Ljubavna cestica

Als je in Crikvenica op vakantie bent en van wandelen houdt, dan is er een wandelroute die je toch even moet lopen: Ljubavna cestica, oftewel Love Path. Van deze gelegenheid hebben mijn vrouw en ik vanzelfsprekend gebruik gemaakt.

Vanaf ons appartement mochten we eerst een aardig stukje warmwandelen, alvorens we de route betraden bij ulaz 1, oftewel ingang 1. Daar begint een smal grindpad, dat we volgden tot aan Badanj, een ruïne.
Al snel stond er naast het pad een rood bankje, waar ik even plaats op nam en vervolgens direct weer opstond. Niet veel verder stond wederom een bankje, waar ik het ritueeltje herhaalde. “Ik ga al de bankjes langs de route even proberen.”, liet ik mijn vrouw weten. Ze schudde haar hoofd en reageerde er verder maar niet op; ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen wie de verstandigste bij ons thuis is. Voordat we de ruïne bereikten, waren we al een redelijk aantal bankjes gepasseerd en een aantal mooie vergezichten rijker.

Bij de ruïne namen we goed de tijd, want ik ben nu eenmaal gek op oude stapels stenen die ooit iets hebben voorgesteld. Tegelijkertijd aten en dronken we daar wat, al genietend van het uitzicht. We waren immers al gauw een uur onderweg en het was behoorlijk warm.
20180713_1
We vervolgden de route richting Kavranova sten, waar ons een mooi uitzicht werd beloofd. Niet ver voor ons liepen twee Duitse jongedames vrolijk te keuvelen, terwijl ze lekker doorstapten. Het pad was smal, vol keitjes en lag volop in de zon. Prachtig, maar o wat was dat zweten.
Nog steeds nam ik kort plaats op ieder bankje, totdat het noodlot toesloeg: de twee Duitse dames zaten op het volgende bankje!
“Wat ga je nu doen?”, vroeg mijn vrouw. Ik meende een lichte vorm van leedvermaak te bespeuren.
“Ik loop er nog wel een keer langs.”, antwoordde ik.
“We komen hier niet meer langs.”, zei ze.
“Ik wel, de volgende keer.”
Zij was niet van plan om hier nog een volgende keer te komen, hoe mooi het allemaal ook was.

De laatste meters naar Kavranova sten bleek een behoorlijke klim over rotsen, maar het was meer dan de moeite waard. Een prachtig uitzicht over onder andere Crikvenica, de zee en Krk. We hebben ook hier ruim de tijd genomen en van het uitzicht genoten.
20180713_2
Het laatste deel van de route ging bergafwaards; niet zozeer voor wat betreft de schoonheid van de paden of het aantal bankjes dat ik kon uitproberen, maar met name letterlijk. We verlieten het pad bij ulaz 4 en moesten nog een stief kwartiertje doorlopen voordat we ons appartement bereikten. Al met al waren we vijf uur onderweg geweest.
“Hoe ver hebben we gelopen?”, vroeg mijn vrouw.
“Ik heb geen idee.”, deelde ik haar mede.
“Je hebt je sporthorloge toch om?”, probeerde ze toch maar even.
Helaas, ik had de route niet opgenomen.

Enkele dagen later hadden we ’s morgens niet echt wat op de planning staan. “Ik loop de route nog wel even.”, liet ik mijn vrouw de avond van tevoren weten. Zo gezegd, zo gedaan. Eten en drinken in de rugzak en gaan met die banaan. Laatstgenoemde had mijn vrouw, reuzelief, ook in de rugzak gedaan.

Onderweg appte ik haar met enkele wetenswaardigheden.
1) Ulaz 1 lag op 2,05 kilometer vanaf huis.
2) De ruïne lag op 4,1 kilometer en ik was op dat moment tien bankjes gepasseerd; deze keer ben ik er niet weer op gaan zitten.
3) Het gemiste bankje, waar ik vanzelfsprekend wel een tijdje op ben gaan zitten, lag op 4,81 kilometer en bleek bankje vijftien.
4) Bij het bereiken van het hoogste punt, Kavranova sten, had ik 6,09 kilometer in de benen zitten en ik was tweeëntwintig bankjes gepasseerd. Vanaf dat hoogste punt heb ik nog naar mijn vrouw gezwaaid, die beneden naar een voor mij zichtbaar punt vlakbij huis liep.
5) Ulaz 4, oftewel het einde van de wandelroute lag op 7,65 kilometer en ik was achtentwintig bankjes gepasseerd. Op al die bankjes heb ik nu toch maar mooi even gezeten!
6) Bij terugkomst stond er 10,6 kilometer op de teller en zo kon ik de hamvraag van mijn vrouw beantwoorden. De route zelf bleek slechts 5,6 kilometer lang, maar was wel degelijk een kuitenbijtertje.
20180717_1
Net nadat ik mijn horloge stopte sprak ik de verhuurder, vertelde dat ik de route nogmaals alleen had gelopen en op de route zelf helemaal niemand tegen was gekomen.
Hij vond dat toch wel een beetje link, zo liet hij weten, gezien de wilde dieren je allemaal in het bos tegen zou kunnen komen. Op mijn vraag welke dieren, benoemde hij wilde zwijnen en beren.

Ja, daar had hij toch een punt. In Kroatië komen inderdaad wilde zwijnen, wolven, slangen, zwarte weduwen en beren voor. De kans dat je ze tegenkomt is overigens niet zo groot.
Thuis op de Veluwe zijn we wilde zwijnen wel gewend en zelfs een wolf is niet ondenkbaar, maar stel dat ik oog in oog met een beer was komen te staan! Tijdens de wandeling met mijn vrouw had ik haar die kant op kunnen duwen en bovendien loop ik toch harder dan zij, maar alleen is dat toch wat lastiger. Wat kraakte er eigenlijk achter me in het bos, toen ik op dat donkere paadje liep?
Nu ik het pad tweemaal heb bewandeld, ga ik niet nog een keer om te kijken of er echt wilde dieren zitten. Bovendien wil vrouwlief sowieso niet meer mee. Samen met haar heb ik overigens nog wel twee reetjes, vlak voor ons op het pad zien lopen. Romantischer kan het toch niet? Laten we daar maar tevreden mee zijn.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s