Giro 055.

Dinsdag 3 mei 2016
Die avond fietste ik naar de atletiekvereniging en zag onderweg veel versieringen; roze versieringen welteverstaan. Het zag er allemaal reuzegezellig uit en ik betrapte mezelf er op dat ik er vrolijk van werd; zo ook op de terugweg naar huis.

Donderdag 5 mei 2016
Deze dag vielen Hemelvaartsdag en Bevrijdingsdag op dezelfde dag, maar Apeldoorn had er iets extra’s bij: de ploegenpresentatie van de Giro d’Italia 2016.

’s Middags ging ik samen met mijn vrouw de stad in, waar we onder andere getuige waren van de repetities voor de start van het evenement dat Apeldoorn al een tijd in de greep had en waarvoor de koorts bijna tot een hoogtepunt was gestegen. Afgaande op de woorden van de regisseur verliepen de repetities verliepen nog niet geheel op rolletjes, maar daar repeteer je dan ook voor hè.

Toen we aan het begin van de avond richting de markt fietsten om de ploegenpresentatie bij te wonen, was het gezellig druk op de weg en zo mogelijk nog rozer dan de dagen ervoor. De voorbereidingen om het parcours tiptop voor elkaar te hebben waren ondertussen nog volop aan de gang.
Verschillende ploegenauto’s passeerden ons en zo konden wij onze eerste blikken werpen op de renners en de entourage. Leuk hoor en dat alles in ons eigen Apeldoorn!
Bij het stadhuis arriveerden de ploegenwagens in groten getale en stond een flinke mensenmassa zich te vergapen aan de auto’s, de fietsen en bovenal de renners.

Het was druk op het marktplein, dat later vanwege de grote toestroom zelfs nog even werd afgesloten. Ongemerkt bekropen mij toch even wat onbestemde gevoelens toen ik me in die mensenmassa bevond. Apeldoorn heeft een reputatie opgedaan bij een groot evenement, dat we absoluut niet hoog willen houden. In de media werd dat evenement uit 2009 wederom meermaals genoemd, hetgeen niet geheel onlogisch is. Daarbij opgeteld het gevoel van onveiligheid dat momenteel toch al heerst , droeg dit bij aan het gevoel dat mij bekroop, maar dat gelukkig al heel snel wegebde.

De ploegenpresentatie en het daaropvolgende optreden van “onze” Willem Bijkerk, landelijk bekend onder de naam Waylon, zorgden voor een zinderende avond. Het prachtige weer deed daarbij een niet onbelangrijke duid in het zakje.

Vrijdag 6 mei 2016
De grote dag! Het zonnetje piepte ’s morgens al vroeg tussen de gordijnen door; het beloofde een stralende dag te worden en dat in meerdere opzichten. Bij het Omnisport Apeldoorn, op een (hele flinke) steenworp vanaf ons huis, ging die dag de Giro dan echt van start.

’s Morgens liep ik met mijn zoon richting het rennerskwartier. Het was al redelijk druk langs de Zutphensestraat, waar over enkele uren de renners op volle vaart door de spoortunnel zouden racen. Het parcours werd al volop verkend, niet alleen door de mannen die het echte werk die dag zouden moeten verrichten, maar ook door de begeleidende motorpolitie die met een groot aantal motoren aanwezig was.

Het rennerskwartier was een soort speelgoedwinkel in optima forma, maar met speelgoed waar wij ons alleen maar aan konden vergapen. Wat een prachtige fietsen stonden daar, zowel voor de tijdritten als voor de gewone etappes. Alles was van zeer nabij te bewonderen; je kon het materiaal en de renners zelfs aanraken als je je echt niet wist te beheersen. Die behoefte voelde ik niet, alhoewel Stefano Pirazzi zijn voorbandje nog wel even bijna over mijn tenen stuurde toen ik me aan de fietsen van Bardiani stond te vergapen. Dat zouden dan toch twee vliegen in één klap zijn geweest. Ik had overigens nog nooit van deze Stefano gehoord, evenals van de meeste andere renners trouwens. Zij waarschijnlijk ook niet van mij.

Met al die vreemde talen om ons heen en daarbij het stralende weer, waande ik mij bij de Giro op een verre vakantiebestemming in plaats van op nog geen kilometer van huis. Hoe was dit toch mogelijk, terwijl een week ervoor de omstandigheden nog bijna winters te noemen waren? Ronduit fantastisch! Het leek Apeldoorn ook door de weergoden volop gegund om er een onvergetelijke dag van te maken; dit keer in positieve zin.

Een uur voor de start wandelde ik wederom de route richting het Omnisport, nu samen met mijn vrouw en mijn neef. Het was druk langs de route en de sfeer was meer dan goed.
De echte start van de Giro d’Italia 2016 zagen we recht voor ons, vanaf de tribunes. De eerste renner vertrok onder een oorverdovend applaus; het Omnisport stond op z’n kop. Het vertrek van de volgende renners deed er overigens niet echt voor onder, alhoewel het geraas bij de start van de eerste Nederlander natuurlijk flink in volume toenam.

Gedrieën zijn we de Zutphensestraat en de Deventerstraat afgelopen en wij genoten volop van de uitbundige sfeer langs het parcours. De renners zoefden om de minuut op volle vaart langs, waarbij we het gejoel keer op keer van verre hoorden aanzwellen om het vervolgens in de verte te horen verstommen.
Na een snel ijsje bij het marktplein liepen we de Kerklaan af om vervolgens op de Loolaan te belanden. Daar hebben we een groot aantal renners op volle vaart de laatste meters af zien leggen; in één woord indrukwekkend.

Ik had me dit niet mooier voor kunnen stellen. Zo’n aansprekend evenement in Apeldoorn, onder zomerse weersomstandigheden. Heerlijk in goed gezelschap een groot deel van de route afgelopen en genoten van al de gezelligheid en spontaniteit. Het was één groot feest!

Na een stevige wandeling vanaf de Loolaan naar huis hadden we ruim 11 kilometer onder de schoenzolen laten passeren. Even opfrissen en door naar de Nacht van Apeldoorn, dat voelde als een mooie afsluiting van het weekend. Bij thuiskomst realiseerde ik me pas dat de zaterdag – en dus het weekend – nog maar zeer pril was.

Giro 055

Foto’s © René Zegers

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s