Hij wordt wat vergeetachtig.

Als kind dacht ik dat hij alles kon en alles wist: mijn vader. In de loop der jaren kwam ik er natuurlijk achter dat dit niet helemaal waar was, maar ik heb hem nog vaak om raad gevraagd.
De laatste tijd heb ik er veel bij stilgestaan. Ik realiseer me nu dat mijn vader een grote invloed heeft gehad op de persoon die ik nu ben. Ja, ik ben al met al beslist trots op hem.
De reden dat ik hier de laatste tijd veel bij stil heb gestaan is helaas minder leuk.

Mijn moeder zei het de laatste tijd steeds vaker: “Pa wordt steeds vergeetachtiger.” Onze eerste reactie was: “Ach, hij was altijd al een man van briefjes.” Dat was ook zo; hij schreef altijd van alles op om niet het te vergeten. Dit was sterk afhankelijk van het onderwerp, want onderwerpen die zijn interesse mochten wegdragen hoefde hij echt niet op te schrijven. Eigenlijk is dat bij mijzelf niet anders, met dit verschil dat ik niets opschrijf en (dus) vaak domweg vergeet en waar nodig later wel weer opzoek.

Mijn vader, hij is nu 77 jaar, schrijft nog steeds veel op en kan daarentegen veel onderwerpen nog prima onthouden. Een confronterend teken aan de wand was iets waar mijn moeder enkele maanden geleden over belde. Ze waren met de auto onderweg van het huis van mijn zus in Beekbergen naar hun huis in Apeldoorn; een route van een kleine 15 kilometer die ze al vele malen hadden afgelegd. Bij een kruispunt in Apeldoorn vroeg mijn vader plotseling of hij rechtsaf of rechtdoor moest. “Ja, hij is af en toe echt vergeetachtig hoor.” zei mijn moeder en vertelde daarbij dat hij af en toe ook onrustig door het huis of de tuin liep. Ik drukte mijn moeder op het hart dat ze maar eens samen bij de huisarts op bezoek moesten gaan.

Enkele weken later was ik voor mijn werk in Wenen. Op de dag dat ik terug naar huis ging belde ik even vanaf het vliegveld bij Wenen naar mijn ouders. Ik kreeg mijn vader aan de telefoon en hij vroeg waar ik op dat moment was. Hij wist overigens nog prima dat ik naar Wenen was en ik vertelde dat ik daar nu op het vliegveld stond. Gedurende het korte gesprek vroeg hij me dit nog twee keer, vervolgens reagerend met een “Ach ja, dat zei je net ook al.”
Hier in het vliegtuig over nadenkend realiseerde ik me dat hij de laatste tijd wel wat vaker meerdere malen hetzelfde had gevraagd, maar zo duidelijk als in dit geval had ik het nog niet meegemaakt.

Toen ik later bij mijn ouders op bezoek was, vroeg ik of ze al naar de huisarts waren geweest. Dat was niet het geval, met name vanwege het feit dat mijn vader de situatie zelf bagatelliseerde. “Ach, ik ben altijd al wat vergeetachtig geweest.” zei hij. Ik heb een tijdje onder vier ogen met hem gesproken, waarbij ik hem niet met de neus op de feiten heb gedrukt. Ik vroeg hem hoe het de laatste tijd ging en liet hem praten, zonder hem woorden in de mond te leggen. Hij vertelde dat hij zo af en toe toch wat vergeetachtig was. Daarover doorpratend vond hij het uiteindelijk zelf ook wel een goed idee om even met de huisarts te praten, onder het mom “Baat het niet, dan schaadt het niet.” Wellicht was het een vitaminegebrek of zat hem wat anders dwars waaraan de dokter makkelijk iets zou kunnen doen. Ik heb die week nog een aantal maal gebeld met de vraag of de afspraak was gemaakt; korte tijd later zaten mijn ouders daadwerkelijk samen bij de huisarts.

Na het bezoek vertelden ze dat mijn vader binnenkort wat testen zou moeten doen en dat er wat bloed was afgenomen. Nadat mijn vader de (schriftelijke) testen had ingevuld, vertelde hij dat deze hem toch wat tegen waren gevallen. “Ik had het goed voorbereid, maar kreeg heel andere vragen dan ik had verwacht.” Mijn moeder vertelde dat enkele onderdelen best goed waren gegaan, maar dat hij “van andere onderdelen weinig had gebakken.” Eén van die onderdelen bleek over tijd te gaan.

Bij de volgende afspraak kregen ze de uitslag te horen: Beginnende ouderdomsdementie.
Op mijn vraag wat er nu verder werd gedaan was het antwoord: “Niets.” Toen ik doorvroeg vertelde mijn moeder dat de huisarts had gezegd dat ze maar contact op moesten nemen met “één of ander Alzheimer Café”, maar wat hadden ze daar nu aan?
Ik heb daarom zelf contact opgenomen met de huisarts, toevallig ook die van mij, en voorgelegd wat de beleving van mijn ouders was. Daarbij gaf ik aan dat ik hoopte dat ze het niet juist of onvolledig hadden begrepen; het is immers nogal wat als je deze uitslag te horen krijgt.
De huisarts legde uit dat het bloedonderzoek niets had uitgewezen en dat het zelfs prima was. De testen hadden echter gewezen op beginnende ouderdomsdementie. Mijn ouders was inderdaad aangeraden om eens naar het Alzheimer Café te gaan. Ik heb daarop uitgelegd dat mijn ouders dat niet als een goede tip hadden opgepikt en dat het beter was geweest om dat duidelijker uit te leggen. Op mijn vraag of er nog iets met (remmende) medicijnen mogelijk zou zijn of dat er wellicht coaching mogelijk was werd afwijzend geantwoord. In geval van medicijnen zou het middel erger zijn dan de kwaal en voor coaching was hij nog te goed.
Nou, dat was het dan? Wanneer ben je slecht genoeg voor een volgende stap? Moesten we nu maar gaan wachten totdat hij gekke dingen zou gaan doen, zoals bijvoorbeeld in de kamer plassen?!?!?!?!

Ik heb vervolgens contact met het Alzheimer Café opgenomen en daar goede informatie gekregen. Tevens kreeg ik het advies om contact te zoeken met Netwerk Dementie, hetgeen ik vervolgens heb gedaan. Ook daar kreeg ik telefonisch goed advies en bovendien kreeg ik informatie en een inschrijfformulier toegestuurd. Mijn vader staat nu ingeschreven en is op de wachtlijst geplaatst. Mij werd meerdere malen op het hart gedrukt dat ik contact moet zoeken als we ons zorgen maken of als de situatie verergerd, met name omdat de wachtlijst lang is. Op dit moment is de plaats op de wachtlijst nog prima; het toewijzen van een casemanager lijkt nu nog niet nodig.
Alleen deze informatie al heeft (ook) bij mijn ouders voor meer rust gezorgd.

Ik merk de laatste tijd dat ik er nu meer op let, hetgeen ook niet altijd goed is.
Een paar weken geleden ben ik met mijn vader naar dressuurwedstrijden in Beekbergen geweest. We zijn er gezellig samen heen gefietst en het was (ouderwets) leuk om daar samen te zijn. Op een gegeven moment zei mijn vader ineens dat de sleutel nog in zijn fiets zat. Nu kan dat iedereen overkomen, maar ik dacht toch meteen aan zijn dementie. Dit werd versterkt door het feit dat ik zijn fiets netjes op slot zag staan, maar hij opende direct zijn fietstas en haalde daar een linnen tasje met zijn huissleutel en leesbril uit. Dit had denk ik niets met dementie te maken; hij was gewoon vergeten het tasje uit de fietstas te halen.

Wij waren vorig weekend weg. Maandagmorgen las ik las ik in de krant het kopje “Loos alarm levert agenten nat pak op”, waarbij een foto van de vijver bij mijn ouders om de hoek stond. Het stuk werd afgesloten met “Melder was verward en krijgt nu hulpverlening.” Dit alles bleek zich zaterdag te hebben afgespeeld.
Ik dacht direct: “O nee, het zal toch niet…..”
Ik belde mijn ouders en kreeg mijn moeder aan de telefoon. Op mijn vraag of het daar goed ging kreeg ik een bevestigend antwoord. Ze vroeg vervolgens of ik de krant had gelezen, waarna ik het verhaal kreeg te horen waar ik (zonder het vermeld te hebben) eigenlijk voor belde. Het bleek een overbuurman te zijn geweest.

Daarentegen begon mijn vader pasgeleden over foto’s die hij van zijn ouders heeft geërfd. Hij weet dat ik hier veel belangstelling voor heb, maar ze nu nog niet hoef te hebben. Hij vertelde dat zijn broer ze ook graag een keer wil inzien, maar ik mocht ze eerst bekijken.
Afgelopen week belde hij hier twee dagen achtereen over en ik had niet de indruk dat hij de tweede keer wist dat hij de dag ervoor ook al voor hetzelfde onderwerp had gebeld. De avond erop, afgelopen donderdag, kwam hij de foto’s brengen. We hebben ze samen even doorgekeken, maar dat wilde ik graag nog een keer aandachtiger doen. Dat vond hij prima, ik kon er rustig de tijd voor nemen. Zaterdagavond belde hij of ik ze al bekeken had, hetgeen ik ontkennend moest beantwoorden. Ik had er echt nog niet de gelegenheid voor gehad. Deze onrust herken ik niet bij hem, hoewel hij wederom aangaf dat ik rustig aan kon doen. Van de week breng ik ze maar snel terug.

Nu is mijn vader gelukkig nog volop en fanatiek aan het tennissen en volleyballen en grotendeels de vader die ik altijd heb gehad. De vraag is nu hoe lang dit zo blijft. Zal hij ons ooit verlaten zonder dat hij nog weet wie wij zijn? Niemand kan dat vertellen; het kan nog een hele tijd naar omstandigheden goed gaan, maar het kan ook snel achteruit gaan.
De tijd zal het leren; vooralsnog koesteren we het feit dat het toch nog gaat zoals het gaat.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Hij wordt wat vergeetachtig.

  1. Pingback: Hier word ik pas echt moe van. | leftredeye

  2. Johna0 zegt:

    I like this post, enjoyed this one thankyou for posting . badccfgbdcge

  3. Johnk989 zegt:

    I am truly thankful to the holder of this website who has shared this fantastic article at here. efkacfccecck

  4. Pingback: Beginnende ouderdomsdementie voor gevorderden. | leftredeye

  5. Pingback: Noar ’t café. | leftredeye

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s