Een vriendelijke openingszin

Dat ze op haar werk zat wist ik, en dat was nou net niet het moment van de dag waarop ik haar zou willen storen. Maar ik had echt een prangende vraag, die ook voor haar van belang was.
Nu had ik de keus om haar mobiel te bellen, waarbij ik de kans dat ze die direct op zou nemen niet bijster groot achtte. Het bedrijf waar ze werkt heeft een vast nummer waarvan ik zeker wist dat zij die op zou nemen. De stoute schoenen aangetrokken besloot ik te bellen.

Het bedrijf waar ze werkzaam is heeft veel buitenlandse contacten, waaronder vaak Russische. Om haar even op scherp te zetten zette ik een vriendelijk zinnetje in Google Translate, vertaalde het en liet de volgende tekst uitspreken toen ze opnam: ‘Добрый день с Юрием, я говорю с названием компании?’

Nu ben ik helemaal niet te beroerd om zelf iets te zeggen, maar ten eerste wilde ik niet dat ze mijn stem direct zou herkennen en bovendien is mijn Russische uitspraak niet helemaal je van het.

Het was een moment stil eer ze reageerde. Voordat ze het eerste woord geheel had uitgesproken zei ik: ‘Hoi met mij.’ Dit kon ik al bijna niet zeggen zonder in lachen uit te barsten, want gedurende de korte stilte en haar eerste lettergreep wist ik gewoon wat ze zo ongeveer dacht, en dat zijn eigenlijk geen woorden die ik nu uit moet spreken; dat doe ik dus ook maar niet.

Wederom was het kort stil, gevolgd door een weifelend: ‘Henk, ben jij dat?’ Wow, zo kende ik haar bijna niet. Met een lach bevestigde ik haar vraag, zei dat ik haar verder niet te lang van haar werk wilde houden, maar dat ik een prangende vraag had die ik dan ook snel stelde. Het antwoord volgde rap, waarop we het gesprek konden beëindigen.
Voordat we het contact verbraken bekende ze: ‘Ik dacht verdomme, kut Chinees.’ Ze bleek het erg druk te hebben toen de telefoon voor de zoveelste keer ging en toen kreeg ze als klap op de vuurpijl ook nog zo’n volslagen onverstaanbaar mens aan de telefoon.
Heel vriendelijk heb ik nog wel even uit de doeken gedaan dat dit geen taal is die ik van een dame verwacht, en dat het bovendien Russisch was in plaats van Chinees. Wat betreft mijn vermoeden wat zij had gedacht zat ik er qua toonzetting in ieder niet heel ver naast.

Het zinnetje luidt in wat meer leesbare vorm: Dobryy den’ s Yuriyem, ya govoryu s nazvaniyem kompanii?
Vertaald in het Nederlands is dat gewoon een vriendelijke begroeting, gevolgd door een vraag: Goedemiddag met Yuri, spreek ik met Bedrijfsnaam?

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s