Bah!

Met name toen de kinderen klein waren, was het wel een „dingetje“. Dingetje is momenteel trouwens zo’n modewoord, maar in tegenstelling tot de meeste modewoorden vind ik deze eigenlijk wel leuk.

Met dat „dingetje“ refereer ik aan poepluiers en in overtreffende trap overgeven, maar laatstgenoemde wil ik het niet eens over hebben. Ja, ik was zo’n vader die zijn hoofd omdraaide, diep ademhaalde en met de adem ingehouden een poepluier verschoonde. Soms vouwde ik een zakdoek om mijn mond, in een driehoek, zoals cowboys altijd deden; best effectief. Het aantal keren dat ik al doende liep te kokhalzen is echt niet op één hand te tellen. Mijn vrouw vond het nogal kinderachtig en liet dat dan ook subtiel weten.

Grappig is dat zij niet tegen snot kan en alles wat daar mee samenhangt. Zo’n lekkere dikke groene drel onder een kinderneusje stimuleert haar kokhalsreflexen, terwijl dat mij nou juist weinig tot niets doet. Natuurlijk kwalificeer ik het ook niet als lekker, maar dat deed zij ook niet met een volle luier.

Wij zaten op onze eerste vakantiedag lekker van ons eten te genieten, in een restaurantje in het pittoreske plaatsje Rothenburg ob der Tauber. Niet ver van ons zat een Japans stelletje gezellig te eten. De volgorde van hun menu kwam wat eigenaardig op mij over, maar verder wist ik er niets op aan te merken. Ineens pakte de man zijn zakdoek en snoot; dat kan de beste gebeuren. Daar bleef het echter niet bij; hij begon herhaaldelijk zijn neus op te halen en dat deed hij niet bepaald stilletjes.
Ik begon al zachtjes te gniffelen, voordat vrouwlief het geluid dat ver in haar irritatiezone zit echt op begon te vallen.
„Gadverdamme, moet je die Chinees horen.“, zei ze verontwaardigd.
„Japanner“, antwoordde ik.
„De smeerpijp, bah!“, vervolgde ze geïrriteerd.

Nu had ik kunnen zeggen dat ze niet zo kinderachtig moest doen, als wraak voor haar commentaar bij het luierwisselen, maar ze had eigenlijk wel een punt. Een wel opgevoed westers persoon zou dit niet doen, maar wellicht is het in Japan heel normaal om iedere aanwezige mee te laten genieten van de inhoud van neus en bijholten. Ik heb geen idee eigenlijk. Boeren deed hij in ieder geval niet, want dat doen ze toch ook ergens in Azië? Of zal het eten hem niet gesmaakt hebben en liet hij dat op deze manier weten?

Ik kon me er verder niet druk om maken. De borden aan onze tafel kwamen ondanks de minder smakelijke bijgeluiden toch met smaak leeg, evenals de bescheiden glaasjes Weissbier. Rustig beginnen zo’n vakantie hè, we waren immers nog niet op de helft van de heenreis.
Bah

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s