Elletje.

Volgende week zaterdag gaat een neef van mij trouwen. Bij een bruiloft wil je natuurlijk wel netjes gekleed gaan, dus togen we gisteren richting het centrum van Apeldoorn om wat nieuwe kleren te scoren. Voor mij waren we er snel uit; voor mijn vrouw vond ik het eigenlijk ook wel meevallen, maar het nam wel wat meer tijd in beslag. 
Voor haar kwamen we bij Steps terecht. Na even wat rondstruinen werd ze al snel en adequaat geholpen, waarna we spoedig bij de paskamers belandden. Daar ging toch weer een wereld voor mij open. 

Ze communiceren daar tegenwoordig als volleerde beveiligingsexperts via een microfoontje en een oortje. Ik kon het vlotte en goedgebekte dametje dat bij de pashokjes stond goed volgen en ik dicht haar beslist een succesvolle carrière toe. 
Ze bood de wachtende kerels – zeer tactisch – snel een bekertje koffie aan, hoogstwaarschijnlijk teneinde hun onvermijdelijk opborrelende ongeduld wat uit te stellen. Ze viel me echter met name op vanwege haar manier van communiceren met betrekking tot de passende dames. 

“Kan iemand even dat fleurige tuniekje met taupe achterkantje in een elletje brengen?” toeterde ze in haar microfoontje. Binnen de kortste keren kwam het tuniekje in een maat groter dan het reeds bij een wat mollige dame in het pashokje aanwezige exemplaar. 
“Elletje?” vroeg ik me af. “Hoezo een elletje? El!” 

Het viel me op dat ze bijna alles wat met de kleding te maken had benoemde met een je of tje aan het eind. Jurkje, tuniekje en ook de maataanduiding. 
Een zesendertigje – voor mijn vrouw – en een achtenveertigje – voor een andere wachtende man zijn vrouw – hoorde ik haar zeggen. Ik heb er geen verstand van, maar mijn gevoel zegt dat één van beide niet klopt. Ik neig naar de laatste, want het betreffende kledingstuk bleek ook nog veel te krap ingeschat door de passende dame zelf. 

Het verkleinen zal wel een kwestie van tactiek zijn. Aan de andere kant weet de dame in het pashokje toch ook wel welk een formaat haar prettig gevormde lichaam heeft? 
Ik schoot echt bijna in de lach toen de verkoopster over een X-elletje begon. “Het is XL!” had ik haar willen toefluisteren, maar dat heb ik maar achterwege gelaten. Ik zou zelf het elletje achter de X niet hebben uitgesproken, maar dat is wellicht nou net het verschil tussen mannen en vrouwen. 

De jurk – want dat was de XL lap stof – stond de dame voor geen moer. Haar vetkwabbetjes – laat ik het ook maar tactisch brengen – staken aan beide flanken in rijtjes van drie uit de strak om het lichaam gewurmde stof. Ze had beslist meer aanleg voor XXL dan een X-elletje en gelukkig besloot ze om de jurk – sorry, het jurkje – niet te nemen. 

Naast het buitengewoon tactisch brengen van de maten had de verkoopster ook een prima talent om de dames met meer de winkel te laten verlaten dan de dames zelf van plan waren. “Weet u wat hier nou zo fantastisch bij staat? Zo’n corsage, om de kleur te breken. Ook dit handtasje past er zo prachtig bij; het kettinkje kan er ook gewoon af!” zei ze met haar zoetgevooisde stemmetje. 
Een behoorlijk percentage van de dames slikte het voor zoete koek en nam het waarschijnlijk mee om bij de overige overbodige accessoires achter in de kast te flikkeren. Missie geslaagd, althans van deze geweldige verkoopster. Die jongedame komt er wel, daar ben ik beslist niet bang voor.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s