Aandeel van de aandeelhouder

‘De marges op (nieuwe) medicijnen zijn vaak gigantisch’, kopte De Stentor vandaag met koeienletters. Uiteraard ging dit artikel over de enorme bedragen die schaamteloos worden gevraagd voor medicijnen, over de ruggen van vaak ernstig zieke mensen die geen enkel alternatief hebben.

Een bekende die ik toevallig tegenkwam sprak hier schande van en ik kon hem niet anders dan groot gelijk geven. ‘De smerige graaiers.’, vulde hij er nog fijntjes aan toe. Ook dat is volgens mij een feit, dus ik sprak hem ook hierin zeker niet tegen. Wel stelde ik hem een vraag: ‘Wie zijn die graaiers eigenlijk?’

Volgens hem was dat de top van deze bedrijven. Hij noemde Rijkman Groenink van ABN AMRO bij naam en toenaam als voorbeeld uit de vorige crisis, en de top van Booking.com met het aanvragen van staatsteun in de huidige Corona crisis.
Verdikkeme, wederom kon ik hem niet tegenspreken. Het viel me wel op dat hij het woord aandeelhouder nog niet in de mond had genomen, dus ik stelde hem de vraag: ‘Hoe zit het met de aandeelhouders?‘
Volgens hem konden die er niets aan doen.

Wetende dat hijzelf in aandelen handelde, vroeg ik hem: ‘Jij handelt toch ook in aandelen? Welke eigenlijk?’
Hij somde er een aantal op, waaronder KPN.
‘Waarom heb je aandelen?’, vroeg ik hem.
Hij keek me zwijgend aan, maar ik weet niet precies wat hij daarmee wilde zeggen.

Aandeelhouders hebben, naar mijn bescheiden mening, over het algemeen genomen slechts één doel: zoveel mogelijk geld incasseren.
Ooit had ik een wat geromantiseerd beeld bij een aandeelhouder: iemand die een deel van zijn geld steekt in een bedrijf dat hij ondersteund om (nog) mooie(re) producten te kunnen leveren; een bedrijf waar hij trots op kan zijn om een bijdrage aan te mogen leveren. Dat hij zijn mening als inbreng mee kan geven en blij is als het dusdanig goed met het bedrijf gaat dat hij er ook een extra centje aan overhoudt is dan ook prima.
De praktijk is echter, wederom volgens mij, dat het de gemiddelde aandeelhouder in principe niets interesseert hoe het met het bedrijf in kwestie gaat en al helemaal niet met de medewerkers. Zolang hij maar geld binnen haalt en het liefst zoveel mogelijk, dan is hij uiterst content.

Ik vertelde hem dat ik bij een bedrijfsonderdeel heb gewerkt waar ik oprecht trots op was, zelfs toen het gehele bedrijf door “zijn KPN” werd overgenomen. De mensen die voor de betreffende business unit werkten, ongeveer honderd, hadden veel voor hun werk over en spraken er – uitzonderingen daargelaten natuurlijk – met trots en passie over.
Maar, KPN begon al snel het ene na het andere bedrijfsonderdeel af te stoten, omdat het niet tot de core business behoorde en/of onvoldoende winstgevend was (van verlies was geen sprake). Na enkele jaren kwam “mijn business unit” aan de beurt, dat werd verkocht aan een bedrijf dat nog achter Utrecht lag. Apeldoorn-Utrecht is niet de meest gunstige route voor woon-werkverkeer en het personeel kreeg de keuze om mee te gaan, of gebruik te maken van de vertrekregeling waar het gros recht op had.

De overgangsperiode ging gepaard met angst, woede en veel verdriet. Als één van de teamleiders heb ik menig gesprek met mensen gehad, die radeloos waren en niet wisten wat ze moesten doen. Het was tot overmaat van ramp ook nog in de crisistijd, dus het werk lag beslist niet voor het oprapen. Dat hebben velen aan den lijve ondervonden.
Slechts zo’n twintig procent koos uiteindelijk eieren voor z’n geld en ging mee, waarvan een behoorlijk percentage al tijdens de proeftijd toch koos voor de vertrekregeling.

Eén van de mensen die na lang wikken en wegen de gok waagde om ander werk te zoeken, was een aardige, bescheiden, introverte man. Hij deed zijn uiterste best, maar slaagde er niet in om werk te vinden, net als vele andere oud-collega’s. Ondertussen deed hij al de klusjes in en rondom het huis en alles zag er tot in de puntjes verzorgt uit.
Tegen de tijd dat hij in de bijstand zou komen, stelde het UWV voor om hem op te leiden tot taxichauffeur. Toen ik dat hoorde, kon ik mij daar helemaal niets bij voorstellen. Het was immers een erg aardige, maar zeer introverte man; hij als taxichauffeur, waarvoor een babbeltje een tweede aard zou moeten zijn?

De dag dat hij in de bijstand zou belanden, zou tevens de dag zijn dat hij in de taxi zou stappen. Ja, in de vorige zin gebruik ik wat veel het woordje zou…
Hij koos er die dag voor om een einde aan zijn leven te maken. In zijn afscheidsbrief schreef hij aan vrouw en kinderen dat alles in en rondom het huis klaar was en hij niets meer voor ze kon betekenen. Dit natuurlijk tot grote wanhoop van het gezin, dat volslagen verrast was door zijn wanhoopsdaad. Ik heb werkelijk geen woorden om het afscheid te beschrijven…

Dit relaas vertelde ik de KPN-aandeelhouder, gevolgd door de vraag: ‘Wat is volgens jou het aandeel van de aandeelhouder in dit drama?’

Natuurlijk beweer ik geenszins dat de aandeelhouders hier direct schuld aan hebben; ik weet niet eens honderd procent zeker of de verkoop van ons bedrijfsonderdeel er echt aanleiding toe is geweest, alhoewel er veel oud-collega’s zijn die dat net als ik vermoeden.
Maar kunnen de aandeelhouders hun handen volledig in onschuld wassen? Ik weet het niet, alhoewel zij zich dat zelf wellicht niet eens (willen) realiseren.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s