Zenuwen.

Ik zag een tijdje terug een oproep in een krant: “Stuur tekst in voor grootste schrijfwedstrijd Gelderland.” Ik las het stukje door, bedacht dat het voor mij een stap te ver was, las de krant uit en gooide deze weg.

Enkele dagen later kreeg ik dezelfde oproep nogmaals onder ogen en las het wederom door. ‘Aan het woord!’ werd beschreven als de grootste schrijfwedstrijd van Gelderland. Je mocht een tekst insturen van maximaal 1.000 woorden, waarbij alle genres welkom waren. Uit de inzenders zouden 3 schrijvers worden genomineerd die hun verhaal tijdens de feestelijke prijsuitreiking voor mogen dragen.
Toen ik op Internet wat verder zocht, zag ik dat je als deelnemer in ieder geval uitgenodigd zou worden voor de prijsuitreiking. Ik dacht er even over na, concludeerde dat ik het leuk vond en besloot een blog te schrijven zoals ik dat met enige regelmaat doe. Ik heb er wel extra aandacht aan besteed en uiteindelijk was ik tevreden over het geschrevene. Tot mijn verbazing zag ik dat het stuk, inclusief titel, geheel toevallig uit precies 1.000 woorden bestond; schrappen was niet meer nodig.

Pas toen ik mijn stukje via de site www.aanhetwoord.nu in wilde zenden zag ik dat er een korte biografie toegevoegd moest worden. Tja, die had ik natuurlijk niet voorhanden, maar de biografie van Annie MG Schmidt heeft me mooi op weg geholpen.
Verder werd er op gewezen dat het reglement goed gelezen moest worden, hetgeen ik voor de zekerheid nogmaals deed. Ik bleef steken bij een zinnetje waar ik in eerste instantie makkelijk overheen had gelezen, maar dat me nu ineens deed twijfelen of ik mijn tekst in zou moeten zenden: “De inzending dient van literaire aard te zijn, ter beoordeling van de jury.”
Literaire aard; ik wist niet eens precies wat het was! Het gevoel bekroop me al snel dat mijn ‘werk’ daar niet aan zou voldoen. Ik heb opgezocht wanneer een verhaal “van literaire aard” is, maar óf ik heb niet goed gezocht óf het is een nogal subjectief gegeven.
Ach, het leek me leuk om eens bij zo’n uitreiking aanwezig te zijn, dus ik heb mijn verhaal – met enige twijfel of ik mezelf compleet voor gek zou zetten – toch maar ingezonden.

Van de week kwam de “Uitnodiging prijsuitreiking Aan het woord! Apeldoorn 2012” binnen. Gezien het programma lijkt het me inderdaad heel leuk om er heen te gaan. Wat mijn aandacht echter trok is de volgende zin:
Op zondag 16 december a.s. maakt de jury … bekend of u een van de drie genomineerden bent die nog diezelfde dag mag optreden.

Alhoewel ik er eigenlijk zeker van ben dat ik absoluut niet tot de genomineerden zal behoren, krijg ik hier toch een ongemakkelijk gevoel van. Mijn verstand zegt:
Ik heb, behalve een opstelletje op school – ook al enkele decennia terug – geen enkele scholing op het gebied van schrijven. Ik schrijf gewoon wat er in me opkomt, zo ook bij mijn inzending.
Ik ben maar een amateurbloggertje; ik heb niet eens gebruik gemaakt van de coachingsmogelijkheden die bij de wedstrijd werden aangeboden; mijn verhaaltje is waarschijnlijk niet eens van literaire aard!

Aan de andere kant zegt een piepklein stemmetje:
Als ik me niet voorbereid en ik mag mijn stuk geheel tegen de verwachting toch voordragen, dan sla ik toch mooi een flater!
Het piepkleine stemmetje is geheel tegen beter weten in, maar het is toch bijzonder dominant aanwezig.

Ik zou het beslist enorm leuk en een grote eer vinden als ik mijn stuk voor zou mogen dragen, maar niet zonder een goede voorbereiding. Ik heb voor het laatst voorgelezen – wat voordragen in feite is – toen de kinderen klein waren; de jongste is nu al bijna 17! Ik herinner me echter als de dag van gisteren dat ik goed voorlezen best lastig vond, zeker als ik het verhaal niet kende.
Ik neem voor mijn eigen gemoedsrust de gok maar niet, want ik weet zeker dat ik toch stik van de zenuwen als ik zonder enige voorbereiding naar de prijsuitreiking ga. Raar dat zo’n piepklein stemmetje toch zo’n knagend gevoel kan veroorzaken, terwijl ik er werkelijk overtuigd van ben dat het nergens voor nodig is. Het is de aard van het beestje.
Ik oefen van de week mijn verhaal toch maar een aantal keer hardop; ik houd uiteindelijk op z’n hoogst mezelf lekker voor de gek.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s