Genieten op de Asselronde.

Enkele dagen van tevoren waren de weersvoorspellingen niet echt florissant te noemen: grijs en regenachtig. Maar hoe anders was het daadwerkelijk op 5 februari tijdens de Midwintermarathon: droog, graadje of zeven en overwegend zonnig. Kortom: ideale loopomstandigheden.

Vorig jaar liep ik voor het eerst de Asselronde, een loop van 25 kilometer over een prachtig parcours. Omdat ik de dag erna de tweede week bij een nieuwe werkgever inging en ik niet als zoutzak achter mijn bureau wilde zitten, heb ik toen behoudend gelopen en kwam net iets onder de 2 uur en 15 minuten over de finish. Nagenoeg fris, met twee vingers in de neus, ook al was dat laatste dan spreekwoordelijk.
Voor de 2017 editie heb ik de maandag toch maar een dag verlof aangevraagd, want de tijd van vorig jaar moest ik makkelijk kunnen verbeteren en een dagje rust erna zou dan best lekker zijn.

De weken voor de testloop op 24 januari heb ik lekker getraind, met af een toe een duurloopje van een kilometer of twintig. Aan de voorbereidingen kon het niet liggen, ik voelde me fit en de testloop ging prima; ik had dan ook veel zin in de grote dag.
Een hoestje dat de dag na de testloop de kop opstak en de dagen erna in hevigheid toenam baarde me een tikkeltje zorgen, maar de zin nam er zeker niet door af.

Op de morgen zelf stond een hardloopmaat om 10:00 uur voor de deur en fietsten we samen naar theater Orpheus, waar we de andere deelnemers van onze loopgroep ontmoetten. Om 11:15 uur vertrokken de deelnemers aan de 10 EM, waarna wij ons opmaakten voor onze start om 11:45 uur. Het was gezellig in startvak B, van enkele gezichten viel een gezonde spanning af te lezen en de tussen de boomtakken doorpiepende zonstralen maakten de aangename sfeer compleet.

Bijna drie minuten na het startschot liep ik daadwerkelijk over de start en zag met veel zin de komende kilometers tegemoet. Al snel kwam ik in mijn ritme, alhoewel dit bij de bocht tussen de Laan van Spitsbergen en de Asselsestraat even teniet werd gedaan, doordat een drinkflesje zich ongevraagd van mijn riem afscheidde. Met een grom, mopperdemopper, besloot ik toch maar even terug te lopen en het op te rapen, daarbij mijn medelopers al “Sorry!” roepend even heerlijk in de weg lopend.

Na het verlaten van park Berg en Bos kwam ik tussen een paar mannen terecht, die bij navraag uit Schiedam afkomstig bleken te zijn. Op mijn vraag of ze van een loopgroep waren klonk gelach en ze beschreven zichzelf als het Gin Tonic Team. Ze vonden de omgeving nu al prachtig en ik kon ze beloven dat dit alleen nog maar mooier zou worden. Na een stuk lekker ouwehoeren kregen ze het plots op de heupen en verdwenen als sneeuw voor de zon; de gin tonic begon denk ik te werken.

De klim richting Hoog Soeren ging me prima af, in het tempo dat ik in gedachten had. Daarna versnelde ik licht, maar ik merkte dat dit me toch wat meer moeite kostte dan ik had verwacht. Het was geen vermoeidheid, maar de benen werkten niet echt mee. Net na Halte Assel raakte ik in gesprek met een uit Rotterdam afkomstige dame, die zich bleek te storen aan al de verpakkingen van verorberde gelletjes; niet geheel onterecht. Ze liep mijn tempo en zo draafden we samen op tot aan de Amersfoortseweg, zo ongeveer het 15 kilometerpunt. Daar begint een mooi stuk vals plat van een paar kilometer, misschien mag ik het zelfs een klimmetje noemen, waar ik vorig jaar wederom licht wist te versnellen. Nu wilde dat maar niet lukken; sterker nog, ik liep zelfs wat trager dan de kilometers ervoor. Maar het ging verder nog lekker, we waren in ieder geval ruim op de weg terug en het was voor de rest min of meer immer gerade aus tot aan de finish.

In eigen omgeving lopen blijft leuk. Enerzijds omdat de route zowel mooi als bekend is, maar zeker niet in de laatste plaats vanwege al de bekenden onderweg. Ik heb heel wat lopen terugzwaaien en dat geeft toch altijd wat extra energie. De laatste kilometers fietste de buurman verschillende keren langs, volop aanmoedigingen roepend.
Omdat ik reuze mijn best deed om de laatste kilometers toch nog maar wat tijd goed te maken, was de vermoeidheid redelijk toegeslagen en voelden de benen alsof ik onderweg een jaar of dertig ouder was geworden. Ik was dan ook blij dat ik het bordje Apeldoorn ontwaarde en kort daarna het kruispunt bij de Naald in het vizier kreeg. De laatste paar honderd meter wist ik er nog een lichte versnelling uit te persen, waarna ik met een eindtijd van net onder de twee uur en zestien minuten de meet wist te passeren.

Ik heb volop genoten van de loop, ondanks het feit dat het veel moeizamer ging dan vorig jaar, ik niet in staat bleek om te versnellen en al helemaal niet om de tijd van vorig jaar te verbeteren.
Waarschijnlijk hebben twee weken flink hoesten en al de daardoor gebroken nachten toch meer tol geëist dan ik in de gaten had.
Voorop staat echter dat ik me gelukkig prijs dat ik lekker mee heb kunnen lopen en al met al ben ik toch best tevreden met mijn prestatie op dit prachtige evenement. Daarbij ben ik trots op mijn dochter, die met een, door het hoesten, flink beurse borstkas toch maar mooi de Acht van Apeldoorn in een keurige tijd heeft gelopen.
Chapeau voor de organisatie en vrijwilligers en op naar volgend jaar. Ik heb er nu al zin in!

Naschrift:
De huisarts noemde het een wonder dat ik de Asselronde zo uit heb gelopen, hetgeen ik dan toch maar als een groot compliment beschouw. De diagnose was een beginnende bronchitis.

mwm2017

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Genieten op de Asselronde.

  1. fitmetlien zegt:

    Proficiat :-D Mooi doorgebeten!

    • Left RedEye zegt:

      Dank je. Misschien was het met jouw recepten nog wat beter gegaan? Ik zie trouwens dat je mooie doelen hebt gesteld; geniet van de voorbereidingen.

      • fitmetlien zegt:

        Ja, eigenlijk is de tocht ernaar toe toch wel het mooiste! Zeker als de runs zo goed blijven gaan als afgelopen weekend! Kijk uit naar de volgende! Weer 2 kilometer erbij; op naar de 30!

  2. Hoedje af voor jou, ik zou het je niet nadoen ;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s