Pareidolie.

Ik schreef al eens eerder over het feitje dat ik al gauw een bekende vorm zie in bijvoorbeeld een wolk. In veel gevallen is het (een deel van) een dier, maar het kan ook ieder ander voorwerp zijn. Op zich is dat volgens mij niets bijzonders, maar men heeft wel een fraaie naam toegekend aan dit psychisch verschijnsel: pareidolie.

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van pareidolie gehoord. Nagenoeg iedereen kent echter wel de Rorschachtest of Rorschach-inktvlekkenmethode. Vroeger deed ik die zelf ook thuis, zonder mij bewust te zijn dat er een fraaie naam aan verbonden was. Het is heel eenvoudig: een papiertje dubbelvouwen, in de vouw wat inkt gieten en vervolgens het papiertje weer dichtvouwen. Zachtjes over het papiertje wrijven kan nog wel eens helpen. Na openvouwen verscheen er in veel gevallen een vorm waarin iets te herkennen viel; vaak op z’n minst een vlinder.

Hardlopen is een hobby die ik graag uitoefen. Tegenwoordig wordt de gelopen route altijd netjes opgeslagen in het sporthorloge, zodat later terug te zien is hoe hard ik heb gelopen, hoe lang, hoe ver en – in dit kader niet onbelangrijk – welke route.
De laatste tijd wordt er na de loop al snel door iemand uit de loopgroep gekeken wat we deze keer hebben gelopen. Dat komt doordat ik niet lang geleden een trainster erop wees dat er een hondenkop op haar horloge stond. Met mijn horloge moet ik de route eerst uploaden, maar bij haar zie je het afgebeeld op het horloge zelf. Deze bewering leidde tot enige hilariteit en sindsdien wordt regelmatig een herkenbaar geachte route op de Facebookgroep geplaatst. Zo hebben we de hondenkop, de zwaan, de kat (staart helaas vergeten), de cavia en de regenworm al voorbij zien komen. Uit reacties blijkt overigens dat niet iedereen hetzelfde erin ziet. De cavia werd na het kantelen van de afbeelding tevens als olifant geïnterpreteerd, waar ik na even zoeken het helemaal mee eens was. Ook zijn er zelfs mensen die er überhaupt niets in zien.

Dit jaar was ik samen met mijn vrouw in Malcesine. Op vrijdag 7 juli wandelden we langs het Gardameer richting het zuiden. Zo belandden we op een schiereilandje, dat te bereiken was door een smal geultje te doorwaden. We hebben daar lekker genoten van het uitzicht, heerlijk gezwommen en met veel plezier gekeken naar een zwanenfamilie die langs kwam zwemmen.

Toen we het schiereilandje verlieten en net het geultje wederom geslecht hadden, plaatste ik mijn rugzakje even op de grond om er iets in te stoppen. Mijn blik werd getrokken door een langwerpig steentje dat er tussen vele stenen lag en ik pakte het op.
Waarschijnlijk had ik weer een aanval van pareidolie, want ik zag er meteen iets bekends in. Eigenlijk vond ik het in dit geval zelfs wel een bijzondere vorm en ik liet het aan mijn vrouw zien. Verwachtte ik min of meer dat zij er niets in zou zien, maar niets bleek minder waar; zij meende er tot mijn verwondering zelfs hetzelfde in te zien.

Nu kan ik hier uit de doeken doen wat wij er in zagen, maar ik ben benieuwd of mensen die zo vriendelijk zijn geweest om dit blog te lezen er ook iets in menen te ontwaren.
Op onderstaande afbeelding, in het midden het steentje, links het schiereilandje op satellietfoto en rechts de zwanenfamilie bij het geultje tussen het eilandje en de vaste wal.
Ik ben reuze benieuwd!

Malcesine

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Pareidolie.

  1. Een madonna met kind. Of een nagelbijtende sollicitant :-D

    • Left RedEye zegt:

      Haha, dat nagelbijten zit er inderdaad ook wel in.
      Het stikt in Italië natuurlijk van afbeeldingen van een Madonna met een kind, dus misschien was het daardoor dat ik dat er direct in zag.

  2. Pingback: Die vorm heb ik eerder gezien | leftredeye

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s