Ook dit ongeluk kwam niet alleen.

Het is enkele maanden geleden dat mijn zus, onze moeder en ik het besluit namen om onze dementerende man en vader in te schrijven voor een woonzorgcentrum. Tevens schreven we onze moeder in voor hetzelfde woonzorgcentrum, omdat zelfstandig wonen toch lastig zou zijn en er daar bovendien veel meer aanspraak is voor onze kwebbelgrage moeder.
Naar verwachting zou mijn vader binnen enkele maanden worden geplaatst in een gesloten afdeling en mijn moeder waarschijnlijk nog ergens dit jaar op een open afdeling.

Het viel ons op dat mijn moeder er slechter uit ging zien, maar we weten dat aan de zorg(en) voor mijn vader; een zware opgave voor een persoon die de 80 gepasseerd is.
Enkele weken terug bracht ze een bezoek aan de huisarts, die schrok van haar uiterlijk. Ze werd doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar bleek dat ze een flinke bloedarmoede had. Hiervoor zou ze enkele zakken bloed toegediend krijgen, plus een onderzoek om te kijken waardoor dit veroorzaakt werd. Een opname in het ziekenhuis zou nodig zijn; waarschijnlijk één of twee nachten.

Dit stelde ons voor een dilemma. Eigenlijk kon dit qua timing niet ongelukkiger uitkomen, met name omdat mijn vader niet alleen thuis kan zijn. Om een lang verhaal maar kort te maken: op maandagmorgen 8 mei brachten we mijn vader naar een (ander) verzorgingshuis, voor een permanent verblijf. Begin van de middag ging mijn moeder naar het ziekenhuis, waar ze die dag twee zakken bloed kreeg toegediend. De volgende dag zou ze worden onderzocht.

De volgende morgen fietste ik naar Deventer en dacht aan mijn vader. Hoe zou zijn eerste nacht zijn verlopen? Hoe zal hij wakker worden; vol verwarring? Natuurlijk gingen mijn gedachten ook naar mijn moeder, maar daar was op dat moment nog weinig over te zeggen.

Aan het begin van de middag had ik een overleg. Toen ik terugkwam bij mijn werkplek, zag ik dat ik een oproep had gemist: mijn zus. Direct belde ik haar terug en kreeg van een hevig huilende zus het vreselijke nieuws: “Mama heeft darmkanker.”
Uiteraard schrok ik daar hevig van, maar ik was rustig en kon goed het gesprek afmaken. Direct nadat het gesprek beëindigd was, ging mijn telefoon: mijn vrouw.
Ik nam op en kon direct geen woord meer uitbrengen. “Mijn moeder heeft darmkanker.”, wilde ik zeggen, maar ik slaagde daar niet in. Tot mijn eigen verbazing was ik ineens hevig geëmotioneerd. Mijn vrouw bleek al op de hoogte te zijn en vroeg of ze me met de auto moest halen, maar ik vond dat ik wel op de fiets terug kon. Ondertussen was ik weer een beetje bedaard, wilde teruggaan naar mijn werkplek, maar brak direct weer. Huilen is blijkbaar net als overgeven: als je eenmaal begint, kan je niet meer stoppen.
Ik haalde in de keuken even wat te drinken, ging buiten zitten en kwam tot bedaren. Mijn manager kwam naar buiten en vroeg wat er aan de hand was. Met moeite hield ik me groot, maar mijn waterige ogen zeiden hem genoeg; ik “moest” van hem naar huis.

Het was heerlijk fietsweer, maar als het zou regenen had ik me toen toch wat meer op mijn gemak gevoeld. Thuisgekomen trof ik niemand aan; er waren nog wat meubeltjes voor mijn vader bij de winkel binnengekomen, die ik ’s avonds in elkaar zou zetten.
Ik zag dat ik een oproep had gemist, die afkomstig bleek van het verzorgingshuis. Mijn hart stokte in mijn keel; “Ook dat nog.”, dacht ik, in de volle overtuiging dat het daar niet goed ging.
“Ik wilde graag even vertellen dat het vandaag heel goed is gegaan met je vader.”, was de boodschap; een pak van mijn hart.

Even later zat ik lekker buiten op de bank .Toen mijn vrouw thuiskwam kwamen de waterlanders snel weer tevoorschijn. Los van elkaar was het al rot genoeg wat er met mijn ouders gebeurde, maar tezamen was het toch me wel even wat te veel.

De volgende dag kon mijn moeder weer naar huis; dinsdag 18 mei zou ze de uitslag en het behandelplan te horen krijgen. Donderdagmorgen werd mijn zus echter al door de specialist gebeld, met nieuws waarmee hij niet tot dinsdag wilde wachten: geen uitzaaiingen.

Vanmorgen zaten we gedrieën bij de chirurg: onze patiënt, mijn zus en ik. De tumor zit in de dikke darm, onder de overgang van de dunne darm naar de dikke darm. Er zijn twee opties: een bijzonder zware operatie of niet opereren en wachten wat er komen gaat.
De operatie houdt in dat de dunne darm van de dikke darm wordt losgehaald, een groot stuk van de dikke darm wordt verwijderd en de dunne darm aan de bovenkant weer aan de dikke darm wordt gehecht. De kansen zijn bij deze operatie 30/70, oftewel een kans van 70 procent dat het goed komt.
Vanwege de zware operatie krijgt het hart het flink te verduren, waardoor de kans dat het hart het tijdens de operatie opgeeft relatief groot is. Ook de kans op problemen met de hechting van de beide darmdelen is relatief groot. Daardoor kan er ontlasting in de buikholte kan komen, met buikvliesontsteking tot gevolg, hetgeen ze niet zal overleven. Gaat dit allemaal goed, dan volgt er een lang traject van herstel.

Het alternatief is dus niet opereren. Hierdoor kan ze voorlopig op de huidige voet doorleven en zal ze zich door het regelmatig toedienen van bloed ook beter voelen. Eventueel kan de tumor worden bestraald, waardoor het bloeden stopt. Helaas stopt het groeien echter niet en daar zit de crux: uiteindelijk zal de tumor zo groot worden, dat de (nog dunne) ontlasting niet meer van de dunne darm naar de dikke darm door kan stromen. Dit merk je pas als het te laat is en de buik sterk opzwelt. Een tikkende tijdbom dus, waarmee je je op het ene moment nog prima voelt en niet veel later tegen het eind van je leven aan loopt. Dit zal waarschijnlijk binnen enkele jaren het geval zijn.

Het laatste scenario ziet mijn moeder echt niet zitten en de keuze is op de operatie gevallen. De eerste weken wordt ze begeleid om zoveel mogelijk aan te sterken, om zo sterk mogelijk de operatie in te gaan. Het wordt een spannende periode.

Gelukkig weet mijn vader alleen dat ze geopereerd moet worden en heeft hij geen idee hoe ernstig de situatie is. Hij heeft zijn draai behoorlijk gevonden en wordt door het personeel enorm gewaardeerd doordat hij zo graag kletst en zo gezellig is. Dat voor de man die thuis meestal zo stil was.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Ook dit ongeluk kwam niet alleen.

  1. Suskeblogt zegt:

    Veel sterkte hiermee.

  2. Petra zegt:

    Toch een heel emotioneel en liefderijke geschiedenis…. Ik wil graag met je mee hopen, dat het goed gaat met je moeder!, en ook met je vader! En daardoor met jou, en de jouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s