Slap handje.

Het was bijna knap uitgekiend: precies 6 weken voor de geboorte van onze zoon ben ik gevallen met de mountainbike en brak daarbij mijn middenhandsbeentje. Eerst dacht ik dat het bij een beschadigde fiets en wat schaafwonden was gebleven, maar toen mijn hand enkele uren later steeds pijnlijker werd ging ik toch maar naar het ziekenhuis. Daar werd na een lange wachttijd mijn steeds pijnlijker wordende hand vakkundig in het gips gezet, hetgeen tot mijn grote verwondering de pijn bijna meteen weg nam.

Zes weken later maakte de verloskundige zich tijdens de bevalling meer zorgen om mijn hand dan om mijn vrouw. Die geboortes was ze natuurlijk wel gewend; zo’n hand in het gips is dan wellicht een welkome afwisseling. “Doe je wel voorzichtig met je hand!” waarschuwde ze me keer op keer, ondanks het feit dat ik haar bij de eerste keer al had verzekerd dat ze zich om mijn hand geen zorgen hoefde te maken. Toen onze zoon om 3 uur ’s nachts ter wereld kwam ging het nog steeds goed met mijn hand en naar omstandigheden gelukkig ook met mijn vrouw en de zojuist geborene, die het beiden al met al toch wel wat zwaarder hadden gehad dan ik.
Rond 3:30 uur belde ik mijn schoonouders en kreeg mijn schoonvader al vlot en klaarwakker klinkend aan de lijn. “Van harte gefeliciteerd met uw verjaardag!” zei ik hem vrolijk.
“Heb je ook een cadeautje?” vroeg hij. Verdorie, volgens mij had hij me door. “O ja, ook van harte gefeliciteerd met uw kleinzoon.” vulde ik daarom maar aan.
Ik kreeg direct daarop mijn schoonmoeder aan de telefoon, die ik ook eerst feliciteerde met de verjaardag van haar man en vervolgens met de geboorte van haar kleinzoon. Inderdaad, mijn vrouw zette onze zoon op de verjaardag van haar vader op de wereld.

Dezelfde nacht haalde ik de kleine uit bed, bracht hem naar mijn vrouw, verschoonde hem en stopte hem weer in. Het gips om mijn hand was ik helemaal gewend en het belemmerde me nauwelijks in mijn handelingen.
Maar ja, ik schreef in de eerste zin al dat ik mijn hand 6 weken voor de geboorte van onze zoon brak. Dat wist ik op dat moment zelf natuurlijk niet, daar kwam ik op de dag van de geboorte pas achter. Zes weken is een min of meer magische periode bij een breuk; na die tijdspanne mag het gips er normaal gesproken weer af. Ik had dus toevallig op dezelfde morgen een afspraak in het ziekenhuis staan om het gips te laten verwijderen; aangezien de kraamverzorgster ’s morgens kwam leek mij dat ook geen enkel probleem. Ik had nog geen ervaring met breuken en het verwijderen van gips en ik was wel blij dat het er op deze heuglijke dag af mocht. Daar dacht ik enkele uren later toch wel wat genuanceerder over, met name toen ik ’s avonds de kleine uit z’n bedje wilde halen. De kraamverzorgster had dat gedurende de dag gedaan en was ondertussen vertrokken.
Ik probeerde de kleine te pakken, maar dat lukte helemaal niet met het slappe handje waar het gips nu vanaf was. Ik stond bij het bedje en probeerde het op allerlei manieren, maar het lukte me tot mijn grote wanhoop echt niet. Ik was veel te bang dat ik de kleine zou laten vallen vanwege het gebrek aan gevoel en kracht in de hand. Balend en ook wat beschaamd kwam ik met lege handen bij mijn vrouw terug en vertelde haar wat er aan de hand was. Sterk als ze was klom ze zelf het bed uit en pakte de kleine. Wat voelde ik me schuldig, zeker omdat het die nacht nog enkele malen moest.

Gelukkig had ik de volgende dag mijn hand al voldoende onder controle om – na vertrek van de kraamverzorgster – de kleine weer te kunnen verzorgen. Achteraf had de verloskundige dus toch gelijk dat ze zich zorgen over mijn hand maakte, alleen niet op het juiste moment en om de juiste reden.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s