De wereld op de kop.

Van de week was het weer zover: er moest geklust worden. Onze inductiekookplaat was aan vervanging toe. Op zich zijn dat prachtige apparaten, maar ze hebben een minpuntje: een glazen plaat als bovenkant. Inderdaad, dat is de kant waar metalen pannen op worden gezet.
Het apparaat werkte op zich nog goed, maar er waren enkele malen voorwerpen mee in aanraking gekomen die de glasplaat een heel ander uiterlijk hadden gegeven. Niet alleen de bovenkant vertoonde barsten, maar ook de schuin geslepen kanten waren hier en daar afgebrokkeld.

Ik ben gelukkig niet behept met twee linkerhanden, maar ook niet echt gezegend met twee rechterhanden. Op zich ging het geklus best vlot, in ogenschouw genomen dat ik gewoon één rechter en één linkerhand heb en dit niet mijn vakgebied is. Het enige dat niet helemaal naar wens ging was een flinke steek die ik plots in mijn vinger voelde toen ik de oude kookplaat kantelde om te kijken hoe de elektra was aangesloten; het aansluiten van zo’n ding is namelijk net wat ingewikkelder dan het aansluiten van een schemerlampje.
De plotseling veelvuldig aanwezige rode vloeistof bleek niet tijdens het kantelen uit het apparaat, maar uit de door de afgebrokkelde rand van het glas opengesneden wijsvinger van mijn linkerhand te komen. Er zat een snee in de vinger die wel wat weg had van het litteken van Harry Potter; de vinger leek ineens “Hallo.” te zeggen als ik ‘m strekte en weer wat boog. De reactie van mijn huisgenoten: “Ja hoor, papa is weer aan het klussen!” Na het plakken van een pleistertje – anders wordt het zo’n bende – kon ik snel weer verder.

De elektra was snel aangesloten waarna ik de plaat uit kon proberen; het werkte in één keer!
In de installatiehandleiding stond dat er rondom het apparaat nog 4 beugeltjes geplaatst moesten worden, die ik nog maar even achterwege had gelaten omdat ik eerst wilde testen of het apparaat überhaupt werkte. Als ik de boel meteen goed vast zet is dat geheid de goden verzoeken; dan weet ik bij voorbaat al zeker dat ik alles weer los moet peuteren.
Toen ik echter even over het aanbrengen van de beugeltjes nadacht vroeg ik me af wat het nut van die dingen zou zijn. De plaat zou toch echt niet uit het aanrecht vallen, behalve als de wereld op de kop gaat hangen. Ik trok de conclusie dat het uit het aanrecht vallen van de kookplaat dan nog mijn minste probleem zal zijn en heb de beugeltjes maar achterwege gelaten.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s