Wat een rare ziekte.

Mijn dementerende vader begint stukje bij beetje de grip op een aantal zaken kwijt te raken. Mensen herkennen gaat gelukkig nog goed, evenals de weg in de buurt vinden. Nog regelmatig zegt iemand dat hij of zij eigenlijk niets aan hem heeft gemerkt. 
Hij is nog erg geïnteresseerd in het wel en wee van ons gezin en weet zich recente dingen te herinneren die me, gezien zijn situatie, zo af en toe gewoon verbazen. Alhoewel het natuurlijk altijd te snel gaat, heb ik het gevoel dat we geluk hebben met de snelheid waarin de ziekte zich ontwikkeld. Dat zijn de zegeningen die we nog steeds mogen tellen, maar de keerzijde van de medaille wordt wel degelijk steeds duidelijker zichtbaar. 

Met name de administratieve zaken gaan zijn verstand zo ondertussen nagenoeg te boven. Bij het overboeken van geld tussen eigen rekeningen begrijpt hij best dat er van één rekening geld af is, maar waar is dat dan gebleven? Klopt alles nog wel? Staat er nog genoeg op? 
Hij wordt onrustig van de post – met name bankafschriften en rekeningen – en kan keer op keer dezelfde stapeltjes papier doorspitten. Logisch opruimen is er bijna niet meer bij, hetgeen het doorspitten er al helemaal niet makkelijker op maakt. 
Pasgeleden heb ik mapjes aangemaakt, voorzien van een etiket met een naam en een afbeelding. Inkomende post mag hij opbergen in de map met het etiket “Nieuwe post” en de afbeelding van een deurbrievenbus; ik handel waar nodig de boel af, berg de paperassen op in de overige mappen en vertel hem dat hij er niet meer aan hoeft te komen. Het heeft de rust heel iets terug gebracht: “Hier hoef ik niet meer naar te kijken hè?” 
Maar ja, hij weet dat de belastingaangifte er weer aan zit te komen en zit zich daar alweer druk om te maken. Dat ik het voor hem zal regelen stelt hem niet helemaal gerust, dus wat dat betreft ziet hij het wellicht nog wel goed. ;-) 

Onlangs belde hij met een nogal onsamenhangend verhaal, iets met 10 x 1000, 60.000, 80.000 en 100.000. Het had iets met de telefoon te maken ……. of zoiets. Op mijn vraag of er iets via de post binnen was gekomen bleef het antwoord vaag. Ik kon er werkelijk geen touw aan vastknopen. 
Bij mijn ouders thuis zag ik op een stuk papier geschreven: 
10 x 100 = 1000 
10 x 1000 = 10.000 
6 x 10.000 = 60.000 
8 x 10.000 = 80.000 
10 x 10.000 = 100.000 
Al met al was hier geen speld tussen te krijgen, maar hij had zelf werkelijk geen idee waar dit over ging en maakte zich er zorgen over. Het moest dus wel iets met de telefoon te maken hebben, maar wat dan? 
Blijkbaar is hij om één of andere reden aan het rekenen geslagen en al doende vergeten waar hij aan was begonnen. Als hij niet meer weet waar iets betrekking op heeft, dan relateert hij dat veelal aan “de telefoon.” 

Gelukkig belt hij als hem iets dwars zit, hetgeen ik ook stimuleer: “Als er wat is, dan moet je bellen hoor!” Meestal belt hij met dezelfde vragen of zorgen, die ik dan maar weer zo duidelijk mogelijk probeer te beantwoorden. 
Soms moet ik na het ophangen van de telefoon toch wel lachen om zijn vragen of redenaties en de zorgen die hij er over heeft, hoewel het natuurlijk verre van leuk is. Vroeger maakte hij regelmatig grapjes, waar zijn redenaties van nu nog wel eens op willen lijken; helaas zijn ze nu wel serieus bedoeld. 

Dementie, wat een rare ziekte is het toch. Ik gun het niemand.

Afbeelding

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Wat een rare ziekte.

  1. Apart he.. Maar knap hoor, hoe je ermee omgaat!

  2. Dionne zegt:

    Wat fijn dat hij een zoon heeft die de voor hem moeilijke dingen uit handen neemt. Geweldig Henk ! Ik wens je weer veel liefde en kracht om zo verder te gaan. Het proces van zo goed mogelijk om te gaan met de ziekte van je vader, de ziekte Dementie.

    • Left RedEye zegt:

      Dank je wel Dionne. Als ik zie hoe opgelucht en blij mijn ouders zijn als ik – en ik moet mijn zus zeker niet vergeten – iets voor ze doe, dan is dat al genoeg.

  3. Pingback: Beginnende ouderdomsdementie voor gevorderden. | leftredeye

  4. Pingback: Noar ’t café. | leftredeye

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s