Gek op hond

De alcohol van de jaarwisseling was vanmorgen ondertussen wel verdampt, dus de hoogste tijd om de hardloopschoenen aan te trekken en de eerste meters van dit jaar te lopen. De eerste kilometers had ik een beetje het gevoel dat de benzine op was, maar wellicht heeft dat een relatie tot voorgaande.

Stuk verhard, stuk bospaden, hier en daar een klimmetje; gewoon een beetje creatief kriskras wat paden kiezen. In Het Woudhuis – een bosje in de buurt – zag ik in de verte twee mensen lopen, vergezeld van een loslopende hond van respectabele hoogte. Een kenner ben ik niet, dus het merk was mij onbekend.
Ondertussen ken ik de twee gevleugelde uitspraken van hondenbezitters wel: ‘Hij doet niets hoor!’, en het meestal minder zeker klinkende: ‘Dat doet ie anders nooit!?!?’ Even overwoog ik af te slaan, maar ik ben toch maar richting het drietal gelopen. Tot mijn opluchting werd de hond geroepen en aangelijnd, zoals daar feitelijk ook verplicht is.
Kort na het groeten en passeren hoorde ik tot mijn schrik een flinke brul. Toen ik omkeek zag ik de hond in volle vaart op mij afstormen. Speels? Aanvallend? Enthousiast zag het er wel uit, maar in welke variant? Laat ik uitgaan van het eerste. Na een nogmaals ferm uitgesproken commando klom de hond ineens in de ankers en keerde om. ‘ Doe niet zo raar.’, zei de baas tegen het beest. ‘Wie doet er nou eigenlijk raar?’, vroeg ik me af. Volgens mijn bescheiden mening was dat de oelewapper die het beest weer losliet, toch?

Een eind verder liep ik over de geluidswal langs de A50. Voor me zag ik een dame met een aangelijnd hondje. Toen ik dichtbij kwam haalde ze het beestje naar zich toe; netjes, dat kan ik waarderen. Zo te zien was deze pup van hetzelfde merk als mijn hiervoor beschreven vriend. Ook nu groette ik vriendelijk bij het passeren en werd wederom vriendelijk teruggegroet.
Nogmaals tot mijn schrik hoorde ik een blaf, een hoge dit keer, en zag het snuitje van het hondje fanatiek richting mijn kuit komen. Het bazinnetje had er denk ik niet zo snel bij stilgestaan dat de lijn een uitschuifbaar exemplaar was. Met een, naar alle waarschijnlijkheid erg sierlijk, zijsprongetje ontkwam ik aan een bijna zekere amputatie.

Dat dit type hond gek op mij is, daar twijfel ik na vanmorgen niet meer aan. Zelf ben ik ook wel gek op hond, maar mijn vrouw wil ze niet klaarmaken. Ik heb nog even nagezocht van welk merk die honden waren en vermoed dat het een Labrador of Duitse Staande (tot mijn verwondering zonder r op het eind) was.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s