Wandelen

Het is corona-tijd, een periode waarin velen van ons hoofdzakelijk thuis vertoeven. Om toch maar eens buiten die vier muren te komen – die je normaal gesproken warmte en een veilig gevoel bezorgen, maar nu soms op je af lijken te komen – gaan veel mensen wandelen. Wij ook zo nu en dan, maar wij hebben nog een huisgenoot die na onlangs verhuist te zijn het wandelen onverwacht heeft ontdekt.

Onze badkamer – ik zeg meestal douche, maar dat is niet correct volgens mijn vrouw – wordt eerdaags verbouwd. Na ruim een kwart eeuw dienst te hebben gedaan werd het ook wel een beetje tijd. Daar wij nog maar af moeten wachten of we zelf nog een kwart eeuw te gaan hebben, is het ook om die reden een mooi moment om de beslissing tot de verbouwing nu te nemen. Zo kunnen wij er nog even van genieten, althans bij leven en welzijn waarvan wij hopen dat het ons nog lang gegund zal zijn.

Een vaste bewoner van onze badkamer was de wasmachine, alhoewel het niet de gehele bestaansperiode van deze ruimte hetzelfde exemplaar is geweest. De huidige wasmachine heeft er ondertussen toch een paar jaar vrolijk staan draaien, maar moest nu verhuizen naar de bovenste verdieping van ons huis; de zolder.
Zelf was ik er geen hele grote voorstander van, wetende hoe zwaar zo’n kreng is. Daarnaast zag ik al voor me hoe het water langs de muren en trappen naar beneden zou kunnen lopen. Maar goed, ik ken mijn plaats binnen de hiërarchie in huis en zo ook de nieuwe plaats van ons zwaargewicht.

De locatie waar de wasmachine moest komen te staan heb ik netjes geschikt gemaakt en gelukkig wist ik “een paar mannetjes” te regelen wiens ruggen tot op dat moment beter waren dan de mijne. Met de nodige zweetdruppels bleek het klusje zelfs vrij snel geklaard.
Voor de zekerheid had ik een lekbak voor de wasmachine aangeschaft, maar ik kwam er net voor de verhuizing achter dat het multifunctionele klepje onderaan de voorzijde dan niet meer open zou kunnen. Dat zou toch wel lastig zijn als we het pluizenfilter schoon willen maken, het water in noodgevallen af willen voeren of de noodvergrendeling nodig hebben. Dus niet lopen twijfelen, maar direct een wasmachineverhoger besteld en afgehaald.

De eerste wasbeurt op zolder leek een beetje op een real life soap. Programma gestart en een beetje dom kieken naar hetgeen gebeurde. Al met al was dat niet veel, overeenkomstig met de reeds eerder genoemde real life soap.
Aan het eind van het programma leek alles prima te zijn verlopen; er was zelfs geen druppeltje water buiten de machine te bespeuren. Alleen bleek bij nader inzien de verhoger, een soort tafeltje met vier poten, heel iets door de bak te zijn gewandeld; centimeterwerk.

Na het op de kop tikken van anti slipmatjes, deze in de bak onder de poten geplaatst; dat tafeltje zou vast niet meer schuiven. Die conclusie klopte als een bus. De verhoger stond aan het eind van de volgende wasbeurt op exact dezelfde plek binnen de bak als aan het begin van het programma, en dat was niet bij toeval na een wandeling door de hele bak. Nee, het tafeltje stond als een huis.
De bak echter, die bij de eerste wasbeurt geen millimeter van de plaats was gekomen, was nu aan de wandel gegaan; met verhoger en wasmachine. Gelukkig stond de waterslang, evenals de afvoer, nog niet strak, maar dit was toch geen prettig idee. Dus ook onder de bak anti slipmatjes geplaatst. Corona of geen corona, onze wasmachine wandelt niet meer.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Wandelen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s