Ik word er zo moe van.

Als ik de uitspraak “Ik word er zo moe van.” doe, dan doel ik meestal op het feit dat iemand dusdanig zit te drammen dat ik er helemaal flauw van word. Herken je het, iemand die dusdanig (door) kan zeuren dat je er al gauw schoon genoeg van hebt? De laatste dagen is het helaas niet een uitspraak, maar een constatering. 

De laatste tijd voelde ik me wat moe, maar had er weinig last van. Het viel me wel op dat mijn benen wat zwaar aanvoelden bij de hardlooptraining. Vanwege het feit dat ik momenteel maar één keer per week train en dan ook nog op de vroege zaterdagochtend, dacht ik dat het aan de combinatie van deze factoren lag. De laatste keer dat ik hardliep – anderhalve week terug – had ik het best zwaar, maar er klaagden meer mensen over de snerpende kou en het vermoeiende lopen; het moesten de omstandigheden dus zijn. 

Vorige week donderdag was de vermoeidheid overdag echter op een vergelijkbaar niveau dat ik heb als om drie uur ’s nachts de wekker gaat. Ook dan ben ik niet zo fris als een hoentje en moet mijn hele lichaam wakker worden. Afgelopen zaterdagmorgen kon ik de moed niet eens vinden om naar de hardlooptraining te gaan en de rest van het paasweekend was ik – om het maar even zo uit te drukken – zo moe als een hond. 
Dinsdagmorgen had ik de wekker op 5:45 uur staan om aan mijn eerste werkdag na Pasen te beginnen, maar midden in de nacht heb ik het alarm uitgeschakeld en besloot ’s morgens de dokter toch maar even te bellen. Ik kon dezelfde dag niet terecht en heb thuis gewerkt, maar op een veel lager pitje dan normaal. 
Ik dacht echt dat het tussen mijn oren zat, zeg maar een vorm van aanstelleritis. “Hup, niet ouwehoeren maar er tegenaan.” hield ik mezelf voor, maar het ging om de één of andere reden niet zoals ik wilde. Ik bleef rondlopen met de gedachte dat het tussen mijn oren zat, maar ik wist echter diep van binnen dat – zoals de dokter het vanmorgen zo mooi noemde – de malaise iedere dag toenam. 

Vanmorgen zat ik om 8:00 uur bij de dokter en om 8:30 uur bij een verzorgingshuis in de buurt om bloed te prikken. De dokter constateerde dat mijn bloeddruk vrij hoog is en toen ik me moest wegen bleek ik 72 kilo te wegen. Dit is best een mooi gewicht voor een man van 1 meter 83, maar ik woog kortgeleden 68 kilo. Vier kilo aangekomen in korte tijd, terwijl ik al zeker 10 jaar op hetzelfde gewicht zit! Ook een te hoge bloeddruk heb ik nog niet eerder gehad. 

De kans is groot dat mijn schildklier het op de heupen heeft gekregen en te traag is gaan werken. Mmmmm, heeft een schildklier eigenlijk heupen? Het zou me niets verwonderen, want hij is trager gaan werken, dus niets menselijks is ‘m blijkbaar vreemd. 
De symptomen die bij een te traag werkende schildklier worden genoemd herken ik helaas grotendeels. Ik rook niet en heb dat nooit gedaan, maar begin een rokersstem te krijgen. Ik spring van de hak op de tak en zelfs met dit blogje ben ik al uren bezig; de concentratie is ver te zoeken. Alhoewel ik beslist geen doemdenker ben met dit soort dingen en het zeker niet erger wil maken dan het is, ben ik wel erg benieuwd of het inderdaad de schildklier is, wat de reden is en wat we er tegen gaan doen. Vrijdag hoop ik in ieder geval een stukje wijzer te worden. 
Dit gedoe is niets voor mij; ik word er zo moe van. 

Meer informatie: 
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/diversen/58049-schildklier-klachten-welke-komen-het-meest-voor.html

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Ik word er zo moe van.

  1. Left RedEye zegt:

    Goed nieuws!
    Ik heb zojuist vernomen dat er is niets uit het bloedonderzoek is gebleken over een afwijking van mijn schildklier. Symptomen komen volledig overeen, maar het is het gelukkig niet.
    Vraag is wat er dan aan de hand is. Gisteravond schoot me in het hoofd dat ik vorig jaar een tekenbeet heb gehad; mijn bloed wordt nu onderzocht op Lyme. Duurt verdorie een week!
    Lyme zou ook niet leuk zijn, maar voor mijn gevoel beter dan een schildklierprobleem.

  2. Pingback: Hier word ik pas echt moe van. | leftredeye

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s