Ruik je dat?

Vandaag hadden we een vrijdagmiddagborrel met ons team; vanzelfsprekend een virtuele borrel. Het was de eerste teamborrel van dit jaar. Sterker nog, de eerste sinds een jaar!
Deze borrel was om te vieren dat we precies een jaar thuis werken. Donderdagmiddag 12 maart 2020 verlieten we voor de laatste keer onze kantoorruimte, nog niet wetende dat vrijdag 13 maart onze eerste thuiswerkdag zou zijn. Het vieren van dit feit mag je overigens best een tikkeltje cynisch opvatten.

We waren nog maar met een paar aanwezigen in de sessie; de vroege vogels. Het positieve was dat we elkaar goed op borrelniveau konden vinden, ook al werd er nog geen druppel gedronken.
‘Ruik je dat?’, vroeg ik, waarbij ik mijn wijsvinger naast mijn neus hield.
Ze keken mij enigszins verbaasd aan, waarna ze tot mijn verbazing echt begonnen te snuiven. ‘Wat ruik je dan?’, vroegen ze bijna in koor.
‘Bitterballen.’, zei ik: ‘Wie van jullie heeft de pan aan staan?’
Alhoewel je dat eigenlijk niet echt kan zien met die verschillende schermpjes, leek het alsof ze elkaar aankeken wie de pan aan had staan.

Bijzonder om te zien dat mensen gewoon gaan ruiken en rondkijken, terwijl ze slechts virtueel bij elkaar zitten en bovendien in verschillende woonplaatsen resideren.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s