Vakantieongemakjes.

De meeste vakanties hebben we wel een ongemakje met ons verblijf gehad; tot op heden gelukkig altijd kleinigheidjes. Zo hadden we al meerdere malen, dus bij verschillende verblijven, de afvoer van de gootsteen verstopt. Niet in de zin dat de afvoer niet te vinden was, maar het water liep niet weg. Meestal los ik dat euvel zelf maar even op.
Ook hebben we al een aantal keer gehad dat de afvoer van de douche langzamer ging dan de aanvoer van water. Dat is over het algemeen wat lastiger zelf op te lossen. Je hebt dan de keuze tussen de kraan zachtjes aanzetten, af en toe de kraan uit, laten overstromen of hulp inroepen.

Wat vervelender was een toilet in ons huisje in de Belgische Ardennen dat niet goed doortrok. Extra vervelend was het gegeven dat er net een grote boodschap was achtergelaten toen na het doortrekken het water langzaam steeg tot bijna aan de toiletbril. Wegzakken deed het echter niet.
Net toen ik naar de receptie van het park wilde lopen hoorden we een geborrel vanuit het toilet. Het probleem bleek zichzelf opgelost te hebben, hetgeen me een toch wat gênante melding bespaarde.

Het ligt vast aan ons, maar we hebben al vaak problemen gehad met het warme water. In de Ardèche bleek de gasfles bij de stacaravan leeg, waardoor we geen warm water meer hadden. Op zich een verklaarbaar euvel. Aan de Costa Brava ging de ketel nog wel eens uit en dat gebeurde dan natuurlijk net op het moment dat je de warme kraan aan deed om te douchen.

In de Haute-Provence hebben we achteraf wel even gelachen om een verstopte afvoer van de gootsteen. We aten macaroni en hadden de pan vol water gezet. Na het eten wilden we de pan afspoelen, zetten de kraan aan en goten wat oranje macaroniwater in de gootsteen. We zagen dat het water niet weg liep, hetgeen overigens niet aan onze handelingen lag. Ik wilde de sifon even losdraaien, maar dit bleek geen sinecure. Op naar de receptie maar weer. Toen ik terug kwam bleek de pan overigens wel leeg; waar het water was gebleven was me niet duidelijk.
De klusjesman kwam en loste de verstopping snel en adequaat op. Hij stond op en wiebelde wat heen en weer. Hij vertelde, voor zover ik Frans verstond, dat de stacaravan niet stabiel stond. We hadden zelf ook wel gemerkt dat deze wat wiebelde als je er door heen liep, maar we hadden er geen last van en verder geen aandacht aan geschonken. De man liep kordaat naar buiten en kroop onder de caravan. Enkele minuten later kwam hij er op dezelfde plek weer onderuit. De caravan stond stabiel, zijn broekspijpen waren oranje, hij keek wat lullig. Nu wist ik waar het macaroniwater was gebleven.

Deze vakantie, die we aan het Gardameer door hebben gebracht, hadden we ook ineens geen warm water meer. Dit merkte ik toen ik net na middernacht nog even onder de douche wilde springen. De ketel bleek zich niet in ons appartement te bevinden, dus ik kon het zelf niet verhelpen. De volgende morgen sprak ik onze huisbaas die onmiddellijk aan de slag ging. Wij gingen die dag weg, dus hij had alle tijd om het op te lossen.
Toen we terugkwamen bleek het probleem inderdaad opgelost. Ik kreeg een zeer uitgebreide uitleg in het Duenit, waaruit ik begreep dat hij contact had gehad met een techneut en de oplossing in een reset bleek te liggen. De “klakklak” was blijven hangen en ik nam aan dat hiermee de driewegklep werd bedoeld. Hij liet me ook nog even zien hoe hij dat had gedaan. Ik moest wel goed luisteren om het te begrijpen, want mijn Duenit is toch wat roestig.
Onze huisbaas was echt een geweldige kerel waar we veel mee hebben gelachen. We ouwehoerden er heel wat af, maar vanwege het Duenit moesten we onze aandacht er wel goed bij houden.
O, je kent het Duenit niet? Het is een bijzondere combinatie van Duits, Engels en Italiaans, aangevuld met gebarentaal.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s