Hoe-aal?

Ik heb zojuist voor het eerst in mijn leven Ibuprofen ingenomen. Naast het gedoe rondom mijn gezellige burn-out ben ik sinds gisteren ook nog eens snipverkouden. Naast een irritant hoestje, veelvuldig genies en een constant leeglopende neus, gaat het vergezeld van een flinke keelpijn, opspelende bijholtes, prikkende ogen en een zeurende hoofdpijn. Ik neem nagenoeg nooit medicijnen, maar als de baas in huis zegt dat het voor een keertje echt beter is dan luister ik naar haar. 

Ik moet altijd even vragen of lezen hoe je zoiets in moet nemen. Weet ik zo onderhand net dat ik twee paracetamolletjes in een beetje water op moet laten lossen, krijg ik nu ineens de tip om Ibuprofen in te nemen. Ik kan het nog niet eens fatsoenlijk uitspreken, laat staan dat ik weet hoe ik het in moet nemen. 
“RTFM” houd ik mijn collega’s altijd voor: Read The Fucking Manual. De tekst op het doosje heb ik dus maar aandachtig doorgenomen. “Voor oraal gebruik” staat er op het doosje. Kijk, daar heb ik nou zo’n hekel aan hè! Oraal, euh…..wat is dat ook alweer? 

Bij kauwtabletten of een zetpil is het duidelijk. Maar wat is nou oraal? Ah, wacht. Je hebt anaal en oraal; opeten dus. Mijn vrouw wist me verder te vertellen dat ik zo’n pilletje met een slokje water heel in moest slikken; de bijsluiter hoefde ik dus niet door te nemen. 

Ik ben ooit aan mijn neus geopereerd en kreeg vlak voordat ik afgevoerd werd een pil. “Deze mag u rectaal innemen.” zei de verpleegster. Or-aal, an-aal en nu weer rect-aal. De vagin-variant van -aal kon ik in ieder geval uitsluiten. 
Ik kon er niet zo snel opkomen wat rectaal was en vroeg toch maar even: “Ik moet het zeker niet inslikken?” Dat was inderdaad niet de bedoeling, aldus de vriendelijke verpleegster. “Zal ik het even voor u doen?” vroeg ze vervolgens. Vriendelijk heb ik voor de eer bedankt; zo’n jong ding mag best een pilletje tussen mijn lippen stoppen, maar tussen mijn billen gaat mij net een stapje te ver. Ik had dan liever….ach laat maar; ik was gereed om mijn neusschotje te laten restaureren.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s