Het juiste flesje.

Al een behoorlijk aantal jaren heb ik tegen het eind van het seizoen waarin de kachel brandt – eigenlijk staat gewoon de centrale verwarming aan, maar een brandende kachel klinkt wat nostalgischer – last van droge bultjes op mijn buik en rug. Ik noem dat droogtepukkeltjes, maar heb eigenlijk geen idee hoe ze echt heten. Maakt me ook niet uit, maar ik weet wel dat ze jeuken. 
Jarenlang heb ik dat gelaten geaccepteerd, maar een jaar of drie terug vertelde mijn vrouw dat ik er wat body milk op moest smeren. Het bleek gewoon op de badrand te staan; ik zal het merk niet noemen, maar iemand die slecht hoort noemen we ook zo. 
Nu moet ik niet zoveel hebben van die vette troep – “Is niet vet, is lekker.” “Is wel vet!” “Niet!” – maar twee jaar geleden heb ik er toch maar aan toegegeven. Alhoewel ik het nog steeds vet vind, moet ik eerlijk bekennen dat het wel helpt. 
Vanmorgen wilde ik na het douchen mijn buik en rug weer insmeren, maar kwam er net op tijd achter dat ik de shampoofles in handen had in plaats van de fles met body milk. Beide flessen zijn wit en als ik de vergissing niet aan de vorm van de fles had opgemerkt, dan had ik ook nog witte shampoo te pakken die best wel op…..body milk lijkt. Maar, het ging nog net goed. 

Ik kwam eens terug van sporten en zag een fles 2 in 1 spul voor onder de douche staan. Ik waste mijn lichaam, hetgeen vrij probleemloos ging en vervolgens was mijn haar aan de beurt. Het spul schuimde slecht – eigenlijk niet – en bleek bovendien bijzonder slecht uitspoelbaar. Het etiket bestuderend kwam ik er achter dat “2 in 1” niet stond voor lichaam en haar, maar voor wassen en verzorgen van het lichaam. Zelfs de shampoo die ik vervolgens in mijn haar smeerde om die troep er uit te wassen wilde bij de eerste poging niet eens schuimen. Probeer dat spul maar eens uit je haar te krijgen! Ik moet wel zeggen dat mijn haar mooi glom na deze ongewenste behandeling. 

In een hotel heb ik me ook al eens vergist in een flesje dat ik in het badwater had geknikkerd. Ik had het pas in de gaten toen ik al in het bad was gaan liggen. Het leek wel of er allemaal van die levertraanbolletjes in het water dreven. Toen ik het flesje bekeek bleek het badolie te zijn; bad-olie en geen ba-dolie. 
Ik kan me werkelijk niet bedenken met welke reden je dat in je bad gooit. Wellicht als je vervolgens op de BBQ wilt gaan liggen, maar die stond helemaal niet in de betreffende hotelkamer. Voorgenoemde 2 in 1 spul ging met veel moeite uit mijn haar, maar probeer die vette olie maar eens van je lichaam te krijgen! 
Waarschijnlijk werd dat spul in dezelfde fabriek gefabriceerd als olijfolie en hadden ze zich vergist in de verpakking. Afspoelen hielp sowieso niet, maar ook zeep kreeg er geen vat op. Gelukkig had ik voldoende baddoeken, dus ik heb me eerst maar grondig afgepoetst alvorens weer een zeepbeurt op mijn lijf los te laten. Geluk bij een ongeluk was dat ik nog niet met mijn hoofd onder water was gegaan. 

Zo heb ik ook eens een tweetal flesjes badzout in het in mijn hotelkamer aanwezige bubbelbad gegooid. Naderhand had ik geen problemen met afspoelen, op z’n hoogst zo’n fraai rimpelhuidje. Ontspannen lag ik echter niet in dat bad, vanwege het feit dat je door zo’n hoeveelheid badzout niet meer normaal op de bodem kunt liggen maar daarentegen halverwege het water blijft drijven. Op de Dode Zee schijnt dat een hele plezierige belevenis te zijn, maar neem van mij aan dat het in bad voornamelijk erg vermoeiend is.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s