Niet de goden verzoeken

Met enige regelmaat sport ik samen met een bekende; een heel goede bekende mag ik wel zeggen. Begon dat enkele jaren terug met hardlopen, dit jaar op 19 mei fietsten we voor het eerst samen op onze racefietsen. Het was haar eerste tripje op haar pas aangeschafte fiets; een mooie en leuke rit.
Op 21 november maakten we samen een ritje met onze mountainbikes. Deze fiets had ze net aangeschaft, enerzijds om in de winter lekker door te kunnen fietsen, anderzijds omdat haar man ook op het punt stond om een mountainbike aan te schaffen. Totaal onverwacht had zij al een fiets te pakken, terwijl hij steeds net naast het potje pieste en een beoogde fiets net voor zijn neus weggekaapt bleek; tot twee maal aan toe nog wel! Grappig weetje is dat de eerste eigenaresse van haar mountainbike topsportster Elisa Dul is, een Nederlandse langebaanschaatsster en skeeleraar hier uit de buurt.
Of de duvel er mee speelde, beide ritjes slaagde ze er in om met de fiets te gaan liggen. Beide keren heel rustig en sierlijk, dat wel, én niets beschadigd. De oorzaak kan (min of meer) worden gezocht in de SPD pedalen, waar je schoenen aan vast zitten, hetgeen toch wel even wennen is. Het is een handigheidje om je voet los te krijgen én je moet er ook wel even aan denken. ’Het gebeurt iedereen een keer.’, hoor je dan ook vaak zeggen en daar heb ik inderdaad al mooie anekdotes over gehoord.

Na het ritje met de mountainbike, waar ze naast een single track tussen een paar struikjes ging liggen, vertelde ik haar: ‘Ik moet het eigenlijk helemaal niet zeggen, want het is de goden verzoeken, maar ik ben tijdens het fietsen nog nooit gevallen.’ Dom natuurlijk, zeker omdat ik ook nog eens niet op hout heb afgeklopt. Gelukkig ben ik helemaal niet bijgelovig hoor!

Afgelopen zondag maakte ik voor het eerst een ritje met haar man, die alsnog tegen een fraaie fiets aanliep; in figuurlijke zin. Nu voel je al aankomen dat hij ook onderuit ging, maar dat is niet het geval. Hij fietst nu trouwens nog met gewone trappers, want SPD pedalen zijn op dit moment net zo zeldzaam als wc papier in het begin van de corona periode.

Wij fietsten Het Willemsbos in, waar alras bleek dat mijn uitspraak de goden inderdaad ter ore was gekomen, terwijl ik er zelf al helemaal niet meer aan dacht. Bij de eerste de beste scherpe bocht in het bos ging ik met een flinke klap onderuit. Gelukkig zag ik het al wel aankomen, vanwege een duimdikke tak dwars over het pad, precies in die bocht. Normaal gesproken geen enkel probleem, maar het was vochtig in het bos. Het was óf flink remmen en vanwege de gladde bladeren onderuit gaan, óf de gok nemen. Het laatste maar gedaan; op hoop van Zegers. Mijn voorwiel gleed weg en er was geen houden meer aan. Ach ja, het hoort ook wel een beetje bij mountainbiken hè.

Behalve een tikkeltje gekrenkt ego was er verder niets aan de hand en het werd een mooie rit. Alleen jammer dat ik bij Het Leesten zand in mijn oog kreeg, dat dusdanig vervelend was dat ik mijn oog met goed fatsoen niet open kon houden en wij toch maar huiswaarts zijn gekeerd, terwijl we nog een mooi vervolg in gedachten hadden.
De rest van de dag heb ik met een pijnlijk en fraai rood oog zo min mogelijk om me heen gekeken. Het was wat dat betreft niet helemaal mijn dag.
Als oppeppertje kreeg ik nog wel de opmerking dat mijn rode linkeroog nu wederom mooi bij mijn blog paste.

De route door het bosrijke gebied

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s