Voorpret

Wij waren een avond op visite, toen de gastheer vroeg: “Kunnen jullie nog een vis in jullie vijver gebruiken?” Een blik op hun kleine aquarium werpende, was het al snel duidelijk om welke vis het ging. Keren in het aquarium moest voor deze vis ongeveer gelijk staan aan straatje keren bij je rijles.

Onze blijkbaar vruchtbare vijver is nog meer overbevolkt dan Nederland, maar wanneer is vol nu echt vol? Dat die vis met ons mee zou gaan stond al gauw als een paal boven water.
Ik bedacht me dat deze aanwas wellicht goed tegen incest zou zijn, daar de meer dan dertig vissen in onze vijver afstammen van slechts een zestal visjes: vier Sarasa’s en twee Windes. Onze vissen zien er echter niet gek uit, dus qua incest zal het vooralsnog nog wel meevallen.
Nog even verder peinzend schoot me te binnen dat ik nog wel een vijver wist waar wat extra visjes meer dan welkom zouden zijn. Vrouwlief stuurde snel een appje en ze had direct beet.

Bij het afscheid moesten we de vis overhevelen naar een plastic zak. Daar het wel handig is als er water in die zak zit, liefst voordat de vis erin gaat, pakte de gastheer een slang, hing het met één kant in het aquarium, zoog aan de andere kant en liet het water in de plastic zak stromen. Handig, maar hij was net wat te enthousiast met het zuigen en kreeg zijn mond vol met het niet meer zo frisse water. “Vies hè, dat vissenpoepwater.”, hielp ik nog even.
Snel rende hij naar de gootsteen, kokhalsde tot onze grote hilariteit enkele malen, spuugde het water snel uit en spoelde zijn mond grondig. De vis was vervolgens snel overgeplaatst.

Na een autorit van een half uur, dreef de plastic zak in het nieuwe verblijf van de vis; het water in de zak moest eerst ongeveer de temperatuur van het vijverwater krijgen, om de overgang voor de vis niet te groot te maken. Daar ik ook niet echt van het in één keer in het water duiken ben, begrijp ik dat wel. Ondertussen was de vis gedoopt tot Frank.
“Frank wel uit de zak halen voordat jullie naar bed gaan hè!”, grapte ik met een wat serieuze ondertoon.

De volgende morgen had ik toevallig om 8:30 uur een afspraak met het nieuwe vrouwtje van vis Frank. Enkele minuten te vroeg stond ik al bij haar tuin, maar ik zag niemand.
Uiteraard wierp ik een blik in de vijver, om te kijken of ik Frank zag zwemmen. Deze vijver bevat nogal wat waterplanten, waardoor ik Frank niet zag; in eerste instantie geen enkele vis trouwens. Na enig turen ontwaarde ik eindelijk een als een speer rondzwemmende vis, maar of dat Frank was?

De vrouw des huizes kwam lachend het huis uit en vertelde dat ze mij, verstopt achter de bank in de kamer, gefilmd had. Waarom was mij niet duidelijk, ik hoorde het daarom ook enigszins verbaasd aan, maar zo te horen was het geinig. Wat bleek? De zak lag nog in de vijver.
Mijn verklaring dat ik die zak helemaal niet gezien had, geloofde ze niet echt. Eerlijk gezegd kon ik het zelf ook bijna niet geloven, want zo groot is die vijver nu ook weer niet en de zak lag toch echt duidelijk zichtbaar in een hoekje.

De zak bleek nu slechts water te bevatten, maar de hoop was dat ik het uit de vijver gevist zou hebben in de veronderstelling dat de vis er nog in zou zitten, oftewel dat mijn waarschuwing van de avond ervoor in de wind geslagen zou zijn.
“Ik zag je kijken.”, lachte ze vrolijk, nog niet overtuigd van het feit dat ik het niet had gezien.
Met mijn: “Ja, maar die zak heb ik echt niet gezien.”, verpestte ik haar grapje natuurlijk behoorlijk, maar het was nu eenmaal de waarheid.

“Ik had er zoveel voorpret van.”, vervolgde ze dapper.
“Gelukkig is voorpret het belangrijkst voor vrouwen.”, reageerde ik. Hà, leer mij wat over vrouwen.
Ze moest er wel om lachen, maar op de één of andere manier kreeg ik toch het idee dat er iets mis was met mijn bewering.
Voorpret

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s