Zonder een blik van herkenning

Met rode wangen kwam ik achter mijn schildersezel vandaan; de vierde les zat er op. Ontspanning door inspanning zal ik maar zeggen; alle begin is moeilijk.

Ik ruimde mijn spullen op en nam de lift naar boven. Toevallig volg ik mijn lessen in het woonzorgcentrum waar mijn vader woont. Bovengekomen bleek dat hij nog aan het sporten was, dus ik ging terug naar beneden. Het lokaal waar het groepje sporters zat, bleek te grenzen aan het lokaal waar ik de morgen had doorgebracht. Mijn vader en ik waren het laatste uur min of meer rug aan rug bezig te zijn geweest, begrenst door een tussenmuur.

Vanuit de gang kon ik het lokaal inkijken. De sporters zaten op een stoel, met een stok in de hand. Een rode plastic ring werd heen en weer gestoten. Even later werd de ring vervangen door een blauwe plastic bal.
Mijn vader heeft zijn leven lang gesport. Voetbal, zelfs nog een tijdje betaald bij “De Blauwen”, oftewel AGOVV. Later heeft hij achtereenvolgens Judo en Jiujitsu beoefend, waarna hij het tennisracket oppakte en daarnaast volleybal ging beoefenen. De laatste twee sporten beoefende hij fanatiek, totdat het niet meer ging vanwege de opkomende dementie; de puntentelling kon hij tot zijn frustratie en verdriet niet meer bijhouden.

In de deuropening bleef ik staan kijken. Mijn vader zat schuin voor de deur, maar zag mij niet. Opeens keek hij in mijn richting, maar keek zonder een blik van herkenning weer naar de bal. Ik twijfel de laatste tijd of hij weet wie ik ben, maar vraag het hem nooit. Het voelde toch een beetje naar dat hij blijkbaar niet door had dat ik daar stond te kijken.
Ineens zag ik zijn mond opkrullen tot een lach. Hij keek weer in mijn richting en de lach werd nog iets groter; ja, hij had mij toch herkend en dat gaf mij een goed gevoel.

Nadat de bal en de stokken waren opgeruimd, liep ik naar mijn vader. Hij begroette mij met een blij gezicht.
Ik vertelde hem dat ik wat wilde laten zien en vroeg of hij even met mij mee wilde lopen. We liepen naar het schilderlokaal, waar hij allerhartelijkst werd begroet door de vrouw die zo geduldig is dat ze mij de kunsten van het schilderen bij wil (proberen te) brengen. Met haar man ben ik sinds onze MAVO-tijd goed bevriend. Het is bijna niet te geloven wat zij als kunstenares weet te maken, in een veelvoud aan materialen.

Toen ze zich voorstelde en vertelde met wie ze is getrouwd, liet mijn vader weten dat hij nog wel wist wie ze was. Als hij dat zegt, dan weet hij het ook wel. Ik liet hem zien waar ik mee aan het schilderen was en hij vond het leuk om even te kijken.

Het was bijna etenstijd, dus we liepen samen naar de lift. In de lift zei hij ineens: “Goh, ik had het eerst heel niet in de gaten. Ineens had ik door dat jij daar stond.” Hij had het over het moment dat hij mijn kant op keek, en pas iets later door kreeg dat ik er was; het moment dat de lach op zijn gezicht verscheen.
Nu lijkt het misschien niet zo bijzonder dat hij hier ineens over begon, maar dat is het toch wel. Hij hoeft bij een bezoek zijn kont maar te keren, en is vergeten dat je er bent. Nu begon hij iets te vertellen van zeker een kwartier geleden, waarna hij nog even door had gesport en op bezoek was geweest in het schilderlokaal.

Het is vaak verrassend hoe mensen met dementie kunnen reageren en dit is een voorbeeld hoe mooi dat soms kan zijn.
Zonder blik van herkenning

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Zonder een blik van herkenning

  1. Ik moet er bijna van huilen. Zo mooi geschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s