Hoera, de nacht was voorbij!

Gisteren werd voor de 18e keer het jaarlijks evenement Culemborg Blues gehouden. Een bevriend stel was er al een aantal maal geweest. Ze hadden voor deze keer een chaletje gehuurd op een kleine “kamperen bij de boer” camping net buiten de grens van Culemborg. Samen met een ander bevriend stel zouden wij deze keer ook naar Culemborg gaan.

Gistermiddag rond 13:00 uur vertrokken we met z’n vieren in een overvolgepakte auto naar Culemborg. Het leek wel dat we een hele vakantie voor de boeg hadden. Wij hadden namelijk bedacht dat het wel handig en leuk zou zijn om daar ook te overnachten en geregeld dat we onze tentjes bij het chaletje op konden zetten. Ik ben niet zo’n kampeerder en had liever ook een chaletje gehad, maar er stond er maar één. Bovendien was het maar voor 1 nacht.

Mooi op tijd kwamen we op de camping aan, na een dankzij het navigatiesysteem wat onbedoeld maar mooie toeristische route en een oversteek met een pontje over de Lek. Het inchecken verliep snel en bijzonder gemoedelijk en voor we het wisten begonnen we met het opzetten van de tentjes. Gelukkig was het droog en aangezien het van die mini tentjes zijn die je volgens de beschrijving in 3 seconden op kan zetten, stonden ze snel op hun plaats. Vervolgens heb ik onze luchtbedden opgepompt en hebben we ons tentje ingericht.

Op de veranda van het chaletje namen we een welkomstborreltje, in afwachting van de chaletbewoners. Die arriveerden al snel, namen uiteraard ook nog een welkomstborrel, waarna we richting Culemborg wandelden. Het bleek nog dichterbij dan we hadden verwacht en binnen een minuut of 10 stonden voor een vrachtwagen waarin “Black Top” een geweldig concert gaf. Vervolgens hebben we meerdere concerten op verschillende podia bezocht, totdat om 00:30 uur de laatste noten al weer werden gespeeld. We liepen met z’n zessen terug naar de camping en hebben tot een uur of 3 lekker nagekletst en geborreld. Het was een bijzonder geslaagde dag en gelukkig waren de regenbuitjes tot een minimum beperkt gebleven.

Ja, dan is het toch echt zover. Tijd voor de overnachting.
Het tentje in, toilettas zoeken en op naar het sanitairgebouw. Gelukkig hoefde ik geen rolletje wc papier onder de arm. Ik red het nog wel met schudden en in een urinoir mag je natuurlijk niet eens papier gooien. Tanden poetsen, plasje doen en terug naar het tentje.
Het begint dan al met het gepulk om de rits van de buitentent open te krijgen en vervolgens komt die van de binnentent ook nog. Als je dan het tentje in bent gekropen en de schoenen uit hebt gekregen, dan moeten die ritsen natuurlijk ook nog weer dicht. Een boel geworstel en al liggend de kleren uit, toch maar een shirt voor de nacht aan en in die slaapzak zien te wurmen. Ik had ondertussen al helemaal geen slaap meer.

Toen we eindelijk lagen begon het zachtjes te regenen. Kijk, dat getik is in ieder geval een fijn geluid en ik viel denk ik ook vrij snel in slaap. Een tijd later werd ik al weer wakker en had het niet al te warm. Bovendien voelde ik dat ik al weer moest plassen, terwijl ik dit ’s nachts nagenoeg nooit hoef. Ik hoorde de rits van de tent naast ons open gaan. Blijkbaar moest er nog één naar de wc.
Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om er uit te gaan, draaide me om en probeerde weer in slaap te komen. Dat lukte ook nog, maar even later was ik al weer klaar wakker. Ik hoorde een eigenaardig, steeds terugkerend geluid. Ik vroeg me af of het een brulkikker of iets dergelijks was, maar kwam er niet echt achter. Ineens wist ik het! Er lag iemand te snurken, maar met een geluidssterkte waarvan ik niet eens wist dat het mogelijk was. Ik had in Culemborg al veel versterkt geluid gehoord, maar dit deed er bijna niet voor onder. Ik kon er niet van slapen, moest nog steeds plassen en besloot er toch maar even uit te gaan. Met een boel heisa mijn broek en schoenen aangetrokken, vrouw ook wakker, de hele exercitie met de ritsen en plotseling op een lekker koele en stille camping. Heerlijk!
Bij terugkomst wederom hetzelfde verhaal om weer in de tent en die slaapzak te komen. Het snurken hoorde ik gelukkig niet meer.

Toen ik weer wakker werd zag ik dat het al wat lichter in de tent was. Toch maar even m’n horloge opgezocht, waarop ik zag dat het bijna 7 uur was. Ik had er eigenlijk uit willen gaan, maar dat leek me toch nog geen goed idee. Het was nog erg stil op de camping.
Het viel me op dat er geen vogel floot, terwijl je dat in zo’n landelijke omgeving toch zou verwachten. Ik denk dat de snurker de vogels de schrik van hun leven heeft bezorgt. Na nog wat dummelen en toch weer wat slapen hield ik het net voor 9:00 uur echt niet meer uit in het tentje. Ik heb me aankleed, de tentverlaatprocedure nogmaals gevolgd en was opgelucht dat ik lekker buiten was. Ik was ruim de eerste van ons clubje, maar kon hier en daar al een praatje maken. Dat was dan toch weer een leuk begin van de nieuwe dag.

Hoera, de nacht was voorbij!
Wat een gedoe in zo’n klein tentje zeg. Ik heb begrepen dat er mensen bestaan die dit vrijwillig een hele vakantie lang doen. Ik kan me er bijzonder weinig bij voorstellen.
Mochten we volgend jaar nog eens met z’n allen naar een dergelijk evenement willen, dan ben ik best bereid om weer eens over zo’n tentovernachting na te denken. Voor het samenzijn met deze mensen is dat het zeker wel waard. Het moet echter niet al te vaak gebeuren en één nacht is meer dan voldoende in zo’n uit de kluiten gewassen boterhamzakje.
Aan de camping “De Hoge Kuil” lag het in ieder geval niet. Bijzonder fijne mensen en alles prima in orde. Ondanks het overleven in het tentje was het weer eens een bijzonder geslaagd evenement, samen met een aantal bijzonder fijne mensen.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s