O nee, mijn haar

Mijn kapster is een gezellige, spontane en eigenlijk ook best wel aantrekkelijke dame. Dat laatste feitje vertel ik uiteraard niet aan mijn vrouw.
Maar ook bij haar beginnen zo heel langzamerhand de jaartjes een heel klein beetje te tellen. Zo ken ik een klein geheimpje van haar: ze draagt lenzen. Lenzen draag je over het algemeen om beter te zien, alhoewel er ook mensen zijn die lenzen dragen om bijvoorbeeld de kleur van de ogen te veranderen; mijn kapster behoort tot de eerste categorie.

Ze was al een mooi eindje op weg met mijn haardos, toen ze opeens wat onrustig door de kapsalon begon te struinen. Ik zag het licht verwonderd aan.
“Waar is mijn bril?”, vroeg ze. Alhoewel ik mijn eigen bril niet eens op had, zag ik die van haar direct; boven op haar hoofd. Tegelijkertijd trok ik een beangstigende conclusie: “Ze heeft haar lenzen niet in!”

Ineens bekroop mij een lichte angst. Je ziet natuurlijk regelmatig dat mannen nogal vreemd zijn gekapt. Soms zijn ze bijvoorbeeld getooid met een soort van kapelaan Odekerke kapsel. Ja, als je dat kent ben je al een jaartje of wat ouder. Kapelaan Odekerke had zo’n kaal rondje achter op zijn hoofd, maar zo zie je best veel mannen. Of ze hebben zo’n kapsel, waar het lijkt dat konijnen flinke inhammen hebben zitten knagen, om maar te zwijgen van de mannen die zo’n hele kale baan over het hoofd hebben. “Wie laat nou in vredesnaam zo zijn haar knippen?”, denk ik dan ook regelmatig.

Nu was mijn kapsel dus onder handen genomen, zonder dat ze het allemaal scherp kon zien. Er zit natuurlijk decennia lange ervaring in die vingers, maar toch. Ze zou zich toch niet vergist hebben en mij zo’n eigenaardig kapsel met een kaal rondje op de kruin hebben aangemeten? Ik had zelf immers mijn bril ook niet op en zit dan min of meer voor Jan Jodocus voor de kappersspiegel.

Met de bril op ging ze verder met haar werk, terwijl ik me van alles in het hoofd haalde. Wat was het dan ook een opluchting toen ze met die spiegel aankwam, waarmee je ook de achterkant van je hoofd kunt bekijken. Snel pakte ik mijn bril en bekeek argwanend het resultaat.

Ja hoor, ze had wederom kwaliteit af weten leveren, zoals ik al jarenlang van haar gewend ben. Pfff, wat een opluchting. Ik durf haar niet te vertellen dat ik hier toch heel even aan twijfelde.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s