Ik geef mijn bron niet prijs

Voor zijn werk moest hij wat spulletjes verhuizen, waarvoor hij het busje van de zaak pakte. Onderweg hoorde hij wat gerommel in de laadruimte, dus hij reed het terrein van een benzinestation op. Hij opende de achterdeur en zag dat de pompwagen de boosdoener was, zoals hij overigens al stilletjes vermoedde.
Hij stapte de laadruimte in, borgde keurig de pompwagen en kwam vervolgens tot de conclusie dat de deur in het slot was gevallen.
Dacht ik altijd dat je je nooit ergens binnen kon sluiten, zoals je wel eens over zo’n ouderwetse koelruimte verneemt, bij een bestelbus kan dat dus blijkbaar moeiteloos.

Daar stond hij dan; wat te doen?
Gelukkig zat er een klein raampje in de laadruimte, waardoor hij naar buiten tuurde. Bij een benzinepomp ben je over het algemeen niet lang alleen, zo ook hier.
Een beetje lullig begon hij achter het raampje te zwaaien en tot zijn vreugde had hij al snel contact. De ene na de andere automobilist zwaaide vriendelijk terug, en reed door.

Hij besloot zijn zwaaistrategie enigszins aan te passen. De eerstvolgende passant zwaaide ook vrolijk terug, maar constateerde direct daarop dat de aandachttrekker zijn hoofd heen en weer begon te schudden en ergens naar wees. Nieuwsgierig geworden stapte de man uit en begreep na enig gebaren dat hij de achterdeur moest openen. De frisse lucht stroomde de laadruimte binnen, de verhuizer sprong lenig naar buiten en bedankte zijn bevrijder hartelijk.

’s Avonds vertelde hij zijn hachelijk avontuur aan zijn vrouw, die hem niet veel later aan tafel enthousiast aanspoorde om het met de kinderen te delen. Hij deelde haar enthousiasme niet, maar vertelde het schoorvoetend. Van hem zal niemand dit horen, dus raad maar eens hoe ik dit weet.
Het lijkt mij vanzelfsprekend: ik geef mijn bron niet prijs.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s