Eigen koffie smaakt het lekkerst hè

Ze werkt in de zorg en legt huisbezoeken af. Zo kwam ze in een fraai statig huis, waar een oude dame woont.

‘Wilt u koffie’, vroeg de dame dusdanig vriendelijk dat afslaan eigenlijk al geen optie meer was. Ze moest even onderzocht worden. Haar urine van de vorige avond en deze morgen moest ze bewaren en zou na dit bezoek worden meegenomen.

‘Waar heeft u de urine?’, vroeg de verpleegkundige.
‘In die twee kopjes daar.’ De vrouw wees naar twee kopjes, die naast het koffieapparaat stonden, geflankeerd door een maatbekertje waarin zich een wat wazige vloeistof leek te bevinden.
‘Wat zit er in die maatbeker dan?’, vroeg de zuster, zoals verpleegkundigen nog vaak door ouderen worden genoemd.
‘O, gewoon wat water.’, verklaarde de dame. Het viel de zuster nu pas op dat ze wel erg dikke brillenglazen had en bovendien wat warrig over kwam.

De koffie was ingeschonken en stond te dampen op tafel. Zuster pakte haar kopje, zette het voorzichtig aan haar mond, nam een nipje en vond dat de koffie een eigenaardige smaak had.
‘Eigen koffie smaakt het lekkerst hè.’, merkte de vrouw op, alsof de duvel ermee speelde, en bovendien meer als constatering dan als vraag.
‘Nou, zeg dat wel.’, dacht zusterlief, bevestigde toch maar wat de dame beweerde, en dronk slokje na slokje door. Uiteindelijk was ze opgelucht dat het kopje, overigens sterk gelijkend op de twee kopjes op het aanrecht, leeg was. De kopjes op het aanrecht waren gelukkig nog gevuld, dus de vrouw had zich daarin niet vergist. Maar, wat zal er in die maatbeker hebben gezeten? Zou ze daarmee het koffieapparaat vullen? Waar zal ze in geplast hebben? Vast niet direct in de kopjes. Het hoofd van de zuster stroomde over van oppoppende vragen. Onderwijl voelde ze zich lichtelijk misselijk worden en ze nam zo snel als het ging afscheid van de vrouw.

De rest van de dag voelde ze zich enigszins onpasselijk, zelfs nog toen de echte misselijkheid was weggeëbd. Wat zat er in die maatbeker? Wat deed ze met die vloeistof? Het duurde lang voordat ze die vragen kon verdringen.

Dit verhaal kwam mij zojuist uit eerste hand ter ore. Zal ze aan de opgehaalde herinnering toch weer enig misselijkheidsgevoel over hebben gehouden? Ik heb het niet gevraagd, maar wel waar zich dit leed heeft afgespeeld. Het speelde zich af in Oene; hoe kan het ook anders zou ik bijna toevoegen.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Eigen koffie smaakt het lekkerst hè

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s