Wat zie je met een uv-lamp?

Tijdens een etentje met een viertal ex-collega’s vertelde één van de tafelgenoten over een gesprek dat hij met zijn (tiener)dochter had. De dialoog begon over de vakantie en was aanbeland op de hygiëne in hotelkamers, of beter gezegd het gebrek eraan. Hij vertelde daarbij over tv-programma’s waarin dit soort kamers wordt geïnspecteerd met een uv-lamp en de viezigheid die daarmee zichtbaar wordt.
“Ja, wat voor een viezigheid dan?” vroeg zijn dochter.
“Nou, euh, spermavlekken en zo.”
“Gadverdamme! Maar wat zien ze dan?”
Over het antwoord op deze vraag moest hij toch even nadenken.

“Tja, hoe leg je dat nou uit hè?” deelde hij glimlachend zijn twijfels van het bewuste moment met ons.
“Heb je haar met zo’n lamp laten kijken?” vroeg ik hem.
“Hoe had ik dat dan moeten doen?” was zijn wedervraag.
“Nou, je had haar een lamp kunnen geven en zeggen dat ze maar eens goed in de mond van haar moeder moest kijken.” gaf ik als suggestie.

Hij keek me om de één of andere reden een tikkeltje geschokt aan; schijnbaar vond hij het niet zo’n heel erg goed idee. De overige drie tafelgenoten leken daar toch wat anders over te denken; die schoten hard in de lach.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s