Dagzegger.

Ik zeg iemand die ik tegenkom al snel gedag. Ik weet niet hoe lang ik dat al doe, maar minstens sinds 1985. Ik heb in die tijd 9 maanden lang op kaserne Langemannshof in Duitsland gezeten, een relatief kleine kazerne waar je elkaar (gewoon) groette in het voorbijgaan. Ik was dat zo gewend dat ik het ook in het ‘gewone’ leven deed.

In het ‘gewone’ leven blijkt het groeten in het voorbijgaan niet altijd als gewoon te worden ervaren. Het wil wel eens voor komen dat ik iemand – vriendelijk bedoeld – gedag zeg, die me vervolgens als reactie aankijkt en iets lijkt te denken als: “Moet ik je eens even flink voor je bek rammen klootzak!”
Daarnaast zijn er mensen die me op z’n hoogst aankijken alsof ik niet helemaal goed bij m’n hoofd ben – daar zit wellicht nog wel wat in – , maar gelukkig zijn er veel mensen die in ieder geval de moeite nemen om vriendelijk terug te groeten of op z’n minst even knikken.

Het ligt er ook wel aan waar je bent en wat je doet. Sowieso waar in de wereld of zelfs waar in ons kikkerlandje, maar ook in je eigen woonplaats hangt het van de situatie af.
Als ik op de hoofdstraat loop, groet ik als het druk is hoogstens mensen die ik ken. Een enkele keer groet ik iemand die bijvoorbeeld ook verveeld staat te wachten totdat zijn vrouw klaar is met kleren zoeken of passen. Je hebt dan ineens iets gemeenschappelijks, waardoor de barrière tot groeten – of zelfs een babbeltje – voor veel mensen kleiner lijkt te worden.
Als ik in het bos wandel dan groet ik nagenoeg iedereen die op mijn pad komt; kom ik tijdens het hardlopen een andere hardloper tegen, dan wordt er eigenlijk standaard van 2 kanten gegroet. Dat lijkt dan wel wat op het groeten zoals motorrijders doen, hetgeen ik ook wel leuk vond toen ik zelf nog motor reed.
Automobilisten groeten daarentegen nagenoeg nooit; als ze dat al doen is het meestal met de toeter en/of middelvinger. Een rare manier van groeten waar ik, in tegenstelling tot voorgaande, liever niet aan mee doe.

Ik vind het overigens opvallend dat er binnen – vaak wat grotere – bedrijven zo weinig wordt gegroet. Kent men elkaar dan gaat het nog wel, maar betreft het een onbekende dan loopt men elkaar in het voorbijgaan veelal zo voorbij. Ik kan persoonlijk heel slecht een ander zonder groeten voorbij lopen; als een ander desalniettemin stelselmatig weigert terug te groeten, dan stop ik er ook mee.
Ik groet binnen een bedrijf iedereen, van ‘hoog’ tot ‘laag’. Er zijn echter ook personen die alleen mensen van minimaal hun eigen (vermeende) niveau groeten. Dit soort kontenkruipers heb ik dus ook regelmatig gegroet zonder dat mij een blik waardig werd gegund. Opvallend was dat dit ineens veranderde toen ik zelf tot minimaal hetzelfde niveau steeg en zeker in de periode dat ik Manager als functiebenaming had. Ik was – geloof me maar – echt veranderd, maar ineens groetten de notoire niet groeters mij al voordat ik hun überhaupt had gezien. Tja, dat soort mensen groet ik dan hoogstens met een minzame blik en een in gedachten uitgesproken “Lek m’n reet maar.”
Sorry, ik heb oprecht weinig respect voor dat soort sufferds.

Zo, ik heb mijn hart weer gelucht en wil dit stukje graag eindigen met een welgemeende dank voor het lezen ervan en het uitbrengen van een hartelijke groet.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s