Serious Request.

Gisteren zijn we naar Enschede geweest om een kijkje te nemen bij het Glazen Huis. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit zo heel veel met Serious Request heb gehad, althans niet om er naar te luisteren of kijken. Wel vond en vind ik het mooi dat dit evenement al meerdere malen plaats heeft gevonden voor een goed doel en ik heb veel respect wat mensen hier allemaal voor over hebben. Het kleine Nederland kan hierin gelukkig groot zijn.

We liepen net het centrum van Enschede in toen ik een oud collega uit tegengestelde richting aan zag komen lopen. Ik riep zijn naam en toen hij niet reageerde riep ik het nog een tikje harder. Hij heeft dezelfde naam als ik, maar wat ik me op dat moment niet realiseerde was dat er nog een naamgenoot vlak naast me liep. Het gezelschap waarin ik verkeerde keek bij mijn eerste roep verbaasd en bij de tweede zelfs geïrriteerd. Ik zag dat zelf niet, maar hoorde dit even later lachend aan. Het is inderdaad ook wat raar als je iemand die vlak bij je loopt zo hard roept; er zijn echter meer hondjes die Fikkie heten.

Op de Oude Markt aangekomen was het gezellig druk; dit ondanks de constant vallende regen. We konden het Glazen Huis vlot tot op enkele meters naderen en met een beetje rekken en strekken een aardige indruk krijgen wat er binnen gebeurde. Ik werd van ons groepje gescheiden door een aantal mensen die van voren naar achteren liepen, waarna er direct mensen van achter naar voren de gaten opvulden. Ach, ik ben niet zo eenkennig en kon het alleen ook wel goed zien. Er stonden ondertussen nog maar 2 mensen voor me, het zicht op hetgeen gebeurde was prima en ik stond gezellig tussen enkele jongens van een jaar of 18. We hadden wel schik met z’n allen en als er gehost werd moest ik wel mee hossen, want we stonden zodanig hutje op mutje dat er geen ruimte was om stil te staan.

Plotseling werd er nogal hard aan mijn schouder getrokken. De dader bleek een vrouw van een paar rijen terug te zijn die, toen ik omkeek, direct zei: “Laat in ieder geval die kinderen vooraan staan!” Als je nou denkt dat ze het vriendelijk vroeg dan vergis je je deerlijk; het waren niet eens hele jonge kinderen, maar van minstens een jaar of 12. De vrouw zag er overigens niet uit alsof ze het buskruit had uitgevonden.
“Al zou ik het willen, ik kan ze er niet eens voor laten.” zei ik op – toch maar – vriendelijke toon tegen haar en draaide me om. Het zou overigens ook echt niet zijn gelukt, maar ik was het ook helemaal niet van plan.
Iets later hoorde ik rumoer achter me en zag de jongen die achter me stond – waar ik al een paar keer mee had staan ouwehoeren – ontsteld kijkend met zijn hand tegen zijn wang staan. Wat er precies was gebeurt wist ik niet, maar ik zag al direct dat de vrouw met de kinderen er iets mee te maken had. Ze stond de jongen uit te schelden en maakte er wilde handgebaren bij. De jongen had de schrik in de ogen en ik schrok er eigenlijk ook wel van. “Gaat het?” vroeg ik de jongen, de schreeuwende vrouw zoveel mogelijk negerend. “Het gaat wel.” zei hij, maar ik zag dat hij de schrik flink te pakken had en dat het hem ook wel wat zeer deed.
Plotseling kwam er een woest uit zijn ogen kijkende kerel schuin achter de vrouw vandaan. “Wat de fuk.” bracht hij woest uit, ondersteunt met dito armgebaren. Als hij niet zo agressief had gekeken, had ik moeten lachen om zijn achterlijke uitspraak. De jongen schrok zich rot en ik eerlijk gezegd niet minder. De woesteling probeerde naar de jongen toe te komen, maar kon niet meteen langs zijn niet minder woeste wijf komen. Ik zag het al helemaal mis gaan en had wel in de gaten dat ik niet op de meest gunstige plaats stond. Dat had ik weer: op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats bij een verder zo gezellig evenement.
“Doe eens normaal man!” riep ik tot mijn eigen grote schrik met luide stem naar de kerel. Tot mijn grote verbazing hield hij direct op en liep enkele seconden later weg. Ik vroeg nogmaals aan de jongen hoe het met hem ging, maar de schrik bleek gelukkig groter dan de echte pijn.
Mocht mijn handelen onbedoeld op één of andere manier flink lijken, dan is dat beslist een verkeerde voorstelling van zaken. Die kerel was zeker een stuk sterker en bovenal agressiever dan dat ik ben. Ik heb denk ik veel geluk gehad dat niet ik – in plaats van de jongen – ter plekke in elkaar gerost werd; ik ben echter wel blij dat hij zijn ‘aanval’ op de jongen zo makkelijk staakte.

Het duurde wel even voordat mijn hart het normale ritme weer te pakken had en ik er weer lol in kreeg. Een paar van die idioten vergallen mijn avond echter niet en gelukkig was het al met al met een sisser afgelopen.
Ik heb het gehaald tot de tweede rij van voren en heb goed kunnen zien wat er allemaal in het Glazen Huis gebeurde. Prachtig om in het echt te zien hoe de stroom giften bij de brievenbus maar door bleef gaan en de ene na de andere bak met geld geleegd werd. Vandaag heeft onze tv met Serious Request een groot deel van de dag aan gestaan, zoals ook nu nog onder het schrijven van dit relaas. Eerlijk is eerlijk: het was fantastisch om mee te maken en ik ben blij dat ik “mee ben gesleept.“

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s