Apeldoorn, 30 april 2009

Begin jaren tachtig fietste ik van de MTS naar huis, toen ik naast de flat tegenover winkelcentrum Anklaar een wit laken zag liggen; een been stak er onderuit, in een vreemde positie dat niet overeenkwam met de vorm onder het laken. Tot op de dag van vandaag zie ik dit beeld nog zo voor me, terwijl ik geen enkele herinnering heb aan mensen of hulpverleners die er al dan (nog) niet bij waren. Voor mij is het alleen een door een laken afgedekt lichaam; het meest gruwelijke beeld dat ik tot dat moment ooit met eigen ogen had aanschouwd.

Mijn herinnering aan de dramatisch verlopen Koninginnedag van 2009 is min of meer omgekeerd. Voor mijn gevoel herinner ik me ieder detail, maar kan me het beeld van het kruispunt niet meer voor de geest halen. Dit ondanks het feit dat ik de beelden zo vaak in de media terug heb gezien. Het beeld van één van de mooiste dingen die ik in mijn leven zag, veranderde in één klap tot het meest afschuwelijke dat ik tot op dit moment ooit heb gezien.
Nog steeds kan ik me een ongeluk schrikken bij een onverwacht kabaal; bij de idiote actie van de Damschreeuwer sprong ik een meter uit de bank.StentorBijlage20190427

Nu, een decennium later, wordt er veel aandacht aan dit drama besteed. Beelden op tv, verhalen in de Stentor. Het doet me meer dan ik zou verwachten, zeker ook de verhalen achter de slachtoffers die nu zijn gepubliceerd. Hierdoor heb ik weer eens nagelezen welke herinnering ik voor mezelf ook alweer over die zwarte dag heb vastgelegd. Een jaar na dato schreef ik er zelf het volgende over:

30 april 2009
Overmorgen is het een jaar geleden dat we ’s morgens vroeg op weg richting de Loolaan fietsten. Koninginnedag zou dit jaar in Apeldoorn plaatsvinden, onze zoon liep met AV’34 mee in het historisch defilé en het beloofde mooi weer te worden. Genoeg redenen om te gaan kijken, want het zou toch een bijzondere gebeurtenis zijn. Dat bleek achteraf een understatement van jewelste.”

We kwamen via de Langeweg bij de Loolaan aan en besloten aan de overkant te gaan staan, schuin tegenover Hotel Het Loo, bij veel Apeldoorners nog steeds beter bekend als Hotel Bloemink. We stonden hemelsbreed zo’n 130 meter van de Naald.
De historische optocht was leuk, een afwisseling tussen verschillende groepen en historische voertuigen. Van tevoren had ik er niet zo heel veel zin in, maar ik kan niet anders zeggen dat de sfeer erg goed was. Het was gewoon erg gezellig op de Loolaan.
Op het moment dat we vanaf links de groep aan zagen komen waar onze zoon in liep, kwam van rechts de bus met de Koninklijke familie aangereden. Ze kruisten elkaar precies voor onze neus, het kon gewoon niet mooier.
Koninginnedag 2009.
Korte tijd later was er wat onrust te bespeuren op de tribune tegenover ons. Politie en Marechaussee drentelden heen en weer en waren constant in gesprek. “Er staat vast zo’n historisch voertuig in de brand.” zei ik en zag daar de humor op een bepaalde manier wel van in.
Op het moment dat er sirenes klonken en ambulances verschenen leek het toch wat ernstiger te zijn. Toen vervolgens een vrouw in paniek aan kwam hollen en schreeuwde dat er een auto door de tribunes was gereden, dacht ik even dat ze niet goed snik was. Als we richting het kruispunt bij de Naald keken, keken we recht tegen een tentje van een commentator aan. We zagen het kruispunt hierdoor net niet.

“Ik ga even kijken wat er aan de hand is.” zei ik tegen mijn vrouw. Ik liep om de tent heen en zag verbijsterde, huilende en verslagen mensen. Toen zag ik wat er zich het kruispunt afspeelde; de schrik sloeg me om het hart. Er lagen mensen op de weg, meerderen werden gereanimeerd. Wat was hier in vredesnaam gebeurt, ik begreep er niets van. Een jonge vrouw stond naast me te huilen en ik vroeg of het ging. We raakten in gesprek en ze vertelde me uit eerste hand wat ze allemaal had gezien. ”Mensen vlogen gewoon door de lucht!” snikte ze. Ze bleek de vriendin van de zoon van een bekende fotograaf van de Stentor. Deze fotograaf kwam aanlopen en zei dat hij “genoeg” had gezien, hetgeen ook aan zijn gezicht was af te lezen. Nadat ik met enkele mensen had gesproken, elkaar onbekende mensen weten elkaar ineens te vinden, heb ik een agent geholpen om enkele dranghekken te verplaatsen.

Mijn vrouw kwam er aan en vroeg of ik alsjeblieft mee kwam. We vroegen ons af waar onze zoon was, was er verder familie of waren er bekenden in de buurt en waren ze ongedeerd? Ik zag dat ik enkele oproepen had gemist, maar herkende het nummer niet. Ik had net een nieuwe telefoon en nog niet al de nummers overgezet. Ik probeerde mijn ouders te bellen, mijn dochter die in het centrum aan het werk was, mijn schoonouders. Het telefoonverkeer lag plat.

Ondanks dat we wisten dat onze zoon al voorbij was, maakten we ons toch zorgen. We liepen in de richting van de Grote Kerk, de richting waar de bus vandaan kwam en de historische optocht heen ging. Gelukkig zagen we mensen van de groep lopen en vervolgens onze zoon. Ik verbeet wat tranen die ik voelde opkomen toen ik bij hem aan kwam, terwijl de deelnemers uit de groep nog nauwelijks wisten wat er aan de hand was.
Honderdtien meter van het punt waar Karst Tates door de hekken was gereden, hadden wij naar de optocht staan kijken. Toevallig liep er op dat moment net geen groep op het kruispunt, maar de groep van AV’34 was deze plek kort daarvoor gepasseerd. Je wilt er niet bij stilstaan…..

Korte tijd later kon ik mijn ouders bereiken. Ze waren gelukkig veilig thuis, maar hadden zich enorm ongerust gemaakt omdat wij niet bereikbaar waren. Het onbekende nummer bleek het mobiele nummer van mijn vader. Vervolgens mijn schoonouders gebeld waarmee ook alles in orde bleek, evenals de rest van de familie. We zijn snel naar het centrum gefietst om onze dochter te zien en op de hoogte te brengen. Ook zij was enorm ongerust geweest, want ze had het nieuws ook al vernomen en wist dat wij ergens in de buurt van de Naald stonden.

We hebben even wat gedronken in het centrum. Er heerste een eigenaardige, sombere sfeer terwijl het centrum en de mensen feestelijk uitgedost waren. Toen we even een broodje gingen eten zagen we op tv enkele flitsen van wat er was gebeurt. We fietsten naar huis en zagen dat al de vlaggen halfstok hingen. Thuis aangekomen zijn we eerst buiten gaan zitten en hebben een tijd later de tv aangezet. Toen drong het pas echt tot ons door wat er was gebeurt en met welke vreselijke gevolgen.

De volgende dagen ben ik nog enkele malen bij de Naald geweest en we hebben de herdenking op het Marktplein meegemaakt. Indrukwekkend hoe echt iedereen, van jong tot oud, zich bij zo’n gelegenheid bijzonder respectvol kan gedragen.
Het afgelopen jaar heb ik meerdere mensen gesproken die mij vroegen of ik “er” nog iets van mee had gekregen, met name als ze hoorden dat ik in Apeldoorn woon. Ik deed dan mijn verhaal en vond dat op zich toch wel prettig.

Afgelopen dagen zien we de gebeurtenissen weer regelmatig op tv en ik merk toch dat het me iedere keer wat benauwd. Morgen wordt het “Monument van glazen ballonnen” onthult en overmorgen is het de volgende Koninginnedag. Ik hoop dat de onthulling een waardige afsluiting mag zijn van een zwarte Koninginnedag 2009 en Koninginnedag 2010 weer een mooi begin wordt van een traditie in ons land.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s