Een moment om nooit te vergeten

Vrijdag 3 juli 2020, vier minuten na het middaguur. De telefoon hoorde ik aan de andere kant overgaan en vervolgens de stem van mijn zus.
‘En?’, was het enige wat ik zei.
‘Je raad het al hè?’, was het antwoord.
Met een door tranen verstikte stem stelde ik de vraag: ‘Heeft hij zijn verjaardag gehaald?’

Het zal best een merkwaardig gezicht zijn geweest voor de mensen op de terrasjes op het Raadhuisplein, maar dat hield me op geen enkele manier bezig. Het enige dat me interesseerde was de bevestiging die ik zojuist had gekregen, en mijn gezin dat iets verderop in spanning af stond te wachten. Mijn vader was om kwart voor drie die nacht overleden, op zijn vijfentachtigste verjaardag.

Die nacht was ik wakker geworden en ik wist op dat moment eigenlijk al hoe de vlag erbij hing; welke tijd het was weet ik niet, maar het was diep in de nacht. ‘Het was vast om kwart voor drie, dat voel je.’, kreeg ik al te horen, maar daarvan ben ik niet overtuigd. Maar, wie weet.

‘s Morgens stond ik weliswaar met een merkwaardig gevoel in mijn buik op, maar ik was toch met name vrolijk en gelukkig; mijn dochter en haar vriend zouden die morgen een geregistreerd partnerschap aangaan en het zou een feestelijke dag worden.
De ceremonie was buitengewoon mooi, leuk en op een bepaald moment aandoenlijk. Dat was toen de beambte over de opa van de gelukkige jongeman begon, en deze bij de herinnering volschoot. Met het sterke vermoeden, of eigenlijk in de wetenschap wat ik de jongelui straks over mijn vader zou moeten vertellen viel mij dit zwaar en ik moest mij verbijten; ze hebben er niets van gemerkt.
Vrolijk en blij liep ik via de rode loper de trap af naar buiten, wetende dat ik mijn zus elk moment zou gaan bellen en in spanning voor hetgeen ze mij zou mededelen; het werd de hiervoor beschreven bevestiging.

Dat ene moment op het Raadhuisplein, hoe vaak zal dat tot op de dag vandaag door mijn gedachten zijn gegaan? Best vaak eigenlijk, en het voelt iedere keer als een soort herbeleving van dat ene moment. Ergens heeft het merkwaardig genoeg iets fijns; het moment dat geluk omsloeg in verdriet, een kort moment van een soort van radeloosheid. Misschien was het ook wel de opluchting die ik voelde, na jarenlang lijdzaam toezien hoe mijn vader qua geheugen en begrip langzaam maar zeker aftakelde, en de verdrietige aanblik van de laatste dagen voor zijn overlijden.

Nu overheerst er dankbaarheid dat het ondanks dit verdrietige gebeuren zo’n prachtig mooie en speciale dag is geworden, voor het jonge paar, hun geliefden en vrienden.

Vandaag, de dag van mijn achtenvijftigste verjaardag, schoot het mij weer in gedachten: dat ene moment, een moment om nooit te vergeten.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

6 reacties op Een moment om nooit te vergeten

  1. Vreugde en verdriet, het ligt allemaal zo dicht bij elkaar hé

  2. Een ietsje te laat, maar daarom niet minder gemeend, een fijne verjaardag gewenst!

    • Left RedEye zegt:

      Dank, dat is zeker gelukt met al de één gasten die op bezoek kwamen. 😃 Gelukkig mocht ik ook de ene gast zijn die mijn moeder kon bezoeken.

      Ha, beetje cynisme kan geen kwaad hè, maar samen met mijn zwager via beeldbellen ons eerste zelfgebrouwen biertje (Veluws Haze; eigen verzonnen naam, maar voor de rest gewoon een brouwpakketje) gedronken en zo nog wat meer virtuele contacten gehad, waaronder onze kleindochter van net een jaar. Toch op een bepaalde manier wel geinig, en in ieder geval anders dan we gewend waren. Ook nog samen met mijn vrouw gewandeld door de sneeuw rondom de schaapskooi bij Hoog Buurlo. Heerlijk en prachtig!

      Dus, ik mag zeker niet klagen, het was de fijne verjaardag die je toe hebt gewenst.
      Op naar de volgende.

  3. Petra Slomp zegt:

    💔❤💞💕

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s