Een brokkenpiloot en een dementerende.

Mijn moeder kwam vanuit de keuken de kamer binnen met de woorden: “Hé, kijk mij nou!”, welke uitspraak z’n oorsprong had in een tv-serie uit die tijd. Onderwijl maakte ze een snoekduik en belandde midden in de kamer. “Hé, kijk mij nou” scandeerden mijn vader en ik in koor.

Na een dag dauwtrappen hielden we halt tegenover een cafetaria, waarbij ik mijn moeder uiterst langzaam – als ware het een vertraagde opname – opzij zag vallen en op de stoep belanden.

Wat was op beide gebeurtenissen – ergens in de jaren 70 – de reactie van mijn vader en mij? Wij begonnen onbedaarlijk te lachen.
Zeker, dat is inderdaad niet aardig. Deze reactie was het gevolg van het feit dat we dergelijke tafereeltjes met enige regelmaat voor onze ogen zagen voltrekken en gelukkig hield mijn moeder er in de meeste gevallen – behalve een gekrenkt ego – niets aan over. “Ik had wel wat kunnen breken!” mopperde ze dan verbolgen. “Ja, dat had gekund, maar het is niet gebeurt.” reageerden we dan nog harder lachend.

Een uitstapje naar de plaatselijke markt liep minder goed af: ze struikelde over de krukken van een man met een gebroken been, werd door de ambulance opgehaald en hield er … een gebroken been aan over. Nee, daar moesten we uiteraard niet om lachen; althans niet op het moment dat we het net hadden vernomen. Je been breken over de kruk van een man met een gebroken been, dat is toch best apart.

Alsof dit alles al niet erg genoeg is, is ze gedurende haar leven al heel wat spulletjes kwijtgeraakt. Als haar kont niet vast zou zitten, dan zou ze kans zien om zelfs die nog ergens te verliezen.
We keken niet raar op als haar huis- of fietssleutel, bankpasje of zelfs haar bril weer eens zoek was. Gelukkig verdween het meeste binnenshuis en kwam het betreffende voorwerp op de meest onwaarschijnlijke plek boven water. Af en toe gebeurde het buitenshuis en tot mijn grote verwondering kwam ook dan hetgeen ze kwijt was in veel gevallen op wonderbaarlijke wijze voor de dag.
Waarschijnlijk is het een erfenis van haar moeder, die zelfs een keer haar dochter – het zusje van mijn moeder – in een winkelwagentje achterliet. Maar oké, over de doden niets dan goeds.

Hoe kan dit toch allemaal?
Zoals bekend kunnen vrouwen van alles tegelijk, zo ook mijn moeder. Ze haalt koffie in de keuken, loopt al kletsend de kamer binnen, kijkt door het raam wat er buiten gebeurt en struikelt over wat er ook maar te struikelen valt.

Inderdaad, in de voorgaande alinea ben ik naar de tegenwoordige tijd overgegaan. Met het stijgen der jaren is het er niet beter op geworden; integendeel, de wijsheid kwam niet met de jaren. Tips om gewoon één ding tegelijk te doen en de spulletjes op vaste plaatsen op te bergen zijn aan dovemansoren gericht. Dit tot grote wanhoop van mijn zus en mij, maar nog meer van onze – nu ondertussen ook nog eens dementerende – vader.

Dit jaar was ze haar bankpasje en haar fietssleutel kwijt, buiten de spulletjes waar ik niet eens weet van heb. Onlangs was ze zelfs – ja, je gelooft het bijna niet – haar kunstgebit kwijt. Hoe raak je in vredesnaam je kunstgebit kwijt? Wellicht als je stomdronken boven een vijver hangt om grote schoonmaak te houden, maar zo is mijn moeder gelukkig niet.
Als verzachtende omstandigheid mag nog wel worden vermeld dat ze vaak last van haar tandvlees heeft, waardoor het dragen van het gebit minder aangenaam kan zijn, maar zelfs dan kan ik me voorstellen dat je een vast plekje hebt waar je het gebit even opbergt. Zo niet moeders.
Uiteindelijk vond mijn vader het gebit terug …. op het grasveld in de tuin. Wellicht uitgeklopt met de kruimeltjes van het tafelkleed? Wie zal het zeggen.

Afgelopen week kwamen onze kinderen na een bezoekje aan opa en oma thuis en vertelden in geuren en kleuren dat ze al de hoeken en gaten van mijn ouderlijk huis hadden doorzocht: oma was haar kunstgebit alweer kwijt.
De dag erop kwam na enig zoeken het kleinood tevoorschijn: het zat in een tasje tussen de krulspelden. Valt me ergens nog mee dat ze niet met een krulspeld in haar mond rondliep.
Dat mijn vader tussen deze twee gebeurtenissen door ook nog een keer haar gebit uit de wasmachine heeft opgeduikeld vertel ik maar niet. Ik weet het overigens ook net zelf, nadat ik mijn zus het concept voor dit blog liet lezen met de vraag of ik het zou kunnen plaatsen.

Mijn vader is nagenoeg altijd degene die de verloren gewaande spullen terug vindt. Ondanks zijn dementie is hij wat dat betreft nog steeds de rust zelve. Zo modderen ze maar door, mijn moeder – dat moet gezegd worden – goed voor mijn vader zorgend en mijn vader als een soort Sherlock Holmes regelmatig mijn moeders verloren gewaande bezittingen opspeurend. Een brokkenpiloot en een dementerende, als hun geheel eigen variant op “de lamme helpt de blinde.”

Onze lieve (schoon)vader en (schoon)moeder, opa en oma: ze wonen nog zelfstandig en redden zich met een beetje steun nog maar mooi. Ik hoop wat dat betreft van harte dat ze samen nog vaak naar zoekgeraakte spulletjes mogen speuren.

P.S. Zojuist, tijdens de laatste controle van dit blog, ontving een berichtje van mijn zus: ma is haar bril kwijt. Zucht…. Wie weet hoe dat toch komt mag het zeggen.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Een brokkenpiloot en een dementerende.

  1. bloggersterk zegt:

    Gelukkig zitten ze nog thuis. In een verpleeghuis gaat de humor er snel vanaf.

    • Left RedEye zegt:

      Ja precies. Ik houd mijn hart ook wel eens vast voor het onverhoopte moment dat mijn moeder een dusdanige buiteling maakt dat ze in het ziekenhuis beland. Dan komt het verpleeghuis heel dichtbij.

  2. Ik verslond je blogje, gevat, grappig en heel leuk om te lezen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s