Groot

Onlangs kwam mij een verhaal ter ore over een persoon die te groot was voor een MRI-scan en daarom uit moest wijken naar een dierenkliniek.
‘Te groot?’, vroeg ik uiterst verbaasd, omdat ik me er weinig bij voor kon stellen, zeker omdat ik jaren terug zelf in zo’n ding mocht liggen. Dat een potvis te groot is kan ik me heel goed voorstellen en van een koe ook nog wel, maar een mens? ‘Hoezo, te groot?’, vroeg ik dus maar om de juiste informatie boven tafel zien te krijgen.
‘Te groot voor de MRI.’, was het antwoord.
Zucht…..
‘Te groot voor de MRI? Is die persoon een meter of drie of zo?’ En dan nog, dacht ik bij mezelf.
‘Nee.’
Ineens bekroop mij een idee bij “te groot”.
‘Bedoel je soms te dik?’, probeerde ik.
‘Dat klinkt zo onvriendelijk.’, luidde de uitleg.
Men probeert tegenwoordig ook van alles te vergoelijken door er een draai aan te geven.
‘Nou, dan is die persoon ook echt véél te dik.’, deed ik er daarom nog maar een schepje bovenop. Tja, als je het beestje – nou ja …. beest – niet bij de naam durft te noemen, dan doe ik het wel.
‘Die persoon is wat fors.’, probeerde de brenger van het verhaal het leed toch nog enigszins te verzachten.
Het leek mij niet erg aardig om met het laatste woord te eindigen; niet hardop althans.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s