Kapetan Sidro.

Als je op vakantie bent in een vissersdorpje als Rabac, dan huur je natuurlijk voor een dag een bootje. De omgeving van de baai had ik te voet al behoorlijk verkend, maar vanaf het water ziet het er allemaal toch weer wat anders uit en bovendien wiebelt het allemaal wat meer.

Vanaf het moment dat we voor het eerst informatie over een boot hadden gevraagd en ik had gehoord dat er een anker bij zat brandde mij al een vraag op de lippen: “Kan een anker dusdanig vast gaan zitten dat het niet meer los te krijgen valt?” Het antwoord hierop voelde ik al aankomen en de nacht voor de grote dag heb ik hier zelfs al piekerend even over wakker gelegen.

Om tien uur mochten we het bootje ophalen en we waren stipt op tijd aanwezig. Ik werd direct met “Hello captain!” verwelkomd; waarom ik, we waren met z’n vieren?
We laadden de boot vol met eten, drinken, handdoeken, zonnebrandsmeerboel en onze snorkelspullen. Vervolgens kregen we een uitgebreide uitleg: hoe gaat de boot vooruit, achteruit, in de neutraal, waar en hoe lang kan je varen, hoe leg je aan, kantel je de motor en … hoe ga je voor anker.

Ik wilde de al geruime tijd op mijn lippen brandende vraag stellen, maar het antwoord kwam al ongevraagd: “Mocht je het anker onverhoopt niet los kunnen krijgen, maak het touw dan aan de boot vast en vaar verschillende kanten op; of het anker komt dan los, of …. je bent het anker kwijt omdat het touw knapt.”
Zodanig heb ik de uitleg in ieder geval onthouden…

Het varen was nog leuker dan ik had verwacht, terwijl de verwachtingen al best hooggespannen waren. Na een tijdje varen kwamen we op een plek aan waarvan we dachten dat we daar best mooi zouden kunnen snorkelen; deze gedachte bleek volkomen terecht. Na een klein uurtje lichtte ik met het grootste gemak het anker en voeren wij een minuut of 20 verder, om vervolgens het anker maar weer eens uit te gooien.

Toen we genoeg hadden van het zwemmen, snorkelen en luieren was het weer tijd om het anker te lichten. Het touw werd opgehaald, maar bleek al snel niet verder te gaan. Met z’n tweeën aan het trouw trekken bleek ook geen soelaas te bieden. Maar goed, we hadden de instructie gekregen hoe we mijn boze droom op konden lossen; het touw werd aan de boot gebonden en we voeren heen … en weer terug … naar voren … en naar achteren … naar links … en naar rechts … maar dat vervloekte ding gaf geen krimp.

Met de duikbril te water om te kijken hoe het anker – een inklapbaar paraplu-anker – lag en zo te zien viel het eigenlijk best wel mee. Het was goed te zien dat het met twee van de vier vloeien in een spleet lag en het in principe zo op te pakken zou zijn. Maar ja, het lag wel op een diepte van minimaal een meter of zes.

Na wat wikken en wegen besloot ik de stoute waterschoenen aan te trekken en een duikje te wagen; leuk geprobeerd, maar ik was nog niet op de helft of mijn oren plopten bijna binnenstebuiten. Nu ben ik wel een Waterman, maar een waterrat allerminst en de oren onderweg even klaren werd me toch wel wat teveel van het goede. Een illusie armer verscheen ik als antiheld van de week weer aan het oppervlak. Mijn angstdroom van een vastzittend anker bleek een soort van self-fulfilling prophecy te zijn geworden.

Als laatste redmiddel besloot ik de verhuurder van de boot even te bellen, die ik in gedachten al met een brede glimlach aan de andere kant van de spreekwoordelijke lijn zag zitten. Nou, die brede lach was al hoorbaar toen hij me nu duidelijk spottend met captain aansprak. Hij herhaalde:
“Maak het touw op volle lengte aan de boot vast en vaar verschillende kanten op. De meeste kans heb je tegen de wind in. Of het anker komt dan los, of …. je bent het anker kwijt omdat het touw knapt.”
Ja, ja, ja, dat laatste wist ik al wel. Maar er waren twee zinsneden die mij door het hoofd bleven dreunen: “volle lengte” en “tegen de wind in” Dit was nieuw voor mij.

Toen ik deze informatie aan de andere personen in de boot doorgaf kreeg ik direct toegebeten dat één van hun dat van de volle lengte van het touw nog had gezegd. Mmmm, dat was mij ontgaan en ik had het ook niet onthouden van de initiële uitleg; Mea Culpa.

Zo gezegd, zo gedaan. Touw op volle lengte, tegen de wind in varen, van de wind af varen; we voeren weer alle kanten op, maar denk je dat het rotding los kwam? Pluspuntje was dat het touw niet knapte, terwijl iedereen behalve ik zo ongeveer op de bodem van de boot lag om het geknapte zwiepende touw niet vol in het gelaat te krijgen. Achter het stuur zou ik het gelukkig slechts in mijn nek hebben gekregen.

De moed zonk me beslist niet in de schoenen, maar de enige reden hiervoor was dat ik geen schoenen droeg. Na wat lelijke woorden gaf ik weer gas en voer in een laatste poging recht tegen de wind in.
“Hé, zijn we niet een stuk verder?” hoorde ik opeens. Ik keek om en zag dat het stuk kust waar we meer dan twee uur van hadden mogen genieten inderdaad verderaf lag dan het touw en de ankerketting samen konden bieden.
Het touw werd binnengehaald, de knopen van de laatste 5 meter kwamen in zicht en vervolgens de ankerketting gevolgd door een vrolijk door het water draaiend anker. Na toch nog wat verbaasde blikken en een driewerf hoera voeren wij vol gas weg van de onheilsplek.

We hebben nog een behoorlijk eind gevaren en zijn nog enkele malen te water gegaan. Het anker? Dat hebben we wijselijk als een mooie vangst in de krat laten liggen.

Bij terugkomst in de thuishaven heb ik me aan de lachende verhuurder maar voorgesteld als Captain Anchor, oftewel Kapetan Sidro.

Varen

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Kapetan Sidro.

  1. Miranda zegt:

    Leuk verhaal! Ik zie het zo voor me…

  2. Rob Alberts zegt:

    Kapetan Sidro, heeft een mooi verhaal meegemaakt.

    Graag lees ik over de volgende avontuurlijke tochten.

    Vrolijke vakantiegroet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s