik niet, maar het was een heel klein opvallend gekleurd vlindertje dat veelal zat op….je raad het al hè?
De temperatuur liep flink op en ik was oprecht blij met mijn kledingkeuze.

Grote grazers hadden wij nog niet gezien zo constateerden we, waarna wij al snel op onze wenken werden bediend. Een kudde paarden en Schotse hooglanders bij een vennetje; wat een prachtig gezicht!
Wij besloten bij dit vennetje neer te strijken om een pistolet te nuttigen; het is immers moederdag. Toen we ons broodje achter de kiezen hadden zag ik dat een deel van de kudde paarden langzaam onze kant op kwam. Nu heb ik nogal respect voor paarden, dus ik stelde voor om verder te lopen.


‘Sjonge, wat is het hier warm.’, zei ik geheel overbodig, want mijn vrouw had deze conclusie ook al getrokken. Slechts enkele minuten later hoorden wij een zwaar gerommel en trokken er donkere wolken over ons heen. Het was een mooi gezicht en het onweer was imposant zo tussen de duinen, maar de regen die begon te vallen hoefde voor ons nou niet direct. Het pad dat wij volgden liep een stuk bos in dat er moerasachtig uit zag, maar het voelde beter dan in de open vlakte. Daar stonden we onder onze paraplu’s in de stromende regen. Koud was het gelukkig niet en ik kreeg het al snel warmer toen ik een Schotse hooglander stier, dat zag ik aan zijn doedelzak, met zijn enorme horens net het pad zag kiezen dat wij net hadden gevolgd. Ook hij vond het blijkbaar een prima plekje om te schuilen. Net als bij de naderende kudde paarden stelde ik maar voor om verder te lopen, want ook voor deze grote jongen wist ik het nodige respect op te brengen.

De regen ging al snel weer over in een stralende zon en ik voelde de huid op mijn gezicht lichtjes gloeien. Zo ploegden wij verder door stukken mul zand en werden nogmaals overvallen door een korte maar hevige donderbui.

Het was goed dat wij de parapluutjes bij ons hadden gestoken, maar om een jas heb ik geen moment getaald. Wat een heerlijke wandeling is het geworden; een kleine vijftien kilometer waar wij beiden oprecht van hebben genoten. Kijk ik nu in de spiegel, dan zie ik nog steeds rode blosjes op mijn wangen én zelfs rood op mijn voorhoofd. Of zal die rode kleur, zoals ook op mijn armen zichtbaar is, niet van de opwinding van deze mooie dag komen?

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Moederdag aan zee

  1. Het leest als een thriller, ik weet niet waarom :D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s