Rood, geel en blauw.

Het is toch vrij eenvoudig hè?”, zei de man met een nogal bekakte stem. Wellicht had hij net een hete aardappel bij De Aardappeleters meegeprikt.
“Nee, dit is de eindfase. Als je bekijkt hoe hij begon.”, antwoordde zijn vrouw verontwaardigd, terwijl ze erg interessant naar Compositie met rood, geel en blauw van Piet Mondriaan keek.

Ik vroeg me af welke les ze nu aan haar man zou geven. Zou ze hem vertellen dat Mondriaan algemeen wordt gezien als een pionier van de abstracte kunst? Ze zou vervolgens aanvullen dat vooral zijn latere geometrisch-abstracte werk, met de kenmerkende horizontale en verticale zwarte lijnen en primaire kleuren, wereldberoemd is en dient als inspiratiebron voor vele architecten en ontwerpers van toegepaste kunst.
Maar nee hoor, niets daarvan. Ze liet het bij die korte, weinig tot nietszeggende opmerking.

Dit schilderij uit 1927 was volgens mij bovendien niet eens een eindfase in zijn werk. Als je dan toch graag over fases zou willen spreken, was het meer een tussenfase. De wereldberoemde Victory Boogiewoogie maakte hij pas in de periode 1942-1944.
Ik waagde ernstig te betwijfelen dat zelfs maar één van hen beiden ook maar enigermate verstand had van kunst. Dat geeft ook helemaal niet; als je er van geniet is het belangrijkste doel natuurlijk bereikt. Zelf ben ik ook een soort van kunstanalfabeet, alleen pretendeer ik niet er verstand van te hebben. Uiteraard vind ik er daarentegen wel wat van.

In tegenstelling tot de wijsneuzerige dame, of hoogstwaarschijnlijk net als haar, heb ik geen idee wat de beginfase van Mondriaan is geweest. Eigenlijk was ik het wel met haar man eens.
Ik kan me nauwelijks voorstellen dat Mondriaan veel moeite met die paar vakjes heeft gehad. Het vergt ongetwijfeld de nodige fantasie om er überhaupt op te komen om zoiets in elkaar te flansen, maar het is toch weer zo’n kunstwerk waarbij mij het gevoel bekruipt dat ik het zelf ook wel zou kunnen schilderen. Dat mijn eigen geschilderde variant daar volgens mij ook niet zou misstaan, heb ik wijselijk maar niet aan die vrouw laten weten.

Compositie met rood, geel en blauw hangt, evenals De Aardappeleters, in het Kröller-Müller Museum, dat midden in Het Nationale Park De Hoge Veluwe ligt. Het is een fraai museum, dat zeer beslist een bezoek waard is.
Compositie met rood geel en blauw LRE

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s