Nestje.

De man van mijn kapster was afgelopen zaterdag met de ladder in de weer geweest, maar had ‘m nog niet opgeruimd. Hij werd door zijn lieftallige vrouw gesommeerd de ladder op te ruimen, maar voordat hij de kans kreeg bedacht ze dat de ladder wel van pas kon komen bij het leeghalen van een vogelhuisje (nestkastje). Dat deed ze ieder voorjaar, omdat de vogels er anders geen nieuw nestje in maken. 

Toen ze op de ladder stond kwam dochterlief ook even een kijkje nemen. Ze haalde het nestje uit het kastje en stond met twee handen vol bovenaan de ladder. Omdat dat nogal onhandig is bij het afdalen van een ladder vroeg ze haar dochter: “Wil jij even het nestje opvangen?” Vervolgens liet ze het nest voorzichtig vallen, waarna het vakkundig werd opgevangen. 

Weer veilig op de begane grond teruggekeerd bekeken ze samen het nestje, waarbij de dochter ineens wat nattigheid voelde. Letterlijk in dit geval, niet figuurlijk. 
Ze haalde haar hand onder het nestje vandaan en zag dat er wat slijmerig spul op lag. Toen ze het nog wat beter bestudeerde zag ze ineens dat er een kapot eitje onderuit het nestje stak; het was struif! Dat was merkwaardig?!? Struif komt toch niet uit een eitje dat al een jaar in een nestje zit? 

Ze bekeken het nestje samen wat beter en zagen dat er nog enkele eitjes in zaten. “O nee, dit is een nieuw nestje!” wist de hoofddader nog net geschokt uit te brengen. Hoezo, vogeltjes nestelen nooit in een vogelhuisje waar nog een oud nest in zit? 

Hevig onder de indruk en licht geëmotioneerd hebben ze het nestje zo goed en kwaad als mogelijk teruggeplaatst. Zal het nog goed komen? De tijd zal het leren.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s