Typisch Apeldoorn

In deze periode wordt de serie Typisch Apeldoorn uitgezonden. Vorig jaar was een “talent scout” voor dit programma, dus feitelijk een anti talent scout, aanwezig bij mijn atletiekvereniging. Hij bleek op zoek naar een slachtoffer dat zich wilde laten volgen tijdens de voorbereidingen voor de Midwinter Marathon. Er werd al door enkelen naar mij gewezen, maar ik hield me wijselijk afzijdig. In de betreffende serie worden de wat meer typische inwoners van een woonplaats of streek gevolgd, waarbij ik niet eens wil beweren dat ik daar wellicht niet aan voldoe, maar dat hoeft dan niet zo nodig breed op de landelijke televisie te worden uitgemeten.

In de uitzending van afgelopen dinsdag bleek een inwoner van Radio Kootwijk, de heer Jan-Willem Udo, op de hoogte te zijn gesteld dat een plaquette van zijn voormalig werkgever was verdwenen, dat jarenlang op de Turfberg had gestaan. Deze heer bleek helemaal van slag, ja zelfs wat geëmotioneerd. Om helemaal zeker van zijn zaak te zijn besloot hij ter plekke poolshoogte nemen.

Aangekomen op de Turfberg bleek zijn grote angst bewaarheid; het herinneringspaneel Sterrenwacht was met de noorderzon verdwenen.
Plots hoorde je een stem van een man buiten beeld: ‘Ja, die is weggehaald!’ Deze stem kwam mij wel erg bekend voor en toen de camera bijdraaide bleek dit geenszins toeval te zijn. Daar stond mijn oom, in een kanariegeel jasje gehuld. Zoals zo vaak was deze al vroeg gepensioneerde jongeman, verwekt én geboren tijdens de oorlog, met een maatje aan het mountainbiken, helemaal vanuit Ugchelen. Nou ja, de weg van Ugchelen naar Radio Kootwijk is niet zo lang, maar het ligt er natuurlijk wel aan welke route je kiest. Het gebied tussen deze twee plaatsjes is in ieder geval prachtig.
Vaak wordt Ugchelen als wijk van Apeldoorn genoemd, maar dat is zo ongeveer hetzelfde als een inwoner van Gelderland een Hollander te noemen. Niet doen dus!

Zo was er dan toch iemand uit onze familie in deze serie terecht is gekomen, ook al was het bij toeval en werden zijn woorden geheel ondertiteld, zelfs ‘Wat lullig.’ Daar is toch geen woord Chinees bij?

Dat is iets wat ik ergens wel grappig aan deze serie vind, alles wordt ondertiteld. Dit, terwijl niemand plat praat en alles duidelijk verstaanbaar is; wat mij betreft in ieder geval. Dit doet mij denken aan een vergelijkbare serie, welke weet ik niet meer, waarbij bijna alles werd ondertiteld, behalve als de sprekers uit Holland kwamen. Zo was er een man, die duidelijk hoorbaar uit de regio Amsterdam kwam: ‘Knauw, knauw, knauw.’ Hoorbaar was het wel, maar verstaanbaar allerminst.
Ik stak destijds nog even de hand in eigen boezem en biechtte mijn vrouw op dat ik er geen zak van verstond. Tot mijn grote opluchting bleek ik niet de enige, waarbij het ons beiden op was gevallen dat juist hij niet werd ondertiteld. Het blijft in die zin toch merkwaardig, het onderscheid tussen Holland en de rest van Nederland.

Wat betreft de plaquette op de Turfberg, Staatsbosbeheer bleek het reeds verwijderd te hebben, te vroeg, in afwachting van een herinneringspaneel “nieuwe stijl”. De heer Udo kreeg de plechtige belofte dat het oude exemplaar voor de tussenliggende periode toch weer terug zou worden geplaatst. Binnenkort toch eens even heen fietsen om dat te controleren.

TypischApeldoorn

Scène uit Typisch Apeldoorn, 28 april 2020

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s