Hersenschimmen.

Ik heb zojuist een boek van J. Bernlef uitgelezen, getiteld “Hersenschimmen.” 
Het is een bijzonder boek dat geschreven is vanuit de gedachtewereld van Maarten Klein, een 71 jarige man die ineens met dementie te kampen krijgt. Maarten vertelt zelf dit aangrijpende verhaal. 

Enerzijds is het een steeds meer wanhopig makend verhaal, anderzijds is het bijzonder ontroerend. Ik kreeg het er al lezend af en toe wat benauwd van, maar tevens een wat verdrietig en zelfs een wat angstig gevoel overviel me zo hier en daar. 
Als ik stopte met lezen betrapte ik me erop ik er zelfs kort aan twijfelde of het wel goed met mezelf ging, zozeer werd ik in de verwarde gedachtewereld van Maarten meegesleept; het duurde even voordat ik weer in de realiteit terug was. 
Waar het boek nog redelijk gestructureerd begint, eindigt het onsamenhangend; direct verbazingwekkend is dat gezien de schrijfwijze van dit boek overigens niet. Ik weet eigenlijk niet of ik dit boek nou wel of juist niet aan een ander zou moeten aanraden, zeker als deze persoon met dementie te maken heeft (gehad). 

Al lezende herkende ik dingen die ik nu met mijn vader mee maak: steeds vaker herhalen, meermaals uitleggen hoe een – voor ons – eenvoudig iets in elkaar zit, daarbij veelal merkend dat het in feite onbegonnen werk is. 
Ik zeg nog steeds dat een beginnende dementie bij hem is geconstateerd, maar we zijn ondertussen al ruim een jaar verder en we mogen eigenlijk nog in onze handjes knijpen. Het gaat grotendeels nog best goed met hem: hij tennist, hij volleybalt en kan zelfstandig de weg nog vinden. 
Daarentegen heb ik bijvoorbeeld onlangs geregeld dat ik voor hem kan Internetbankieren, maar het is bijna wonderlijk welke verbanden hij weet te leggen die er absoluut niets mee te maken hebben. De meest begrijpelijke is nog dat hij zich afvroeg of hij een betaling kon doen toen ik net het aanvraagformulier de deur uit had gedaan, alhoewel ik hem meerdere malen had uitgelegd dat Internetbankieren alleen maar een aanvulling is en dat er voor hem verder niets zou veranderen; het gaat het ene oor in……. 
Hij belt bijna dagelijks om even iets te vragen dat met papierwerk te maken heeft en het zou niet de eerste keer zijn dat hij over iets belt waar ik hem al eerder of zelfs meerdere malen over heb gesproken. Het beklijft niet meer en het wordt hem snel te ingewikkeld. Voor mijn moeder is het bijzonder vervelend dat hij regelmatig maar heen en weer blijft drentelen tussen zijn stoel en de kast waar de papieren liggen. Hij pakt envelopjes uit en pakt ze weer in; hij kan dit meerdere malen herhalen, tot wanhoop en een stukje irritatie bij mijn moeder. 

Vanmiddag ging ik met hem mee naar het ziekenhuis, samen op de fiets; een rit van ruim 8 kilometer naar de andere kant van Apeldoorn. Ik hoefde hem niet te vertellen hoe we moesten fietsen, maar eenmaal binnengekomen merkte ik dat hij niet wist welke kant hij in het grote ziekenhuis op moest. Wellicht zou hij – als hij alleen zou zijn geweest – nog de tegenwoordigheid van geest hebben gehad om de weg te vragen, maar eerlijk gezegd betwijfel ik of hij dat zou hebben gedaan. En dan nog…..zou hij aan de hand van aanwijzingen wel de juiste route hebben gevonden? 

Voor een groot deel heb ik gelukkig mijn “oude” vader nog en ik hoor nog regelmatig van anderen dat ze helemaal niets aan hem hebben gemerkt. Ik kan alleen maar de hoop uitspreken dat zijn achteruitgang net zo traag blijft gaan als het tot nu toe is gegaan, maar nog meer hoop ik dat een achteruitgang als van Maarten Klein hem bespaard zal blijven.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Hersenschimmen.

  1. Pingback: Beginnende ouderdomsdementie voor gevorderden. | leftredeye

  2. Pingback: Noar ’t café. | leftredeye

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s