Paddentrek

Donderdagavond liep ik weer eens een fijn rondje hard, samen met mijn dochter. Het was die avond lekker loopweer, kortebroekenweer zelfs.

Toen ik vanaf de woning van onze dochter terug naar huis liep, zag ik drie wat oudere mensen – nóg ouder dan ik – met zaklantaarns langs de kant van de weg speuren. Dichterbij gekomen bleek dat ze tevens voorzien waren van emmertjes.
‘De paddentrek?’, vroeg ik, waarop bevestigend werd geantwoord. Vervolgens volgde een enthousiast verhaal, de mededeling dat ik me ook aan kan melden en als afsluiting de toch wat sneu klinkende mededeling dat ze er nog geen één hadden gevonden.

Na een compliment voor hun goede werk en het toewensen van succes hiermee, zette ik de vaart er weer wat in. Na enkele tientallen meters ontwaarde ik iets midden op de straat. Eerst zag ik het aan voor een blad, maar het bleek een sportieve pad met een lui padje op haar rug.
Ik riep die mensen. Ze waren helemaal enthousiast dat ze niet met lege handen huiswaarts hoefden te keren. Voor de duidelijkheid: ze namen de gevonden padden niet mee naar huis als avondmaaltje, maar zetten ze uit op een veilig plekje.

Wederom enkele tientallen meters verder kruiste weer een pad mijn pad, die ik heb opgepakt en een lift terug naar één van de nog lege emmertjes gaf.
Bij de volgende poging door te lopen zat er na ongeveer eenzelfde afstand wederom iets op de straat, maar kwam eveneens een auto als tegenligger aanrijden. Met een behoorlijk versnelde pas was ik net eerder bij de plek waar inderdaad weer een pad met een lifter op de rug zat. Ik gebaarde naar de automobilist, die vrolijk met zijn mobiel in de weer bleek, bukte net voor zijn bumper en pakte het romantische stelletje op.
Gelukkig was de auto tijdig tot stilstand gekomen. De bestuurder had zijn aandacht losgerukt van zijn mobiel en keek uiterst verbaasd toen ik precies voor zijn grille opstond, naar het raampje liep dat hij al naar beneden liet zakken, en mijn handen opende.
Dit duo padden heb ik maar aan de andere kant van de weg gezet, in het gras niet ver van het water. Na iets verderop nogmaals een pad van de straat te hebben geplukt kon ik eindelijk zonder onderbrekingen huiswaarts lopen.

Zo bleek ik al met al in korte tijd toch wat meer succes te hebben met het spotten van padden dan de speurneuzen die echt op zoek waren naar deze mooie diertjes.

Hedenmorgen besloot ik een ander rondje te lopen. Qua weer was er weinig goeds voorspelt, maar dapper liet het zonnetje haar gezicht zo nu en dan door het grijze wolkendek zien, de stevige wind voerde een winters temperatuurtje mee én het bleef – behalve op mijn rug – droog. Lekker loopweer, waarbij zelfs nog net in de korte broek gelopen kon worden. Net thuisgekomen barstte overigens een fikse regen- en hagelbui los, dus de timing bleek perfect.

Op deze route heb ik wederom menige pad gezien, maar die waren ongelukkigerwijs – laat ik het maar zo uitdrukken – niet geholpen de straat over te steken. Helaas sneuvelen er jaarlijks vele padden, terwijl ze juist op weg zijn met de intentie om nieuw leven te scheppen.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Paddentrek

  1. Mooi <3

    De natuur moeten we helpen als we kunnen. Zo kwam ik onlangs een hondenuitlaatmevrouw tegen en we geraakten aan de praat omdat ik een hommel probeerde op te warmen tussen mijn handen. Ze had onlangs een wespenkoningin uit de slaapkamer gehaald en in het park gezet. Zo diervriendelijk zijn verder alleen boeddhisten en veganisten, denk ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s