Een brok in de keel bij Afscheid.

We zijn gisteravond naar het openingsconcert van de Ziggo Dome geweest. Het was een concert van Marco Borsato, waarmee tevens zijn concertreeks “Dichtbij on Tour” afgesloten bleek te worden. Het was beslist een mooie avond, maar daar wil ik hier verder geen woorden aan spenderen.

We waren net in de zaal, toen ik een klein schouderklopje kreeg van een wat oudere man. Een jongere man, ik denk zijn zoon, gaf me tegelijkertijd een tikje tegen mijn andere arm. Ik weet niet precies waarom ze mij moesten hebben, maar ze wezen me op een oude man die op de tribune door twee dames de trap af werd geholpen naar zijn plaats op de eerste rij. “Zal je zien dat die ouwe snoeper straks tijdens het concert gewoon mee staat te dansen.” deelden de heren lachend met me. Ik heb ze verder niet meer gesproken, maar zag ze tijdens het concert schuin voor ons staan.

Als derde lied werd “Afscheid Nemen Bestaat Niet” ingezet. Ik heb op zich niet zo veel met dit lied, maar weet dat dit voor veel mensen anders is. Het lied wordt nogal eens gedraaid bij plechtigheden waar je op zich liever niet komt, zeker niet als je op de eerste rij mag zitten.

Ik zag dat de oudere man, die mij een schouderklopje had gegeven, zijn hoofd boog en een hand voor zijn ogen hield. Een jongedame, ik denk zijn schoondochter, pakte hem vast en knuffelde hem. Ik kreeg direct een brok in mijn keel.
Ik vroeg me af of deze man nog niet zo lang geleden zijn vrouw was verloren. Was dit lied tijdens de afscheidsplechtigheid ten gehore gebracht? Wellicht was zijn vrouw een groot Marco Borsato fan en was de man om die reden aanwezig? Deze gedachten speelden me door het hoofd, samen met het beeld dat je je vrouw verliest. Ik kan me bijna niets ergers indenken.
Naast dit geprakkiseer kan ik ook nog eens heel slecht tegen huilende mannen. Toen ik dit alles voor me zag moest ik me daardoor toch even zien te vermannen. Het was al met al een aandoenlijk tafereel en ik denk dat dit beeld weer bij me opgeroepen zal worden als ik het lied weer eens hoor.

De man kreeg tegen het eind van het lied een papieren zakdoekje van de jongedame, droogde zijn tranen en snoot z’n neus maar eens even goed. De man genoot de rest van de avond zichtbaar van het concert.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s