Eerst doen, of toch eerst denken?

We zaten met z’n vieren aan een klein rond tafeltje, buiten bij een Irish Pub. Vier oud collega’s, gezellig bijpratend over hoe leuk we het eigenlijk bij ons oude bedrijf hadden.
Al na de eerste pint hadden we behoorlijke trek, dus we besloten wat te eten te bestellen. De weekspecial was schnitzel met stroganoffsaus, die door maar liefst drie van ons vieren werd besteld.

Toen de borden kwamen viel het pas echt op hoe klein het tafeltje was. De borden pasten beslist niet alle vier volledig op de tafel, met als gevolg dat een flink deel van onze borden over de rand stak.
Een schnitzel moet je normaal gesproken snijden en dat doe je dan logischerwijs niet op het deel dat buiten de tafel steekt. Het schoot me nog kort door mijn gedachten om die logica even hardop te delen, maar het waren toch geen kinderen meer?

Er was echter een persoon aanwezig waarvan we altijd zeiden dat hij eerst deed en daarna pas dacht. Hij begon de schnitzel te snijden en zag zijn bord ineens omhoog komen. Het gevolg was dat de schnitzel precies met de stroganoffsauskant op zijn broek belandde. Wij schoten natuurlijk keihard in de lach, hij leek toch wat verbaasd hoe dit had kunnen gebeuren. Het was echt zo’n mooi gezicht en het moest, gezien zijn reputatie, hem natuurlijk ook weer gebeuren.
Hij schraapte het eten van zijn broek op het bord terug en begon alsnog zijn bord leeg te eten. De positieve kant van het verhaal is dat hij er blijkbaar wel van had geleerd, want hij kreeg zijn bord zonder verdere problemen leeg. Hierna stond hij direct op, liep weg en kwam even later terug met een grote natte plek in zijn broek. Hij was nog onder de blower gaan staan, maar kwam er snel achter dat de blower niet blowde.

Thuisgekomen vertelde ik het verhaal lachend aan mijn vrouw. Ik hoefde niet te vertellen wie het was geweest, ze wist het direct. Dit gold ook voor andere (oud) bekenden van hem die ik sprak, zijn naam werd zelfs genoemd als ik niet eens vertelde wie er bij waren geweest.
Ja, zijn reputatie staat nog steeds als een huis.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s