Waarom?

Soms heb ik op een dag zo’n moment waarop ik denk: Waarom?
Afgelopen dinsdag was het weer eens zover.

Na een uurtje hardlopen fietste ik ’s avonds rond de klok van negen terug van het Orderbos richting huis, gelegen in het oosten van Apeldoorn. Dit is een route van een kilometer of zeven en ‘immer geradeaus’.
Bij het kruispunt waar de Asselsestraat de Wilhelmina Druckerstraat kruist, stopte ik voor het rode verkeerslicht. Daarbij ging ik naast een jongeman staan, van ergens in de twintig, die mij aankeek en vroeg: “Meneer, weet u waar het station is?”
Dat wist ik als geboren en getogen Apeldoorner wel en legde hem met woord en gebaar uit dat hij gewoon rechtdoor moest fietsen en dan bij de Hoofdstraat rechtsaf kon slaan. Verderop zou hij dan wel een bordje met Centraal Station zien.
Hij bedankte mij en wij fietsen verder, beiden dezelfde kant op, maar ik een tandje sneller.

Niet veel verder reed een auto nogal traag voor mij, waardoor ik vaart moest minderen. Inhalen was daar niet handig, maar ik had bovendien geen haast. Toen ik het voetgangersgebied in de binnenstad in fietste, keek ik even om en zag de jongeman net voor de kruising met de Nieuwstraat stoppen; hij twijfelde.
Ook ik stopte, probeerde al zwaaiend met mijn arm zijn aandacht te trekken en gebaarde vervolgens dat hij mijn kant maar even op moest komen. “Ik had ook wel direct kunnen aanbieden dat je met mij op kon fietsen.”, bekende ik een tikkeltje schuldbewust.
“We fietsen nu wel door tot de Stationsstraat en waarom denk je dat die straat zo heet?”, grapte ik. Hij had wel zo’n idee.

“Waar kom je vandaan? “, vroeg ik.
“Uit Amsterdam.”, vertelde hij.
“Hoe kom je hier dan met de fiets verzeild?”
“Ik had vanmorgen zin om een stukje te gaan fietsen.”
“Serieus?“
Hij knikte.
“En dan fiets je gewoon even naar Apeldoorn.”, vroeg ik een tikkeltje verwonderd. Hij zat op een hele gewone stadsfiets.
“Ja, hier kwam ik uit. Het is alleen wat laat om nog terug te fietsen.”
Dat was ik roerend met hem eens.

Aangekomen bij de Stationsstraat namen we vrolijk afscheid en gingen ieder ons weegs. Op dat moment bedacht ik me ineens: Waarom?
Waarom heb ik hem niet gevraagd of hij die morgen een Snelle Jelle heeft gegeten?

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s