Help, de piloot is ziek.

Voor mijn vijftigste verjaardag kreeg ik een werkelijk fantastisch cadeau van mijn kinderen: 45 minuten Cessna 172-beleving (30 minuten vliegtijd) bij Special Air Services op vliegveld Teuge.
Bij vliegveld Teuge, slechts enkele kilometers van mijn huis, heb ik van jongs af aan al heel wat uren doorgebracht, maar gevlogen had ik er nog nooit. Nu zou dat toch echt gaan gebeuren en nog wel in de vorm van een proefles van een half uur; zelf achter het stuur dus.

Op de fiets togen we gezamenlijk naar Teuge: mijn dochter en haar vriend, mijn zoon en zijn vriendin en ik. Mijn vrouw ging toch maar even met de auto; kon ze direct na de grote gebeurtenis nog even naar de winkel. We hadden op onze fietsen de 5 kilometers vlot afgelegd, met de wind lekker in de rug. Op de terugweg merkten we goed dat de wind behoorlijk stevig was, maar dat hadden we in de tussentijd ook al op een andere manier ondervonden.

Na ons aangemeld te hebben werden we na enkele minuten opgehaald door de piloot, die ook instructeur bij de vliegschool bleek te zijn. Ik vond het direct een leuke, spontane vent; zo ook de dames, maar ik had het gevoel dat zij dat om een andere reden vonden.

Bij het vliegtuig aangekomen kregen we eerst uitgebreid uitleg over de werking van de vleugels en de roeren, oftewel waarom vliegt een vliegtuig en hoe bestuur je het. Vervolgens kwam het moment waarop we met z’n vieren instapten; mijn dochter en zoon namen achterin plaats, de instructeur stapte rechts in en ik mocht op de captain’s seat plaatsnemen. Ik heb geen idee of die stoel echt zo heet, maar het klinkt wel goed toch? Het was in ieder geval de kant waar al de metertjes zaten en waar normaal gesproken de piloot plaats neemt. Daar het een proefles betrof was het eigenlijk ook wel logisch dat ik op deze stoel plaats mocht nemen, want in een lesauto gaat dat niet anders. Maar toch….

Toen we nog buiten het vliegtuig stonden viel het me al op dat het voertuig aardig schommelde, maar toen we op onze plaatsen zaten voelden we het bovendien ook nog. Ik verdacht heel even de vriend van mijn dochter – die aan de buitenkant nog zo ongeveer met z’n neus tegen het raam stond – van het wiebelen met het vliegtuig, maar toen realiseerde ik me dat dit toch echt door de natuurelementen werd veroorzaakt.
Ik kreeg uitleg over de werking van het stuur, de voetpedalen, de gashendel en de hendel om de brandstof rijker of armer te zetten. Vervolgens konden de headsets worden opgezet, de microfoons vlak voor de monden worden geplaatst – in dit verhaal geen onbelangrijk detail zal verderop blijken – en konden we de vraag of we er klaar voor waren met een volmondig “Ja” beantwoorden.

We taxieden rustig naar het begin van de startbaan, waarbij ik ondertussen nog wat verdere uitleg kreeg en de laatste checks werden uitgevoerd. Toen was het zover. De motor ging vol gas – althans zo klonk het in ieder geval – en we reden harder en harder over de startbaan. Ik zag het stuur naar mij toe komen en Moeder Aarde afstand van ons nemen. Wat een geweldig gevoel; heel anders dan met zo’n groot vliegtuig en bovendien dat uitzicht!

Het was opmerkelijk hoeveel vat de wind op het vliegtuig had; we zwieberden van links naar rechts en van boven naar beneden. Nu moet je niet denken dat we volledig door elkaar werden geschut, zo was het nu ook weer niet, maar de bewegingen waren duidelijk voel- en zichtbaar.

We vlogen richting Apeldoorn, over de wijk waar mijn schoonouders wonen, over de wijk waar mijn ouders wonen, door richting de wijk waar wij zelf wonen. Nu ken ik deze omgeving vanaf Teuge gezien toch behoorlijk goed, maar al snel had ik geen idee meer waar we zaten. Gelukkig was Omnisport Apeldoorn duidelijk te onderscheiden en daar wonen we niet ver vandaan. De plaats- en straatnamen zoals je op Google Maps ziet waren echter niet zichtbaar, waardoor ik zelfs de grootste moeite had om ons huis te lokaliseren; uiteindelijk lukte dat toch. Via de wijk de Maten verlieten we Apeldoorn, alwaar ik het stuur in handen kreeg en mijn eerste bochten leerde maken.

Ik mocht koers richting Zutphen zetten, maar had werkelijk geen idee meer welke kant dat op was. Ik kreeg instructies hoe ik de kist recht kon houden, hoe ik de horizon kon gebruiken en hoe ik kon stijgen en dalen. Het vliegen ging op zicht, niet op instrumenten. Het is nog behoorlijk lastig om te zien of je op dezelfde hoogte blijft vliegen of juist stijgt of hoogte verliest; ik bleek het echter prima te doen, alleen weet ik zelf niet precies hoe ik dat deed. Vanwege de stevige wind moest er namelijk behoorlijk veel worden gecorrigeerd, waarbij ik me gelukkig alleen met het stuur hoefde te bemoeien. De voetpedalen en het gas werden door mijn co-piloot bediend; hij mocht immers ook wel wat doen voor de kost. ;-)

Vanaf Zutphen zijn we richting Deventer gevlogen, waarbij we onderweg de noodlandingprocedure hebben geoefend. Er is opmerkelijk veel tijd tijdens de glijvlucht, maar ik vond het bijzonder lastig om te bepalen welk weiland – waar er voldoende van zijn in die omgeving – geschikt was om te landen. De noodlanding zelf hebben we gelukkig niet uit hoeven voeren.
Bij Deventer heb ik een bocht van 360 graden gemaakt – daarbij toch even de vraag stellende hoe scheef je eigenlijk kon vliegen – waarna ik de snelweg richting Apeldoorn mocht volgen. Vervolgens moest ik tussen Bussloo en de VAR doorvliegen, richting “die rode containers”; dat bleken de aggregaten bij Bredenoord te zijn.

Op dat moment begon ik het steeds warmer te krijgen; de door de stevige wind veroorzaakte bewegingen deden mijn maag niet echt goed. Mijn evenwichtsorganen zijn niet helemaal je van het en moesten zich weer eens laten gelden.
Ten slotte moest ik koers richting Teuge zetten; dat heb ik echter even aan mijn co-piloot overgelaten, omdat ik ondertussen dringend een plastic zakje van binnen moest bekijken. Gelukkig had ik het microfoontje op tijd voor mijn mond weggehaald, maar helaas niet zover dat het geen geluiden meer opving. Het liet voor de rest van het gezelschap niet te raden over waar ik aan was begonnen, ze kregen de eerste geluiden nog even door de koptelefoons mee. Gelukkig had ik nog wel de tegenwoordigheid van geest om de microfoon snel even helemaal naar boven te zetten, in plaats van naar beneden zoals ik in eerste instantie had gedaan. Het hele tafereeltje is ook nog eens heel duidelijk op film vastgelegd, vanaf een camera die onder de vleugel was gemonteerd.
Als toetje kregen we vanwege de straffe zijwind een wat uitdagender landing dan te doen gebruikelijk, maar dat heeft mijn co-piloot zeer vakkundig afgehandeld.

Ik heb de achterblijvers maar meteen opgebiecht dat ik onderweg heel iets was afgevallen – het was gelukkig maar heel weinig – en kreeg als troost te horen dat er uit het vliegtuig dat net voor ons was geland iemand met een flink gevulde plastic zak was uitgestapt, die vervolgens ook nog op een holletje het toilet op moest zoeken. Ik voelde me voor de landing gelukkig al weer redelijk, alhoewel ik – zoals het mij betaamt – de rest van de dag gezegend ben gebleven met hetzelfde licht beroerde gevoel dat ik ook bij het uitstappen had.
Vanaf nu is mijn koosnaam “Captain Puke”. De vluchten na die van ons werden trouwens vanwege de heersende wind gecanceld, waardoor ik me toch wat minder lullig voel.

Ondanks de laatste 5 minuten was het echt een geweldige ervaring; zo’n proefles is echt een aanrader.
Tip mijnerzijds: Neem niet meteen de langst mogelijk proefles; 30 minuten vliegen is voor de eerste keer een prima testperiode voor je maag. :-p

Afbeelding

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Help, de piloot is ziek.

  1. Jan zegt:

    Hoi Henk, Weer een leuke belevenis geplaatst. Met veel plezier gelezen. Gelijk herinnerde ik mij dat ik in mijn diensttijd bij de Luchtmacht in een straaljager hebt gezeten. Een F16, de voorganger van de Starfighter. Jonge wat was ik misselijk toen ik er uit stapte. En dan moet je nagaan dat ik nog helemaal niet de lucht in geweest ben. Had ik wel graag gewild maar daar had je speciale toestemming voor nodig. Haha. Gr: Jan

    • Left RedEye zegt:

      Ach Jan, ik ken zelfs het verhaal van iemand die ziek werd op een boot, terwijl deze nog rustig in de haven lag. Zo zie je maar, wij hoeven ons nergens voor te schamen hè; als dat al zou moeten, dan doen we het lekker niet! ;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s