Giftige eikel

Gistermorgen heb ik heerlijk hardgelopen in de bossen ten westen van Apeldoorn. Vanuit de vereniging mag dit nu niet, maar toen een hardloopmaat en ik aan het begin van de tweede lockdown op zaterdagmorgen hadden afgesproken op de parkeerplaats van onze vereniging, bleken meer bekenden op die gedachte te zijn gekomen. Zo liepen wij gisteren met maar liefst acht personen het bos in, verdeeld in een groepje van twee (de snelsten), drie en drie; ik noem het maar in coronaformatie.

Het is op dit moment prachtig in het bos, waar zelfs tijdens de nodige inspanning volop van wordt genoten. De volop verkleurende bomen, bospaden die zo fraai met bladeren bedekt raken, de herfstgeuren en natuurlijk de enorme variëteit aan paddenstoelen en zwammen.
De enige dame in ons groepje van gisteren wees op een zwam aan de voet van een gevelde naaldboom. Het bleek een grote sponszwam; een eetbare zwam.

Enkele kilometers verderop hielden we halt bij de stomp van een naaldboom, alwaar een fraaie formatie sponszwammen ontsproten was. De dame plukte er een stukje af, wreef het in haar hand en rook eraan: ‘Het ruikt ook zo lekker.’ Nieuwgierig geworden konden wij slechts constateren dat het inderdaad lekker rook en voelen dat het zacht verend, wat sponsig, aanvoelt.
Ze vertelde enthousiast hoe smakelijk de zwam is: ‘Wel goed wassen en lekker bakken.’

Grote sponszwam (Sparassis crispa)

Al verderlopend kwamen we op de gevaren van het zelf plukken en consumeren van paddenstoelen. ‘Er zijn niet veel paddenstoelen waaraan je dood gaat als je ze eet.’, stelde ze ons geheel gerust. ‘Wel kan je er flinke buikkrampen van krijgen en ziek van worden als je de verkeerde eet.’, voegde ze er fijntjes aan toe.
‘Of ik sta ineens thuis, waarbij mijn vrouw zich afvraagt waar mijn fiets is gebleven.’, zei ik. Dat was ook een optie als ik toevallig een paddo uit zou hebben gekozen, volgens de hardlopende dame. ‘Ja, je moet niet zomaar alles eten; de dieren hebben daar meer een neus voor.’, zei ze.

‘Ik had laatst een eikel in mijn hand, die ik zeker niet aan de zwijnen zou voeren.’, zei ik zachtjes tegen mijn hardloopmaat. ‘Hoezo, was die giftig dan?’, vroeg de dame, voor wiens oren het helemaal niet bestemd was, belangstellend. Tja, geluid wordt blijkbaar bijzonder goed overgedragen in een bos. Alhoewel, mijn eigen vrouw vangt regelmatig ook net die uitspraken op welke eigenlijk niet voor haar oortjes bestemd zijn; een extra vrouwenzintuig. Mijn hardloopmaat schoot in de lach, en ik zag aan haar gezichtsuitdrukking dat ik niets meer uit hoefde te leggen; gelukkig maar, want dat was ik ook echt niet van plan.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s