Inimini.

Ik zie het zo voor me: 2 dames die voordat ze een sauna in gaan even door het raampje in de deur gluren of het erg druk is. “Jeetje, is dat piemeltje nou zo klein of…..?” Deze observatie ging over een man die op z’n rug op een bankje lag. De twijfel ontstond vanwege zijn prettige lichaam; nou ja, hij was gewoon dik.
“Niet lachen als we naar binnen gaan hoor; dat vind ik lullig.” antwoordde haar vriendin met veel gevoel voor beeldspraak. “Dat moet je nodig zeggen, nu moet ik bij voorbaat al lachen.” hikte de ander. De toon was gezet. Alhoewel het betreffende bankje beslist goed gevuld was, was het verder rustig in de cabine. Ze gingen daarom toch maar naar binnen.

Binnengekomen bleek het raampje het beeld toch nog wat te vertekenen. “Hij is dikker en groter dan ik dacht.” fluisterde de ene dame de andere dame in het oor. “Heb je het over hem of over zijn ding?” fluisterde andere terug. Ze lagen dubbel van het lachen.
De man ging even later overeind zitten en stond op. “Verrek, het is Terror Jaap!”
“Ja, daar gaat ie dan met z’n inimini Jaapje.”
Het duurde nog wel even voordat het lachen weg was geëbd en de tranen overgingen in zweetdruppels.

“Wat is die man groot, dik en lelijk!” ratelde één van de betreffende dames vrolijk verder, toen ik bij mijn favoriete kapster in de stoel zat. “Hij moest zijwaarts bukkend de cabine uit!”
“Je had nog geluk dat hij niet voorovergebogen de cabine verliet.” zei ik haar. “Ja, bah. Je zou er nachtmerries van krijgen.” reageerde ze met een vies gezicht. Nu zag ik haar in spiegelbeeld, maar een vies gezicht blijft toch ook in spiegelbeeld een vies gezicht?
Ze vertelde verder dat er sneeuw lag op de bewuste dag; ze hadden al helemaal voor zich gezien dat hij daar sneeuwengeltjes in zou maken. Ik gaf aan dat je je sommige dingen wellicht beter niet voor kunt stellen. Die conclusie hadden ze zelf ook al getrokken, toen ze zich bedachten dat hij waarschijnlijk gelijkend op de verschrikkelijke sneeuwman uit de sneeuw zou oprijzen. Niet best voor de klandizie in ieder geval, zo luidde de conclusie.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s