Do you feel the same

Close your eyes, give me your hand, darlin’
Do you feel my heart beating
Do you understand
Do you feel the same
Am I only dreaming
Is this burning an eternal flame

Bovenstaande tekst komt je wellicht bekend voor, maar mocht dat niet het geval zijn dan wil ik wel uit de doeken doen dat het uit Eternal Flame van The Bangles komt. Dit lied uit eind jaren tachtig is ingezongen door Susanna Hoffs – die wat mij betreft op zich al niet onaardig om te zien is – geheel gekleed in Evakostuum en dat ook nog eens zonder vijgenblad (had de echte Eva trouwens ook niet aan in de Hof van Eden). Beeldmateriaal heb ik er niet van gezien, maar dit detail wilde ik je toch niet onthouden. Op zich nog wel toepasselijk ook, omdat de oorsprong van dit verhaal in feite een bips is.
Als ik dit lied hoor moet ik niet aan de bips van Susanna denken en wonderlijk genoeg zelfs helemaal niet aan haar. Haar naam ken ik nu pas, evenals het detail tijdens de opname, vanwege enige “research” voor dit verhaaltje.

Zoals een man buitengewoon goed kan denk ik bij het horen van dit lied nergens in het bijzonder aan; althans totdat ik het volgende zinnetje hoor: ‘Do you feel the same?‘
Op dat moment denk ik direct aan een fietsbroek, al vanaf één van de eerste keren dat ik het nummer hoorde en dat moet eind jaren tachtig zijn geweest. Een fietsbroek? Ja, een fietsbroek.

Na een flinke fietstocht kwam ik thuis, waarbij mijn zitvlak vanwege het langdurige contact met het harde smalle zadeltje nogal beurs aanvoelde. Uit de radio klonk het lieftallige stemmetje van Susanna, dat zo aandoenlijk de vraag stelde: ‘Do you feel the same?‘ Mijn reactie luidde zo ongeveer: ‘De zeem? Ik voel verdorie mijn hele kont!’ Excusez le mot.

Zo kom ik dus bij de fietsbroek.
Zoals een fietser, waarmee ik met name een wielrenner of mountainbiker bedoel, weet zit er in een fietsbroek een zeem. Tegenwoordig is dat een wat dikker materiaal, maar mijn eerste broeken bevatten een zeem dat nog het meest leek op de zeem waarmee mijn moeder de ramen streeploos droog poogde te maken. Van die zemen maakte ik als kind een Tarzan broekje, die ik dan voor en achter in mijn onderbroek stopte. Ook daar heb ik geen beeldmateriaal van, en gezien de nogal iele bouw dat ik mijn hele leven al heb is dat misschien maar goed ook. Johnny Weissmuller zou zich alsnog omdraaien in zijn graf, maar ik dwaal geloof ik enigszins af van het onderwerp.
Zoals een zeem voor het drogen van een raam na het drogen hard kan worden, was dat destijds ook het geval met de zemen in de fietsbroek. De klederdracht binnenin een fietsbroek is gelijk aan de klederdracht van een Schot onder een kilt; dat zou beslist niet fijn voelen op een wat stug geworden zeem. Om te voorkomen dat de billen schraal zouden worden, was er speciaal broekenvet te koop, waarmee de zeem vet en zacht gehouden kon worden. Bij de bewuste fietstocht was er van schraal geworden billen geen sprake, maar voelen deed ik ze wel; zadelpijn.

Tegenwoordig bestaat broekenvet, enigszins tot mijn verbazing, nog steeds, maar het bevat nu bestanddelen voor de huid in plaats voor het zacht houden van de broek; meer voor de man die ook de rest van zijn lichaam verzorgt met smeerseltjes die in de tijd dat een man nog een man mocht zijn waren voorbehouden aan vrouwen en vrouwelijke mannen. Van de laatste categorie zijn er steeds meer. Niets voor mij, dan maar een zere kont; Is this burning an eternal flame?

Wie wat bewaart heeft wat…..

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s